Non-fictie

Raynor Winn

https://www.bbc.com/news/av/uk-england-cornwall-43546949/how-crisis-led-couple-up-the-coastal-path

 

Het zoutpad
Raynor Winn


Ik zat onder de trap toen ik besloot te gaan wandelen. Op dat moment had ik er nog niet bij stilgestaan hoe het was om 1014 kilometer te lopen met een rugzak op mijn rug. Ik had geen idee of ik me dat wel kon veroorloven, wist niet dat ik bijna honderd nachten wild zou kamperen, of wat ik daarna zou gaan doen. Ik had de man met wie ik al tweeëndertig jaar samen was, niet verteld dat hij met me meeging.


Intrigerende openingszinnen. Waarom zat Raynor Winn (50) onder de trap, hoezo zou ze het zich niet kunnen veroorloven, hoe kan het dat haar man het nog niet weet? Als we verder lezen komen we te weten dat op het moment dat de schrijfster en haar man Moth onder de trap gekropen zijn, de deurwaarders op de deur van hun zelf gerenoveerde boerderij staan te bonken. Ze wilden het moment nog heel even uitstellen, nu was het nog hun huis, hun land, hun Bed & Breakfast, als ze de deur opendeden was alles over, voorbij. Dan zouden ze dakloos zijn.


Zo zittend onder de trap ziet Raynor het boek Five Hundred Mile Walkies van Mark Wallington liggen. Gelijk weet ze dat dát het is wat ze gaat doen. Wandelen langs de kust, van Minehead in Somerset tot Poole in Dorset, 1014 km. Daarna zouden ze wel weer zien. Moth ziet het gelijk helemaal zitten...


Maar vijf dagen na de huisuitzetting kregen ze tot overmaat van ramp te horen dat Moth ernstig ziek is.  Hij krijgt de diagnose CBD. De levensverwachtingen na de eerste verschijnselen zijn zes jaar, maar die zijn bij Moth al om....  Als hij nog even op deze wereld wil blijven dan moet hij rustig aan doen zeggen de artsen. Hun innerlijke stem zegt echter iets anders. Ze gaan het Zoutpad wandelen!


De spotgoedkope rugzakken worden ingepakt en met een uitkering van 48 pond per week - wat later onverwacht 30 pond wordt -  en de routegids van Paddy Dillon op zak en een mobiele telefoon die ze van hun heftig protesterende dochter gekregen hebben, "Elke dag bellen mam!"  loop het stel hun avontuur tegemoet.
In feite is de wandeling aanvankelijk een vlucht, de waarheid is nog te moeilijk om te accepteren:


We waren niet op weg naar een nieuw beging, niet naar een nieuwe start waarmee een leven voor ons openlag. De aarde was opengebarsten, we lieten onszelf achter aan de andere kant van een kloof die we nooit konden oversteken. We vluchtten weg voor de scheur in de huls van een ander. Gingen gewoon weg. En vóór ons. De wandeltocht, alleen de wandeltocht.


De lange wandelingen en het overnachten in een klein tentje met dunne, goedkope slaapzakken, eist aanvankelijk veel van ze. Maar ze weten dat dit precies is wat ze nu willen én nodig hebben. Het is enorm schipperen met geld, campings zijn vaak te duur evenals een pasty of frites. Het stel leeft op rijst, noedels, karamelrepen en wat ze verder voor een heel laag prijsje op de kop kunnen tikken. Soms gaan ze 'virtueel' eten, ofwel kijken naar het aanbod in restaurants of winkels.
Ze ontdekken ook dat de  -jonge- schrijver van hun gids de route veel sneller liep, maar dat geeft niet. Hoe langer ze lopen, hoe langer uitstel van de vraag 'hoe verder?'


We lezen over de ontmoetingen met mensen van allerlei pluimage. Ze worden soms - als zijnde zwervers - weggekeken bij theehuizen, of ze vormen een enkele keer bijna een attractie, twee van die 'oudjes' die zomaar het zoutpad lopen, dat is cool! Het stel vertelt niet meer dat ze dakloos zijn omdat de houding van aanvankelijk vriendelijke mensen gelijk veranderde in afkeer als ze dat woord hoorden. We lezen over de man die ongevraagd hun toekomst voorspelt. 'Ze zullen hun problemen overleven en met een schildpad wandelen... ' 


We lezen over momenten van pure euforie en inzichten, we lezen over de inktzwarte dagen vol onweer, regen en wanhoop over Moths naderende einde. Er zijn momenten van pure en intense tevredenheid, momenten vol humor en er zijn momenten die minder plezierig zijn. Het is af en toe schrijnend om te lezen hoe mensen met elkaar om kunnen gaan. Maar ook is er soms onverwacht een lief gebaar, ze mogen binnenkomen, eten en slapen bij mensen.
Opmerkelijk is dat bijna alle andere daklozen goed voor het paar zijn en geven wat ze kunnen. Enkele rijke mensen tonen daarentegen hun verachting.
Kortom, Moth en Raynor ondergaan veel emoties en mijden lange lange tijd het onderwerp CBD. Maar ook daarin vinden ze uiteindelijk een weg.


De vrijheid en de prachtige natuur die ze onderweg te zien krijgen, werkt louterend. Opmerkelijk is ook dat Moth steeds soepeler wordt in plaats van stijver.  Raynor heeft daar zo haar theorieën over maar dat is onzin volgens de arts die ze na hun eerste wandeling weer bezoeken.
Eerste wandeling? Ja, want na een winter 'opgesloten' te hebben gezeten en de stijfheid van Moth weer toeslaat pakken ze hun tentje weer  op, voor de volgende tocht...
Zal die hen naar een wandeling met een schildpad leiden?


Raynor Winn heeft een prettige, niet sentimentele manier van schrijven. Ze registreert op een erg beeldende manier alles wat ze te zien krijgen en hoe zwaar, licht, mooi de natuur kan zijn. Vooral de momenten van een intens gevoel van vrijheid zijn prachtig weergegeven. Het stel bekijkt alles met een niet aflatend optimistische.
Een verhaal dat je nog lang zal bijblijven vooral omdat het zo zonder opsmuk verteld is.


ISBN 9789460039409 | paperback | 320 pagina's | Uitgeverij Balans | januari 2019
Vertaald door Annemie de Vries

© Dettie, 27 juli 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER