Zomerkamp
Angelo Vergeer

‘Het schieten is gestopt. Maar dat zegt niets. Het zal zo wel weer beginnen. Even houdt het op, dan begint het weer. Harde, scherpe knallen. Snel achter elkaar. Ze zeggen wel eens dat schieten klinkt als vuurwerk, maar ik wist meteen dat het een gek met een pistool was.’

De verteller is Alexander, een vijftienjarige jongen. Hij is een van de scholieren die op kamp zijn. Op een geïsoleerd eiland bivakkeren ze, een week lang. Tot er ineens geschoten wordt.

Alexander is een boom ingevlucht. Urenlang hoort hij schieten, dus blijft hij wijselijk hoog in de boom zitten. Maar hij heeft honger en dorst. Zijn spieren verkrampen. Onder hem ziet hij een jongen liggen, alsof hij slaapt. Maar dat zal wel niet, zijn ogen staan wijd open en hij beweegt zich helemaal niet. Alexander baalt ook. Waarom moest hij zo nodig mee op dit kamp van zijn moeder? Hij had nog geprobeerd zich ziek voor te doen, maar het was niet gelukt. Moet je zien waar hij nu in verzeild is geraakt!

Waar blijft de politie? Ze zullen toch wel een telefoontje gehad hebben? Maar al snel beseft hij dat de leerlingen hun mobiel allemaal hebben moeten inleveren en dat de leraren doodgeschoten zijn. Dat heeft hij immers gezien. Er zal niemand komen. Hij moet zichzelf zien te redden.
Als hij dan eindelijk uit de boom klimt ontmoet hij enkele andere overlevenden en met hen verschanst hij zich in de bunker. Maar dat is niet genoeg: er is wel water, maar geen voedsel. Ze zullen toch hulp moeten zien te krijgen…
Maar ze weten niet wie de schutter is. En ook niet waar hij zich bevindt.
Ze zijn hun leven allang niet meer zeker…

Vanaf het begin heb je associaties met de gebeurtenissen van juli 2011 toen een groep jongeren onder vuur werd genomen op het eiland Utøya. Tegelijk weet je ook dat het verhaal niet precies dàt verhaal is. Dit gaat over schooljeugd die onder begeleiding van leraren op zomerkamp zijn. Maar ook al is het niet hetzelfde, je reageert wel hetzelfde. Het is namelijk een ontzettend beklemmend verhaal, dat door Vergeer ook zo gebracht wordt. Net als schoten, zo staccato is op bepaalde momenten zijn manier van vertellen.

Het vertelperspectief wisselt regelmatig, waarbij de naam van de verteller boven het hoofdstuk staat. Alexander is daarbij de enige ik-verteller, waardoor zijn verhaal meer impact heeft.
Vergeer maakt gebruik van cliffhangers, en duikt tussendoor in het verleden van de personages zodat je hen leert kennen. Naarmate er slachtoffers vallen, neemt de spanning steeds meer toe, ondraaglijk haast.
Je hebt - bijna - het gevoel dat je zelf ook heel voorzichtig moet zijn…

Niet alleen is het verhaal superspannend, hetgeen daar gebeurt vormt ook de jongeren die het aangaat. Het is op deze manier niet alleen een thriller, maar ook een psychologische roman, dan is het verhaal soms zo normaal, gaat het gewoon over tieners. Jongeren die met zichzelf in de knoop zitten, onzeker als ze zijn.

Angelo Vergeer (1960, Den Haag)  is eigenlijk journalist, maar werkt momenteel als parttime metrobestuurder. Zo heeft hij de tijd om verhalen te schrijven over en voor jongeren.

ISBN  9789044842753 | hardcover | 224 pagina's | Uitgeverij Clavis| oktober 2021
Leeftijd 15+

© Marjo, 14 november 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER