Blauw maar dapper
James Patterson en Chris Grabenstein


‘Voor de eerste keer in mijn leven realiseer ik me dat moed een vreemde mix is van stalen zenuwen en waanzin. Je moet wel gek zijn om achter een slagroomhoorntje aan te gaan als je weet dat je elk moment aangevallen kunt worden door een gemene kat.’

Dat zijn de woorden van een muis die blauw is, dat is op zich al bijzonder, maar Mozes is ook nog erg slim, en… hij kan lezen! Hij heeft maar liefst zesennegentig broers en zussen, die allemaal bijzonder zijn, maar de reden waarom dat zo is is niet zo leuk. Ze bevinden zich namelijk in een laboratorium waar mensen in lange witte jassen met hen doen waar ze zin in hebben. In de ogen van de onderzoekers ligt dat natuurlijk heel anders, maar dit verhaal is van Mozes en hij wil, nu hij ontsnapt is, ook al zijn broers en zussen helpen ontsnappen.
Maar eerst moet hij zelf een goed onderkomen zien te vinden, een kleine muis is kwetsbaar. Er zijn katten en vogels die best een lekker muizenhapje lusten! En mensen niet te vergeten.

De clan die in het huis van de familie Brophy woont neemt hem liefdevol op, zeker als ze ontdekken wat de kleine Mozes in zijn mars heeft. De Brophy’s zijn ongelooflijke viespeuken, die wel overal muzenvallen hebben staan, maar net zo gemakkelijk allerlei eetbare dingen gewoon op de grond gooien. Ze hebben er niet eens erg in dat het de muizen zijn die dat opruimen!

Mozes is in tweestrijd: hij wil zijn familie bevrijden, maar hij wil ook bij de clan blijven want daar bevindt zich ook de mooie Míkayla, die zo mooi kan zingen.

Onzin, zegt Gabriel: ‘meisjesmuizen zingen niet. Zingen is alleen voor jongens.’
Ook Mikayla zegt het: ‘Meisjes zingen niet.

‘Dan dringt het tot me door.
Mikayla zegt tegen me dat hoe hard ik het ook probeer, hoeveel toetjes ik ook op heldhaftige wijze de schuilplaats in sleur, dit hol zal nooit echt het mijne zijn. Mikayla’s clan zal nooit echt mijn familie zijn.
Ik ben gewoon te idioot anders.’

Maar dan ontmoet hij het mensenmeisje Hailey, een kind dat gepest wordt op school. Omdat ze anders is.

Het verhaal dat in de ik-vorm verteld wordt door de kleine muis ontroert, maar is vooral superspannend. Het gaat over anders-zijn, over vriendschap en geloven in jezelf. Een prachtig verhaal, in korte behapbare hoofdstukken, die beginnen met een door Mozes vaak verzonnen spreuk. Bijvoorbeeld: ‘De beste leraar van een muis is zijn laatste fout’
De leuke tekeningen in dit boek laten muisjes zien die je vast en zeker welkom zou willen heten in je eigen huis! De epiloog vraagt om een vervolg!

ISBN 9789044829655 | Hhardcover | 260 pagina's | Clavis | mei 2017 | 10+r.
Illustraties van Joe Sutphin | Vertaald uit het Engels door Maria Roovers

© Marjo, 12 december 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER