Boekenarchief T-U-V

Roanne van Voorst

https://roannevanvoorst.com

 

altLief van je
Roanne van Voorst


‘Ongeveer een halfuur nadat mijn broertje zijn eerste zoen kreeg, is hij onder de Van Marelbrug op het wateroppervlak te pletter geslagen.'


Een krachtige openingszin die de lezer meteen het verhaal in trekt. Maar meteen daarna wordt tot in de finesses vertellen wat er precies met een lichaam gebeurt bij zo’n val, en dat zou weer kunnen afschrikken.
Gelukkig wordt snel opnieuw de nieuwsgierigheid gewekt: de verteller van dit verhaal zit bij de rechter, die aan haar vraagt of ze nog iets te zeggen heeft.


'Ik weet niet hoe ik zomaar vanuit de lucht moet beginnen met spreken. Het zou zoveel makkelijker zijn als iemand anders eerst iets tegen me zou zeggen wat zo waar en gemeen is dat boosheid mijn schaamte opzij zou drukken. Dan zou ik nu helemaal niet twijfelen of ik wat wilde zeggen en weke woorden ik dan precies zou gebruiken – mij mond zou vanzelf beginnen te bewegen, mijn lippen zouden zich openen, de zinnen zouden zichzelf schreeuwen, ze zouden mijn mond uitstromen als kots.’

Dat relaas gaan we dan nu lezen…
Rêve Chaulk studeert nog niet zo lang aan de universiteit, en stond op het punt om bij haar vrienden Abby en David te gaan wonen. De dood van haar broer Justin, twee jaar jonger, verhindert dat


Maar thuis waar Justins aanwezigheid in alle ruimtes voelbaar blijft terwijl haar ouders hardnekkig hun best doen om gewoon door te gaan met hun leven, kan Rȇve het niet harden. Ze meldt zich bij het leger, zonder dat eerst te overleggen. Haar ouders dachten dat ze iedere dag colleges volgde, en zij begrijpen deze stap niet. Maar Rȇve vertrekt zo snel ze kan, op missie. Alles om maar niet thuis te hoeven zijn waar ze constant herinnerd wordt aan wat ze gedaan heeft. Wat dat dan wel is, dat komt later pas.


De verteller, Rȇve dus probeert uit te leggen hoe haar leven verlopen is, hoe de band met Justin was, en waarom ze zich zo schuldig voelt.  Ze springt heen en weer in de tijd: het gaat over het opgroeien met haar broer, haar gevoel van verantwoordelijkheid als ze zag hoe haar zo slimme broertje steeds meer een onaantrekkelijke nerd werd en aldus behandeld werd door zijn leeftijdgenoten. Deed zij er zelf ook niet aan mee? Dan is er de tijd van zijn overlijden en de rouw die haar ouders niet konden delen, zodat zij een uitweg zocht in het leger dat ging vechten in Syrië. Waren haar motieven wel zo zuiver?
En dan volgt de periode daarna. Na een verwonding komt ze terug in Nederland, waar ze al haar ervaringen moet verwerken. Dat blijkt niet zo gemakkelijk.


Dit is een indringend verhaal dat vooral draait om wat het betekent om een angststoornis te hebben. In een nawoord legt de schrijfster uit hoe iedere militair die thuis komt in meer of mindere mate last heeft van PTSS, hetgeen zich kan uiten in psychische maar ook fysieke klachten. 


Misschien was het beter geweest om bij een verhaal over PTSS niet ook nog eens het verhaal over schuld te verwerken dat stamt uit het eerdere burgerleven. Het geeft wel de reden aan waarom het meisje bij het leger gaat en werkt versterkend wat betreft de angststoornis, maar als de verhaallijnen zo door elkaar lopen wordt het voor de lezer minder overzichtelijk. Dat komt gelukkig wel weer goed als je het boek uit hebt en alles op zijn plek gevallen is.


Roanne van Voorst (1983) is antropoloog en schrijver van fictie en non-fictie. Met haar korte verhalen won ze eerder de Indische Bladzijdeverhalenwedstrijd en de NPO- schrijfwedstrijd.


ISBN 9789492037763| Hardcover | 216 pagina's | Uitgeverij Brandt | december 2017

© Marjo, 16 mei 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER