Mare en de dingen
tekst: Tine Mortier
illustraties: Kaatje Vermeire

Flaptekst:
Mare is een kleine, ongeduldige dondersteen. Alles wat ze bedenkt, moet meteen gebeuren. Haar oma is net als zij en de twee begrijpen elkaar volkomen. Op een dag wordt oma ziek en ze verliest haar woorden. De volwassenen zoeken naar manieren om met oma te praten, maar Mare begrijpt oma nog steeds als geen ander.
Een bijzonder verhaal over hoe sterk de band tussen een oma en een kleinkind kan zijn. 

----

Het boek is voor kinderen vanaf 5 jaar. Deze flaptekst geeft deels weer waar het verhaal over gaat. Je verwacht een verhaal over een oma die een hersenbloeding heeft gehad. Je kunt je er iets bij voorstellen hoe een kind daarop zal reageren en wellicht, juist door de onbevangenheid, de juiste toon weet te vinden om in contact met oma te komen. Door de flaptekst trok het boek me erg aan.
Toch is het wel een beetje vreemd en erg heftig boek. Het verhaal begint wel grappig.

Mare werd geboren in een rieten stoel onder de kersenboom.
Haar moeder zat te lezen. Het was een spannend boek. Zo spannend dat ze niet meteen merkte dat de baby eraan kwam. Zoals wanneer je moet plassen en je denkt: ik hou het nog wel even op.
Nog even ophouden? Dat had je gedacht!
Mare had geen greintje geduld.
Laat me eruit! Nu meteen!
Ze drukte en duwde en stampte tot ze er was.

Maar dan... Mare groeit als kool en na 6 maanden(?) rent ze door de tuin, een paar maanden later zegt ze haar eerste woordjes. Is ook apart, en het is een verhaal, en in een verhaal kan alles natuurlijk. Dat moet echter wel goed voelen, dan moet het hele verhaal afwijkend en speels zijn en dat is het niet. De rest van het boek is bloedserieus.

Mare is gek op haar grootmoe (oma). Met haar speelt ze en zit ze op de schommel. Grootmoe en Mare begrijpen elkaar volkomen. Maar dan valt grootmoe en slaapt ze heel lang. Mare kan haast niet wachten tot ze weer wakker wordt. Maar  als dat eindelijk gebeurt kan oma  haast niet praten en als ze wat zegt dan begrijpt niemand haar. Mare maakt allemaal tekeningen voor oma, de verpleegsters vinden het maar een troep. Ze tekent een boot en oma zegt soot.  Ze tekent een kip en oma zegt Fiep. Maar Mare weet van alles wat oma zegt precies wat haar oma bedoelt.  Erg ontroerend allemaal en vrij heftig, mede door de illustraties die behoorlijk realistisch zijn. Je ziet  bijvoorbeeld een droevige oma in een soort bak met ijzeren tralies zitten. En dan, alsof dit bovenstaande voor een kind van vijf nog niet genoeg is, gaat opa ook nog eens dood.  Mare begrijpt dat grootmoe van opa afscheid wil nemen en brengt oma in de ijskoude ruimte waar opa ligt opgebaard. Einde verhaal.

Ik was op zijn zachts gezegd nogal verbijsterd. Waarom  twee zulke heftige onderwerpen in één boek? Waarom op deze manier gebracht? Opa die geen wolkjes meer blaast in die koude ruimte. Opa in zijn kist afgebeeld met allemaal koukristallen om zich heen. Ik vind het erg heftig.
Het verhaal van oma is al pittig. De illustraties van Kaatje Vermeie zijn prachtig gemaakt maar erg aangrijpend.

Ik houd van droeve dingen en thema’s die kinderen niet altijd begrijpen  zegt de illustratrice. Dat kan zijn maar ik vraag me wel af of ze nagedacht heeft over het kind dat haar illustraties te zien krijgt. Aanvankelijk zijn de prenten erg vrolijk, het zijn kleine kunstwerken, maar als oma gevallen is zien we een bijna zwarte pagina en een erg droevige Mare met haar opa. Ook de tekst is zodanig dat je denkt dat oma haar val niet overleeft heeft en dood is. Dat was gelukkig niet zo. Daardoor is de schrik eigenlijk des te groter dat opa ineens dood is.

De dood van opa wordt weergegeven in heel donkere kleuren. Je ziet de achterkant van een stoel met een in scherven gevallen kopje daarnaast. Mare begrijpt dat oma opa nog wil zien. Daarna zie je op een afbeelding opa nog in zijn kist liggen en na deze afbeelding is het verhaal afgelopen, er volgt geen tekst meer. 

Als dit boek bedoeld is om kinderen te leren omgaan met bepaalde situaties dan is het op zich een goed streven. Je kunt vertellen dat oma's of opa's zoiets kunnen krijgen of wie weet is het een grootouder van een kind overkomen. Dan vormt dit boek een mooie opening. Een oma of opa die zo erg veranderd is, of erg veranderen kan, lijkt me al vrij pittig om te verwerken voor een kind. Maar dan ineens... opa dood! Een kind krijgt er nóg een schrik bij... dat kan ook nog gebeuren. Opa of oma kunnen ook nog dood gaan!
Het is  eveneens goed dat zo'n onderwerp besproken wordt maar om dit in één boek van 32 pagina's te stoppen vind ik teveel van het goede.

De illustraties zijn wel schitterend gemaakt. Er is zelfs een erg mooie gratis poster bij van een vrolijke Mare in de tuin. Ik vroeg me wel af wie zo'n boek zou kopen. Zullen ouders dit boek kopen om hun kinderen voor te bereiden op de eventuele mogelijkheden? Zullen scholen dit kopen om een uitgangspunt te hebben als er een kind met een verhaal over opa of oma komt die haast niet meer kan praten? Maar waarom dan die dood van opa er ook nog eens bij? Waarom zijn er geen twee boeken met elk één onderwerp gemaakt?
Het kan ook zijn dat ik me te druk maak om het tere kinderzieltje, geen idee, maar dit bovenstaande is mijn persoonlijke mening.
Het is een heel mooi boek, met prachtige illustraties en inhoudelijk ook goed, maar naar mijn gevoel is het dus teveel, te heftig voor een kind van vijf.

ISBN 9789058386243 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij De Eenhoorn | augustus 2010

© Dettie, 26 augustus 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER