Onzichtbaar
Eloy Moreno

Een boek over pesten. Die boeken verschijnen wel vaker maar dit boek is anders. Het maakt het pesten als het ware voelbaar. Maar vooral laat het zien dat iedereen wegkijkt. Dat degene die gepest wordt, als het ware onzichtbaar is want niemand komt voor diegene op. Bang als ze zijn voor hun eigen hachje of reputatie of wat dan ook.

In dit boek maken we kennis met een jongen van wie de naam niet kennen -  hij staat immers voor alle gepeste kinderen. De jongen kan goed leren en dat alleen al roept weerstand op. Maar als hij zijn proefwerk niet wil delen met de grootste pestkop van de klas, als hij nee zegt, dan breekt de hel los. Dan start het verschrikkelijke pesten.

We lezen het verhaal vanuit het perspectief van de jongen maar ook vanuit de pester, ofwel de jongen ‘met de negenenhalve vinger’. Daarnaast lezen we ook hoe de vriend van de jongen en het meisje met de honderd armbandjes wegkijken. Hoe de directie van de school en de ouders van de jongen hem nauwelijks opmerken. Alleen de vrouw met het litteken ziet het wel, zij steekt haar nek uit, maar ook zij is nagenoeg onzichtbaar voor degenen die hulp zouden moeten bieden.

We lezen hoe het broedt en gist in het hoofd van de jongen. Hoe hij dingen verzint zodat hij overeind kan blijven. Hoe moet de monsters die zijn gedachten beheersen, bezweren...

Het is vreselijk wat een pester iemand aan kan doen. Maar het allerergste is het wegkijken. Het niet willen zien van de omstanders. Het pesten gaat maar door totdat de jongen bijna letterlijk onzichtbaar wordt. 

Het knappe is, dat dit allemaal in mooie, inlevende taal geschreven is. Het laat de realiteit zien maar is ook een verhaal. Hoe laat zien hoe dingen werken in een gemeenschap van mensen, Hoe bang mensen kunnen zijn, niet alleen degene die gepest wordt is bang, maar ook de omstanders. Bang voor gedoe, voor de gevolgen als zij hun mond opendoen, bang om verantwoordelijkheid te nemen of bang voor de reputatie van een instelling...

Het is een boek dat klassikaal gelezen zou moeten worden, zodat iedereen begrijpt en inziet wat voor consquenties pesten kan hebben.. 
Prachtig is een verkeerd woord voor dit boek. Het is indrukwekkend, schrijnend en het verhaal blijft lang nazinderen.

ISBN 9789493408166 | Paperback | 320 pagina's | Uitgeverij Parade | 22 januari 2026 (eerder uitgegeven in 2018) |
Vertaald door Roy van Alkemade | Young Adult 

© Dettie, 25 april 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Onzichtbaar
Eloy Moreno

De hoofdpersoon is een elfjarige jongen, niet bij naam genoemd, die wakker wordt in een ziekenhuis.
Heeft hij een ongeluk gehad? Is hij ziek? Waarom is hij daar?

‘Niemand had gevraagd hoe het gebeurd was. Niemand had het over het ongeluk gehad. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat hij hier in dit ziekenhuisbed was beland.
Niemand had erover willen praten.
Het ene stel ouders omdat ze wisten dat ze meer hadden kunnen doen, het andere stel omdat ze teveel hadden weggekeken.
De ene jongen omdat hij niet had willen zien wat er aan de hand was, de andere omdat hij onzichtbaar geweest was. En dan kan je later iemand niet de schuld geven dat hij je niet gezien heeft, toch?’

Nog terwijl hij in het ziekenhuis verblijft komt er een psycholoog bij de jongen langs. Ze luistert echt, zodat hij in staat is het te vertellen.

'Alles begon met de monsters, Nou ja, met de monsters, met het eerste monster.’

Het is een simpel woordje: ‘nee’.
Dat woordje is het begin van een afschuwelijke situatie, waaruit de jongen niet kan ontsnappen.
Hij wordt gepest, steeds meer, steeds erger. Hij had een vriend: de jongen met het litteken boven zijn wenkbrauw, er was een meisje waar hij gevoelens voor had (en zij voor hem): het meisje met de honderd armbandjes. Waar zijn zij als hij ze nodig heeft? Zijn moeder? De leraren op school?
Hij is helemaal alleen en niet veilig voor de jongen ‘met de negenenhalve vinger’.
Hij vertelt hoe hij na een voorval met een wespennest speciale krachten kreeg, en zich zelfs onzichtbaar kon maken.

Langzaam ontvouwt het verhaal zich, vanuit verschillende perspectieven. Het begit met een vrouw die een tatoeage laat zetten, dan is er de jongen  na het ongeluk en daarna komt stukje bij beetje het vreselijke verhaal.
De betrokken leeftijdsgenoten hebben ook een stem. Zij krijgen pas laat een naam. Ze staan voor een groep, de naamloze groep mensen die niet helpt als ze zien dat iemand gepest wordt, die ook bang is voor de pester.
Die, zoals dat meestal gaat, wel anderen om zich heen heeft. De pester is vaak iemand die sterk is, populair is, die volgelingen trekt, zeker als zijn pestgedrag de gewenste reacties oproept.
Maar waarom doen mensen dat? Blijven kijken, zelfs filmen, zonder in te grijpen?

De jongen zoekt een manier om met de situatie om te gaan. Onzichtbaar worden.
Hij is toch al voor een deel onzichtbaar - anders zouden mensen die hem zien en zien wat er gebeurt, hem toch wel helpen?
Onzichtbaar zijn betekent alleen en eenzaam zijn, maar dan hoeft hij niet meer bang te zijn. Denkt hij.

Een aangrijpend verhaal, waarin vooral gewezen wordt op de omstanders. Op hen die niet te hulp schieten. Over oorzaken en gevolgen. Over hoe iets dat klein begint zo volledig uit de hand kan lopen.
Het is een emotioneel verhaal dat niet loslaat. Het is niet melodramatisch, het is helaas juist erg realistisch. Als lezer vraag je je af: wat zou je zelf doen als je in de schoenen van een van de personages stond?

Eloy Moreno (Castellón, 1976) is eigenlijk computeringenieur, maar begon in 2007 met schrijven.
Zijn debuutroman is De groene pen, in het Spaans El boligrafo de gel verde. begon met schrijven in 2007. Het was het meest verkochte boek in Spanje in die maand. Sindsdien zijn er 13 edities uitgegeven en meer dan 80.000 exemplaren verkocht.

ISBN 9789493408166 | Paperback | 320 pagina's | Uitgeverij de Parade| januari 2026 (eerder uitgegeven in 2018) | Vertaald uit het Engels door Roy van Alkemade

© Marjo, 20 april 2026

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER