De wolken van Otis
Emy Danckers

De elfjarige Mimir woont met haar twee vaders in een klein dorp. Degene die ze paps noemt, is de schooldirecteur, terwijl de ander, papaja, druk bezig is het huis op te knappen. Dat is nog grotendeels een bouwval.

In het voorafgaande verhaal (De regenboog van Mimir) heeft Mimir in een eveneens vervallen schuurtje achter het huis drie konijnen gevonden. Ze heeft ze zodanig vertroeteld dat ze de verwaarlozing weer te boven zijn gekomen.
Ze heten Descartes, Spinoza en Maya Angelou. Heeft Mimir ze zo genoemd? Nee dus. Ze vertelden haar zelf dat ze zo genoemd werden door hun vorige eigenaresse, die helaas overleden is.
Die namen hebben ze niet voor niets: het zijn filosofische konijnen! En ze kunnen praten!

Als dit verhaal begint, gaat ze hen vertellen over die ene jongen die in haar klas zit. Otis heet hij, en Mimir is tot over haar oren verliefd.
Otis is verlegen, maar heeft het toch aangedurfd om Mimir een briefje te geven. Want hij vindt haar ook leuk. 
Otis woont met zijn vader in een versleten bungalow, die eigenlijk onbewoonbaar is. Zijn vader drinkt veel, hetgeen te maken heeft met het overlijden van Otis’moeder. Doordat hij meestal dronken is, zorgt hij nauwelijks voor zijn zoon. Otis heeft vrijwel constant honger en zijn kleren zien er niet uit: vies en versleten. Zijn eenzaamheid is gelukkig wat minder, sinds zijn vader met twee honden aan kwam zetten, die hij vervolgens ook verwaarloost. Maar Otis doet zijn best ook voor hen te zorgen.
De honden hebben eveneens aparte namen: Beauvoir en Rikyu. Maar ze praten niet.

Aangezien Mimir en Otis vriendschap sluiten, zouden ze elkaar eigenlijk alles moeten kunnen vertellen. Maar ze hebben allebei een Geheim, een Groot Geheim ...
Als Otis gaat logeren bij Mimir en haar vaders - paps is er achter gekomen hoe zijn leefomstandigheden zijn - kan het haast niet anders of die geheimen komen naar buiten. Maar wie weet is dat alleen maar een pluspunt? Nu kunnen ze elkaar helpen...

Het verhaal is bijzonder. Zowel Mimir als Otis zijn anders dan doorsneekinderen, en daar moeten ze mee om kunnen gaan. Niet altijd even makkelijk natuurlijk. Gelukkig hebben ze die filosofen.

‘Behalve onze eigen gedachten is er niets absoluuts in onze macht.’
‘Heel waar’, bevestigt Spinoza.
Maya Angelou knikt instemmend.
‘Niet van onderwerp veranderen,’ zeg ik gefrustreerd.
‘En je mag me ook niet in de war brengen door moeilijke dingen te zeggen. Ik wil meer weten over Minerva’s honden.’ De konijnen kijken elkaar veelbetekenend aan.
‘Niet doen! Niet praten met jullie ogen. Dat doen paps en papaja ook vaak. Ik word er gek van, want ik begrijp het nooit.
‘Maya Angelou geeuwt luid en krabt in haar manen. ‘Ik vind dat als je niet weet wat je moet doen, het meest verstandige is om niets te doen. Ga rustig zitten, stel je hart en je geest open en haal diep adem.’

Het is een fantastische vondst: deze filosofische konijnen. Op een speelse manier wordt er over levenslessen gesproken, die prima passen in het verhaal, zonder dat het ergens echt moeilijk wordt. Daarnaast gaat het over vriendschap, maar vooral ook over accepteren dat je bent zoals je bent.

Prachtig verhaal! Met de vele woordspelingen en zeer aparte namen en krachttermen (woordenlijst achterin) zit er volop humor in. 
De afbeeldingen zijn ook erg mooi. Leuk is dat je Mimir en Otis steeds afgebeeld ziet boven de hoofdstukken als zij aan het woord zijn en dat die afbeeldingen mee veranderen met het verhaal.

Evy Danckers (1977) is leerkracht Nederlands en Frans in de B-stroom (middelbaar onderwijs voor leerlingen zonder diploma basisonderwijs) in Borgerhout.

ISBN 9789047718123 | Hardcover | 190 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | mei 2026
Illustraties van Marijke ten Cate | Leeftijd vanaf 10 jaar

© Marjo, 9 juni 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER