Nieuwe jeugdboekrecensies t/m 5 jaar

Zullen we spelen, Bout?
Nicole de Cock


Muisje Moertje wil graag opa en oma spelen met ezel Bout, maar wat doen opa's en oma's eigenlijk?


Zullen we spelen, Bout?
vertelt hoe opa's en oma's de dagen doorkomen en vergelijkt dit met hoe de "kinderen" Moertje en Bout zich vermaken. Opa's en oma's gaan bijvoorbeeld graag op pad om mooie ontdekkingen te doen in de natuur, en Bout en Moertje houden van buiten wandelen. De steeds terugkerende conclusie is: het maakt niet uit of je oud bent of jong, want ouderen en jongeren vinden vaak (ongeveer) dezelfde dingen leuk. De eindboodschap is dat het belangrijk is om plezier te hebben.


In verhouding staat er weinig tekst op de paginabrede tekeningen, in heel grote letters. Regelmatig wordt een zin verdeeld over twee pagina's. Op elke tekening kom je Bout en Moertje tegen. Een enkele keer zijn er meer dieren getekend. De taferelen zijn typisch Nederlands, zoals vooral te zien is aan de rode paddenstoel met witte stippen, de molen en de grachtenpandhuisjes. Alle seizoenen komen voor: er is mooi weer met vlinders en bijen; er is een bos in de herfst en Bout loopt met warme, door Moertje gebreide sokken door de sneeuw.


De tekeningen vind ik kleurrijk en vrolijk. Ze spreken me meer aan dat het verhaal. Ik ken maar weinig kinderen die portretten schilderen of van borduren houden. Verder zijn de activiteiten van de opa's en oma's in het boek soms wat stereotype: oma bakt en borduurt, opa snoept en timmert.


Bij dit boek zullen de kinderen genieten van de tekeningen. Het verhaal is een mooie aanleiding om te bespreken wat de opa's en oma's van het kind zoal doen.


ISBN 9789000351947 | 32 pagina's | Uitgeverij Van Goor | september 2016
Formaat 25,3 x 22,8 cm | Leeftijd tot 5 jaar

© Trenke Riksten-Unsworth, 28 september 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Waar blijft de herfst?
Sanne Miltenburg


Dat het zeker herfst gaat worden is duidelijk, als opwarmertje zien we als we het boek openslaan gelijk al allerlei boombladeren in de mooiste herfsttinten. Het ziet er kleurrijk en warm uit net als het hol van Konijn, dat we na de titelpagina kunnen zien. Konijn zit gezellig met Egel aan tafel koffie te drinken, de kaars brandt en de schaal met koekjes lacht hen uitnodigend toe. Konijn heeft er zin in! De herfst- en wintertijd wordt vast heel gezellig met Egel. Maar Egel helpt hem uit de droom. Hij houdt namelijk elk jaar een winterslaap, van het begin van de herfst, als het eerste blad rood wordt, tot het weer lente is.


Konijn is er verdrietig van en als Egel weer naar zijn eigen huis is en Konijn in bed ligt, kan hij er niet van slapen. Zo'n lange tijd zonder zijn vriend, dat kan toch niet? Maar de volgende dag ziet hij tot zijn schrik dat de bladeren al rood beginnen te worden... Als hij nou eens zorgt dat Egel ze niet ziet! Dan valt hij ook niet in slaap.
En zo begint Konijn elke dag met het verzamelen van bladeren en verstopt ze in zijn kelder. Maar het worden steeds meer blaadjes...
Egel begrijpt er ondertussen niets meer van. Wat doet Konijn toch steeds buiten in alle vroegte? En hij is zo vreselijk moe maar er zijn nog steeds geen rode blaadjes aan de bomen, hoe kan dat nou? Waar blijft de herfst?


Het is natuurlijk hartverwarmend dat Konijn zijn vriend niet zo lang wil missen en er zoveel voor over heeft om hem wakker te houden. Maar zo het kan natuurlijk niet doorgaan. Egel valt bijna om van de slaap en eigenlijk is Konijn ook heel moe van het verzamelen. Hoe zal dit aflopen? Sanne Miltenburg heeft gelukkig een mooie oplossing bedacht waar zowel Konijn als Egel heel blij mee zijn.


Als je het boek uit hebt blijft er een warm gevoel achter. Dat komt niet alleen door het lieve verhaal maar ook door de mooie kleuren die in de afbeeldingen gebruikt zijn. Sanne Miltenburg heeft de herfstsfeer perfect te pakken gekregen. Je zou zelf ook lekker gezellig bij Konijn in zijn huisje willen kruipen. Het kleine muisje dat op elke afbeeldingen te zien is denkt er zo te zien precies zo over.
De voor een prentenboek vrij lange tekst is in korte zinnen geschreven en in een duidelijke tekst afgedrukt.


Kortom, een fijn boek om op knusse herfst- en winteravonden uit voorgelezen te krijgen.


Zie ook het inkijkexemplaar


(Op de website van Sanne Miltenburg kunnen we lezen dat ze er naar streeft dat haar prentenboeken in tien verschillende talen worden uitgebracht zodat ze meer kinderen met haar verhalen kan bereiken. Het is dan ook leuk om te lezen dat dit boek o.a. in het Koreaans en Chinees vertaald gaat worden.)


ISBN 9789044827934 | Hardcover | 27 pagina's | Uitgeverij Clavis | juli 2016
Afmeting 29,7 x 21,7 cm | leeftijd 4+

© Dettie, 19 september 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Bewaren

Bewaren

 

altKonijn wil vliegen
Tekst: Bonnie Grubman
Illustraties: Carolien Westermann


Konijn staat dan wel heel dromerig te kijken op de voorflap van dit boek, hij weet echt wel wat hij wil! Hij wil vliegen! Hij heeft er heel wat voor over om te leren vliegen als Vogel.


‘Hoe doe je dat?’ vraagt hij aan Vogel. ‘Dat gaat vanzelf’, is het antwoord.


Nou, als dat zo makkelijk is, dan moet hij het toch ook kunnen, vindt Konijn. Want hij wil graag naar de zonsondergang vliegen. Die wil hij zo graag zien.
Vogel doet zijn best om het uit te leggen. Flapperen en fladderen is de eerste les. Konijn doet vreselijk zijn best, maar hij komt niet van de grond. Dan moet Konijn eerst spierballen kweken, zegt Vogel. Konijn werkt zich in het zweet,  doet push-ups en andere gymnastiekoefeningen, maar helaas. Ook vleugels van takjes en veren helpen niet.
Alle dieren kijken nieuwsgierig, soms meewarig toe. Ze begrijpen ook niet waarom het niet lukt. Konijn werkt er zo hard voor!
Maar dan krijgt Konijn een uitstekend idee. Zegt hij. Wat gaat hij doen dan?

Het is een mooi verhaal over het ontdekken van wat je kunt. En wat je niet kunt. Je eigen talenten kennen, dat is een wijze les. En Konijn is slim genoeg om die les te leren. Hij zorgt voor een verrassende ontknoping van het verhaal!

De tekeningen zijn erg mooi, ik zou ze zo aan de muur willen hangen! Er wordt humor in verwerkt, door er andere dieren in te verwerken die verder in het verhaal niet voorkomen. Zo vullen het verhaal van Bonnie Grubman en de tekeningen van Carolien Westermann elkaar prachtig aan.


ISBN 9789044827767 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Clavis | augustus 2016
Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 17 september 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Bewaren

Bewaren

 

Fijn konijn
Jo Empson


Konijn houd erg van zijn leventje. Hij vindt het bijvoorbeeld fijn om zijn oren te wassen en gaten te graven en lekker rond te springen en te huppen. Gewoon lekker al die konijnendingen doen. Maar Konijn doet ook regelmatig onkonijnige dingen. Hij vind het namelijk heel fijn om te schilderen en muziek te maken. We zien hem dan door het bos hoppen met verfkwasten in zijn poten, een heel kleurig spoor achterlatend.


Even later zien we Konijn op een didgeridoo blazen die met de mooiste kleuren beschilderd is, zelfs de muzieknoten die uit het instrument komen zijn stralend groen, blauw, roze, geel, paars... De vogels vinden de muziek ook leuk, we zien ze tenminste vrolijk meefluiten met de muziek van Konijn.


De bomen in het bos krijgen van Konijn de hipste kleuren en de konijnen in het bos genieten van al die kleurenpracht om hun heen. Iedereen begint zich erg fijn te voelen door die onkonijnige dingen van Konijn. Hij brengt kleur en fleur in hun leven.


Maar dan... is Konijn ineens weg, verdwenen. Het bos is gelijk grijs en grauw. De boomstammen hebben geen kleur meer en het is heel stil. Het enige wat de boskonijnen vinden is een zwart gat. Maar als ze in het zwarte gat duiken zien ze dat Konijn van alles heeft achtergelaten om kleur en muziek mee te maken. We zien de konijnen daarna druk bezig om deze onkonijnige dingen onder de knie te krijgen want zo makkelijk is dat nog niet. Wat ze wel merken is dat ze het fijn vinden om te doen. Het doet hun aan Konijn denken en dat voelt fijn. Zelfs zo fijn dat ze doorgaan en zelf kleur en fleur aan het bos geven.


Op een mooie manier wordt getoond dat iets of iemand verliezen niet betekent dat de kleur dan ook verdwenen is uit het leven. De metafoor van het zwarte gat met op de bodem muziekinstrumenten en kleurige verfkwasten is prachtig gevonden. Ook het feit dat de konijnen niet om het zwarte gat heen lopen of ontwijken maar erin gaan en het onderzoeken is beeldend en leerzaam. Want op de bodem liggen de schatten. Maar het mooiste is natuurlijk dat hiermee verteld wordt dat als het gebeurt dat iemand verdwijnt er nog altijd fijne, kleurige, fleurige herinneringen zijn, waar je mee verder kunt, die je weer blij kunnen maken.


De afbeeldingen in het boek zijn heel speels en sprankelend. Aanvankelijk zijn de eerste pagina's, waar de konijnige dingen op afgebeeld worden vrij realistisch weergegeven, maar daarna  als Konijn bezig is met zijn bijzondere onkonijnge dingen dan spat het plezier en de kleuren van de pagina's af. De tegenstelling met de grijze, bijna kleurloze prenten nadat konijn verdwenen is, kon dan ook haast niet groter zijn. Dat geeft mooi aan hoeveel invloed het vrolijke, blije konijn had op de omgeving.
Gelukkig komt al heel snel alle kleur weer terug en is de indruk die achterblijft een van positiviteit en levensblijheid.
Kortom, een origineel, optimistisch en integer boek.


ISBN 9789047707806 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | juli 2016
Formaat 25 x 25 cm | Vertaald door Jesse Goossens | Leeftijd 4+

© Dettie, 11 september 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

 

Kakaworstje
Stephanie Blake


Er was eens een konijntje dat maar één ding kon zeggen...

Kakaworstje.


Een boek dat zo begint móet gewoon leuk zijn en dat is het! Het konijntje kent écht geen ander woord. Op alles wat hem gevraagd wordt, geeft hij met grote ogen en een blij hoofd als antwoord 'Kakaworstje'. Maar ja als je alleen maar dat woord kan zeggen dan komt je in de problemen als de wolf vraagt 'Mag ik je opeten, lief klein konijntje?' 'Kakaworstje' zegt Konijn en hup daar gaat Konijn, de buik van de wolf in.
En wat zegt de wolf als hij thuis komt en zijn vrouw hem vraag 'Heb je een fijne dag gehad, lieveling?' Je raadt het vast al... ja inderdaad hij zegt... 'Kakaworstje'.


Maar 's avonds is de wolf niet zo lekker, de dokter komt en vraagt wat er aan de hand is. 'Kakaworstje' zegt wolf. De wolf heeft geluk, want dokter Konijn is de vader van het konijntje, hij weet meteen wat er gebeurd is. Hij zet de bek van de wolf wagenwijd open en trekt het konijntje naar buiten. 'Kakaworstje', daar ben je dan,' roept vader konijn blij. Het konijntje zet grote ogen op en zegt...

Wat er dan volgt heb ik om zitten schateren. Geweldig! Ook degene aan wie ik het voorlas moest erg lachen om het komische verhaal. Tijdens het voorlezen merk je ook hoe het 'Kakaworstje' op je lachspieren werkt. De grappige, olijke snoet van het konijntje maakt het verhaal extra humoristisch. Op alles reageert hij met een zeer opgewekt en trots gezicht  'Kakaworstje'.
Heerlijk verhaal, van mij mogen er veel meer van dit soort verhalen verschijnen.


ISBN 9789059088146 | Hardcover | NUR 281 | 40 pagina's | Davidsfonds Infodok | september 2016
Afmeting 22,5 x 28 cm | Vertaling: WPG uitgevers België | Vanaf 4 jaar

© Dettie, 11 september 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Bewaren

 

Het huis van oma
illustraties: David Litchfield
tekst: Ross Montgomery


In het huis van oma is het heel gezellig. De open haard is aan, de hond ligt ervoor te slapen en we zien de jongen lekker tegen oma aangekropen in de stoel zitten. Oma heeft een fotoalbum in haar hand en zoals elke avond vertelt oma over vroeger, toen ze nog architect was. Ze maakte heel mooie paleizen en musea en bibliotheken vertelt ze, maar voor de jongen zal ze het allermooiste huis bouwen dat er is. 'Dat wordt een huis op een heuvel, op het randje van de horizon, hoog boven de stad en voorbij de zee.'


Maar oma is te oud geworden om huizen te bouwen, op het laatst kan ze eigenlijk niets meer en dan op een dag is oma weg. Alleen haar huis staat er nog en daar is niets leuks of gezelligs meer aan zonder oma.
De jongen heeft gelukkig wel een goed idee en gaat aan de slag. Van allerlei materialen bij oma's huis maakt hij een enorme pop, met oma's ogen, oma's lieve gezicht, oma's bril en kleren net als oma droeg. Als hij klaar is, zegt hij 'Oma, wakker worden!' en dan gebeurt het. 'Oma' doet haar ogen open en samen met de jongen vliegt ze over tuinen en hekken, dwars door zee en verder.


Oma rent, en rent, en rent maar door, zelfs over de daken van een grote stad, totdat ze aankomen bij oma's doel. Het is een huis op een heuvel, hoog boven de stad en voorbij de zee... Het is het huis waar de jongen en oma zouden gaan wonen!
Maar in het midden van het huis zit een gat. 'Het is nog maar een half huis. Hoe kan ik het ooit afmaken'? 'vraagt de jongen.
Oma's houten en ijzeren lijf twinkelt en blinkt en oma glimlacht. 'Nu zal ik altijd bij je zijn.' zegt ze.


Het afscheid nemen en verandering is het hoofdthema van dit boek maar het niet naargeestig of akelig maar opbouwend en vriendelijk weergegeven. Het omgaan met het gemis wordt omgezet in daden. Door zijn creativiteit te gebruiken geeft de jongen in dit boek zijn oma een plek, zij wordt het hart van zijn huis. Zo zal hij haar nooit vergeten.
Dankzij de invoelende, fantasievolle afbeeldingen wordt het verhaal nog krachtiger en indrukwekkender. De oma die in elkaar gezet is met bouwmaterialen staalt nog steeds het krachtige en lieve uit dat de echte oma zelf ook had. Ook de symbolische gedachte dat oma de kern van het huis zal vormen is troostgevend. Knap en goed doordacht verhaal.


Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 9789051165524 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij De Vier Windstreken | juli 2016
formaat: 25,0 x 25,0 cm | Nederlandse tekst Joukje Akveld | Leeftijd 4+

© Dettie, 28 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Wakker worden, Kleine Zevenslaper!
illustraties: Kerstin Schoene
tekst: Sabine Bohlmann


In het eerste boek over de Kleine Zevenslaper (een relmuisje) had het diertje de grootste moeite om in slaap te vallen toen de tijd van de grote winterslaap was aangebroken. Maar nu het lente is en de zon lekker warm schijnt, is hij niet wakker te krijgen!

Alle andere zevenslapertjes rekken zich na hun lange slaaptijd van zeven maanden eens lekker uit, de spieren worden gestrekt en de slaap wordt uit hun ogen gewreven. Maar Kleine Zevenslaper knort nog lekker door onder zijn warme dekentje.
Mama Zevenslaper schudt haar zoontje heen en weer maar de kleine muis draait zich nog eens heerlijk om en slaapt gewoon door.

Eekhoorn kriebelt Kleine Zevenslaper met zijn staart, Egel prikt hem voorzichtig met zijn stekels, en Haas, Stinkdier en zelfs Glimworm en andere dieren doen hun best, ze proberen van alles, maar niets helpt, Kleine Zevenslaper is niet wakker te krijgen. Ze geven het op. Dan maar niet.

Opnieuw is het vooral het schattige relmuisje dat het boek zo aantrekkelijk maakt. Zijn slapende snoetje boven het dekentje is aandoenlijk. De andere dieren, die vrij natuurgetrouw zijn getekend, hebben net als het muisje, menselijke uitdrukkingen. Ze kijken bijvoorbeeld verbaasd op of glimlachen, maar het blijven verder wel echte dieren om te zien.

De tekst is goed leesbaar dankzij de duidelijke middelgrote letters.


Lief, gemoedelijk en sfeervol boekje voor de kleine relmuisjes onder ons...


Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 9789051165654 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij De Vier Windstreken| 15 september 2016
Formaat: 23,7 x 29,4 cm | Nederlandse tekst Merel de Vink | Leeftijd vanaf 4 jaar

© Dettie, 26 september 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Ridder Roel de drakenvechter
Aron Dijkstra


Wat doe je als Ridder wanneer de dolgraag eens wil vechten met een echte draak? Dan maak je plannen, lees je alles over draken en stippel je de reis uit naar de hoge berg waar de grote draak Breekhoorn woont.  Ridder Roel ziet het al helemaal voor zich dat hij als grote held terugkomt in zijn dorp. 


Eindelijk is het zover, Ridder Roel klimt de berg op, maar eenmaal op de besneeuwde top aangekomen ziet hij de draak nergens. Waar is Breekhoorn gebleven? Maar dan, o grote schrik, beweegt de berg! De aarde wordt rood. Wat blijkt? Ridder Roel zit bovenop de draak! Hij springt overeind en pakt zijn zwaard.
"Mijn naam is Roel!' roept hij dapper. 'Ik kom u verslaan!' Maar de draak moet lachen. Zo'n klein riddertje met zo'n klein zwaardje. 'Kom maar terug als je een grote zwaard hebt,' lacht de draak. 'Ik wil zo niet met jou vechten!'.


Teleurgesteld gaat Ridder Roel naar huis en laat het allergrootste zwaard smeden. Nu zal de draak wel met hem willen vechten! Maar nee, de draak heeft er nog steeds geen zin in. Zorg eerst maar eens voor een schild, zucht hij. 'Ik wil zo echt niet met jou vechten!'
En zo gaat het door. De dappere Ridder Roel komt met steeds meer verdedigingsmiddelen op de berg aan, maar de draak weigert te vechten. En zonder gevecht kan Ridder Roel ook niet winnen. De hele uitdaging is eigenlijk helemaal niet leuk meer met al dat heen en weer gedoe. 
Maar onze slimme, kleine held wil het toch niet opgeven, hij zal en moet de draak verslaan... 


Het zijn vooral de afbeeldingen op de flink grote pagina's die dit verhaal zo leuk maken. De draak is heel rood en heel groot. De kop van de draak is nog groter dan de hele Ridder Roel zelf! Maar dat maakt de kleine Ridder Roel met zijn leuke krullenbol natuurlijk des te dapperder. Het eind van het verhaal is wel een leuke vondst, ik vraag me alleen wel af of kinderen van vier jaar het helemaal zullen begrijpen, maar het is goed mogelijk dat ik ze onderschat.
Blijft wel het feit overeind staan dat dit prentenboekendebuut verder een erg aantrekkelijk en grappig boek is 'voor kleine dappere riddertjes vanaf 4 jaar'.


ISBN 9789044828467 | Hardcover | 27 pagina's | Uitgeverij Clavis | september 2016
Formaat: 33 x 24 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 18 september 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

 

Het slapende circus
Hetty van den Goorbergh


Vanaf de cover kijkt een heel wakkere olifant je aan. Maar in het circus zijn de dieren niet zo vlot... 


Het muisje Simon had tenminste een totaal andere voorstelling van het circus in zijn hoofd. Daar doen dieren allemaal kunstjes toch? Maar als hij met zijn moeder en alle dieren die zich onderweg bij hen aangesloten hebben, in het circus zit, is het maar een slome boel. Iedereen slaapt! Hoe kan dat nou? Wat een gek circus.


Wij als lezer weten dan al dat de directeur in bed ligt, hij heeft pijn aan zijn voet. Daarom moet Pierewiet deze keer alle optredens aankondigen en Clown moet de artiesten daarna aan het werk zetten. Maar de dansende panda heeft helemaal geen zin om te dansen. 'Ik wil slapen. Net als de directeur.' zegt Panda. En de leeuw wil ook niet door de hoepel springen 'Hoepel op.' zegt hij tegen de clown.'Ik wil slapen. Net als de directeur.' Zelfs Cora de koorddanseres zit te slapen op haar koord. 'Naar jou luister ik niet.' zegt ze tegen Clown.


Arme Pierewiet, arme Clown. De dieren die met Muis en zijn moeder zijn meegekomen vinden het maar wat zielig. Een huilende clown, dat kan toch niet? Poes, Koe, Varken, Muis en Schaap besluiten er wat aan te doen en bedenken een geweldig plan. Zelfs de directeur komt er zijn bed voor uit!
Jullie zijn echte helden! zegt Clown.


Het is een circus zoals het vroeger was, met wilde dieren zoals een giraf, een olifant en een leeuw. In Nederland is een optreden met dergelijke dieren inmiddels verboden maar voor kinderen zijn die plaatjes van een olifant die een muisje helpt natuurlijk nog steeds leuk om te zien.
Het verhaaltje zelf is wel aardig maar het sprankelt niet echt, het blijft vlak. Het einde is ook een beetje abrupt. Je verwacht een écht afsluitende zin maar nu houdt het ineens op.


De afbeeldingen zijn mooi. Sommige daarvan zijn zelfs kleine kunstwerkjes, ik zou ze wel aan mijn muur willen hebben, maar ze zijn mogelijk wat te serieus voor kinderen, wat te volwassen. De illustratie met de balancerende koe en de toekijkende Clown, Cora en Pierewiet is zelfs schitterend maar niet voor kinderen. En zo is het met alle plaatjes, ze hebben een tamelijk ernstige, volwassen ondertoon. Dat is tenminste mijn visie, wie weet vinden kinderen het prachtig, dat zou natuurlijk ook zomaar kunnen.


ISBN 9789044827149 | Hardcover | 56 pagina's | NUR 273 |  Uitgeverij Clavis | mei 2016
Formaat: 29 x 21 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 13 september 2016

lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Bewaren

Bewaren

Bewaren

 

altBoer Boris gaat naar oma
Ted van Lieshout & Philip Hopman


'Boer Boris gaat naar Oma' is het achtste prentenboek in de succesvolle reeks van Ted van Lieshout en Philip Hopman. In dit deel gaat Boris met zijn broertje en zusje naar Oma in Den Haag om wat vers fruit te brengen.


Het is mijn eerste Borisboek, en ik ben aangenaam verrast. De omslag is zacht en dik, voelt heel prettig aan. De kleuren zijn aansprekend: fel en toch poederig. De illustraties zijn niet helemaal scherp van vorm, en deze wazige vorm vind ik persoonlijk heel mooi.  Ze zijn ook gedetailleerd, en over het algemeen levensecht. Boris is alleen wel een erg jonge boer!


Het verhaal gaat dus over Boris, die appels gaat plukken. Dat gaat met een plukmachine ( tja, romantiek is vandaag de dag ver te zoeken!). Maar wat moeten ze nu met al die appels? En met al die pruimen en peren?
Oma! Ja, naar oma! Die bakt van die lekkere taarten van dat verse fruit. Of ze maakt jam.
En daar gaan ze dan, op weg naar Den Haag. Ze gaan met het openbaar vervoer en hebben heel wat bekijks onderweg...


Dit verhaal heeft een ontknoping, in de sfeer van de plukmachine. Tja, zo is het nu eenmaal. Kinderen weten bijna niet beter. Hopelijk hebben ze zelf nog een ouderwetse (?) oma die lekkere appeltaart voor hen bakt...
De tekst is in rijmvorm en leest prettig voor. Kinderen die meelezen hebben heel wat te bekijken op de pagina’s. Leerzaam, maar vooral leuk!


De Boer Boris-serie van Ted van Lieshout en Philip Hopman is al vaak in de prijzen gevallen. Zo werd 'Boer Boris in de sneeuw' bekroond met een Vlag & Wimpel en werd 'Boer Boris gaat naar zee' gekozen tot Prentenboek van het Jaar 2015!


ISBN 9789025765828  | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Gottmer | augustus 2016
Leeftijd vanaf 3 jaar

© Marjo, 11 september 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Bewaren

 

alt

Het kinderboek-
winkeltje

illustraties: Ingrid ter Koele
tekst: Marianne Busser en Ron Schröder


Een dierenwinkel en een speelgoedwinkel. Een letterwinkel en een kleurenwinkel. Een cijferwinkel en nu een kinderboekwinkel. De winkelstraat begint al wat te worden! Stuur je ouders en andere grote mensen maar gerust naar hun eigen winkels voor grote mensen, hier kan je uren zoet zijn. Wat een boeken! En behalve al die mooie boeken  zie je accessoires: dat zijn de dingen die bij de boeken horen: knuffels, letters, kaarten en nog meer.


In het kinderboekwinkeltje is Tilly de baas. Tenminste, zij is degene die de boeken verkoopt. Maar ze doet veel meer dan dat - zoals een goede boekverkoper dat doet: ze zoekt het juiste boek voor ieder kind dat binnen komt; ze leest voor in de boekenhoek; ze zorgt soms voor een leuke kleurwedstrijd, en ze nodigt schrijvers en tekenaars uit, en laten dan weer aan de kinderen zien hoe ze dat doen: een boek maken.


De jongen die een spreekbeurt moet houden, en daar eigenlijk niet zo gelukkig mee is; het meisje dat leert om op het potje te plassen en het meisje dat zo graag wil leren lezen: voor al die kinderen heeft Tilly wel een boek.
Maar wat moet ze nu met die agent die ineens in de winkel staat? Hij beweert dat er een aap in haar winkel zit! Een aap die ontsnapt is uit de dierentuin. Tilly schrikt enorm, een aap in de winkel? Dat kan niet hoor!


De lezers die al bekend zijn met de winkelboeken herkennen meteen de schrijvers en tekenaar die op bezoek komen in Tilly’s winkeltje. Voor deze lezers is het boek misschien wat minder leuk, er staat veel in wat al bekend is. Dus is dit zeer geschikt voor juist die lezers die nog nooit van Marianne Busser en haar man Ron Schröder gehoord hebben. Zulke mensen bestaan niet natuurlijk, maar misschien zijn er wel mensen die nog nooit een winkeltje bezocht hebben.


Ingrid ter Koele leidt je ook in deze winkel rond, met prachtige kleurrijke tekeningen en een grapje voor oplettende lezers. En de tekst is in de bekende rijmvorm, lekker om voor te lezen.
Welke winkel zal er nog meer geopend worden op het pleintje?


ISBN 9789048833788| hardcover |32 pagina's | Uitgeverij Moon | september 2016
Leeftijd tot 6 jaar

© Marjo, 9 september 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Bewaren

 

altDe keutelkampioen
illustraties: Ivan en Ilia
tekst: Marianne Busser en Ron Schröder


Op de vrolijk gekleurde omslag van dit boek geeft een konijn je een knipoog terwijl  nog meer konijntjes hem omringen. Het lijkt dus wel duidelijk wie de keutelkampioen is. Maar hoe zit het dan met andere dieren?


Zoveel kleine ronde keutels
je snapt gewoon niet hoe ze ’t doen
maar een konijn - dát staat wel vast
is echt een keutelkampioen!


In vrolijke versjes lees je over een gorilla die er geen probleem in ziet om zijn eigen poep op te eten als er even niets anders voorradig is. Over de luiaard die slechts één keer per week zijn boom uit komt voor die ene superkeutel. Over de ooievaar die zijn eigen poep gebruikt om zijn poten te verkoelen. Het verhaal - vers! - over pinguïns en hun wapen, en wanneer ze het gebruiken, zal menigeen verbazen.
Niet alle verzen gaan over poep. Er is ook het verhaal over de krokodil en gedienstige vogeltjes, en een over de eenzame neushoorn die geen indringers duldt in zijn territorium.


Alle versjes zijn ontzettend grappig,  het blijft verrassend hoe Marianne Busser en Ron Schröder in eenvoudige bewoordingen zoveel humor en ook leerzame feitjes kunnen verwerken. Ze zijn reuze leuk om voor te lezen, maar zeker ook om zelf te lezen. Je wordt er helemaal vrolijk van!
De tekeningen van ivan en ilia werken daar ook aan mee: in mooie kleuren, met levensechte afbeeldingen van de dieren, leveren zij hun bijdrage aan de verhaaltjes.


Achterin het boekstaat de tekst van een toepasselijk lied dat je ook kunt beluisteren  - en dus meezingen - op www.mariannebusser-ronschroder.info/liedjes-op-youtube.php

Want hoe leuk al die andere dieren ook  zijn, dat het konijn de kampioen is, dat staat als een huis!

ISBN 9789048833740| Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Moon| augustus 2016
Tekeningen van ivan en ilia Voor kinderen van 6 jaar en jonger

© Marjo, 25 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER


Bewaren

Bewaren