Gino - Jeugd - Leestafel

alt George
Je mag zijn wie je bent
Alex Gino

‘Wat een eikels,’ zei Kelly. ‘Je bent helemaal geen meisje hoor.’
‘En als ik dat nou wel ben?’ George schrok van haar eigen woorden.
Kelly deed verrast een stap achteruit. ‘Wat zeg je nou? Dat is idioot. Je ben een jongen. Ik bedoel…’
Ze gebaarde aan beetje vaag naar George’buik. ‘Je hebt toch een je-weet-wel?'

Maar George voelt zich helemaal geen jongen. Als klein kind trok ze de kleren van zijn moeder aan en ze wilde op ballet. En zoals dat gaat maakte haar moeder daar een einde aan omdat zij toch een jongenslichaam heeft. Het is niet ‘schattig’ meer.
George is nu tien jaar, en ze voelt zich nog steeds een meisje. Maar ze is ook gefrustreerd, want het mag niet. Hij moet 'normaal' zijn.
Zij heeft wel een groot voordeel: een vriendin als Kelly. Natuurlijk is zij ook stomverbaasd, maar ze accepteert het heel snel:

‘Weet je, als jij vindt dat je een meisje bent, dan vind ik ook dat je een meisje bent!’

Veel transgenders – want zo wordt dat genoemd als je voelt dat je in een verkeerd lichaam zit – zouden jaloers zijn op zo’n vriendin! Want Kelly helpt haar. En al is Melissa er nog niet aan het eind van het verhaal, met haar komt het wel goed.

Alex Gino heeft een moeilijk onderwerp in een voor kinderen prettig jasje gestoken. Door de persoonsvorm ‘zij’ en ‘haar’ te gebruiken terwijl ze door de buitenwereld als ‘hij’ en ‘hem’ wordt gezien, voelt de lezer meteen aan hoe vreemd het is als je anders wordt aangesproken dan je je voelt. Voor kinderen die zelf transgender zijn, maar ook voor de kinderen om hem of haar heen is dit een verhaal dat moeilijke situaties verduidelijkt.

...Terug