Nieuwe jeugdboekrecensies t/m 5 jaar

Het huis van oma
illustraties: David Litchfield
tekst: Ross Montgomery


In het huis van oma is het heel gezellig. De open haard is aan, de hond ligt ervoor te slapen en we zien de jongen lekker tegen oma aangekropen in de stoel zitten. Oma heeft een fotoalbum in haar hand en zoals elke avond vertelt oma over vroeger, toen ze nog architect was. Ze maakte heel mooie paleizen en musea en bibliotheken vertelt ze, maar voor de jongen zal ze het allermooiste huis bouwen dat er is. 'Dat wordt een huis op een heuvel, op het randje van de horizon, hoog boven de stad en voorbij de zee.'


Maar oma is te oud geworden om huizen te bouwen, op het laatst kan ze eigenlijk niets meer en dan op een dag is oma weg. Alleen haar huis staat er nog en daar is niets leuks of gezelligs meer aan zonder oma.
De jongen heeft gelukkig wel een goed idee en gaat aan de slag. Van allerlei materialen bij oma's huis maakt hij een enorme pop, met oma's ogen, oma's lieve gezicht, oma's bril en kleren net als oma droeg. Als hij klaar is, zegt hij 'Oma, wakker worden!' en dan gebeurt het. 'Oma' doet haar ogen open en samen met de jongen vliegt ze over tuinen en hekken, dwars door zee en verder.


Oma rent, en rent, en rent maar door, zelfs over de daken van een grote stad, totdat ze aankomen bij oma's doel. Het is een huis op een heuvel, hoog boven de stad en voorbij de zee... Het is het huis waar de jongen en oma zouden gaan wonen!
Maar in het midden van het huis zit een gat. 'Het is nog maar een half huis. Hoe kan ik het ooit afmaken'? 'vraagt de jongen.
Oma's houten en ijzeren lijf twinkelt en blinkt en oma glimlacht. 'Nu zal ik altijd bij je zijn.' zegt ze.


Het afscheid nemen en verandering is het hoofdthema van dit boek maar het niet naargeestig of akelig maar opbouwend en vriendelijk weergegeven. Het omgaan met het gemis wordt omgezet in daden. Door zijn creativiteit te gebruiken geeft de jongen in dit boek zijn oma een plek, zij wordt het hart van zijn huis. Zo zal hij haar nooit vergeten.
Dankzij de invoelende, fantasievolle afbeeldingen wordt het verhaal nog krachtiger en indrukwekkender. De oma die in elkaar gezet is met bouwmaterialen staalt nog steeds het krachtige en lieve uit dat de echte oma zelf ook had. Ook de symbolische gedachte dat oma de kern van het huis zal vormen is troostgevend. Knap en goed doordacht verhaal.


Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 9789051165524 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij De Vier Windstreken | juli 2016
formaat: 25,0 x 25,0 cm | Nederlandse tekst Joukje Akveld | Leeftijd 4+

© Dettie, 28 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Tangramkat
Maranke Rinck & Martijn van der Linden


Als kind speelden wij graag met onze zeven 'blokken' (zie afbeelding) waarvan nu blijkt dat het een Chinees puzzelspel  is dat Tangram heet. Je kunt er allerlei figuren mee maken. Het is dit spel dat het uitgangspunt vormt van dit vermakelijke boek.


De 'spreker' in het boek vertelt dat hij zich zat te vervelen en toen een puzzel kreeg met maar zeven stukjes. 'Ze zeiden dat ik er van alles van kon maken'. Daar geloofde hij niets van maar het bleek toch waar te zijn want hij wist een kat te vormen van die stukjes, en met die mooie kat begon het grote tangramavontuur... 


De fantasie van de verteller sloeg helemaal op hol, want, zo bedacht hij, die kat wil vast een huis, dus hup uit de zeven stukken werd een huis gemaakt. Maar hooghartig als katten nu eenmaal kunnen zijn draaide het dier zich om en liep weg en dat was nu net niet de bedoeling. Dus dan maar gauw een vis gemaakt want de kat had vast honger. Maar ook dat was niet het geval. Wat nu?
Hij wil zeker iemand om mee te spelen, fantaseerde de verteller vervolgens en gauw toverde hij met behulp van de puzzelstukken een andere kat, dacht hij... maar toen hij het dier ingekleurd had, bleek het een hond! Paniek! Er moest gauw een boom gemaakt worden, dan kon de kat daar in vluchten.




En zo fantaseert de verteller maar door. Hij laat de kat allerlei dieren ontmoeten, zelfs een krokodil, en uiteindelijk maakt hij ook nog zichzelf zichtbaar, weliswaar ook in fraai tangrammodel.


De grote kracht van dit boek is de eindeloze verbeeldingskracht, het is of je de verteller ziet en hem hardop hoort spelen. In korte, krachtige zinnen geeft hij zijn fantasie vorm. Geweldig! Ook bijzonder is dat alle tangramfiguren eerst zonder beschildering getoond worden zodat je kunt zien hoe het figuur is opgebouwd en je eventueel kunt raden wat het voorstelt. Daarna zie je de prachtige bewerkte versies die erg tot de verbeelding spreken. - De zwerm vogels in schitterende kleuren zijn mijn favoriet. -
En dan volgt nóg een grote verrassing, achterin het boek zit, jawel, een tangramspel, zodat je zelf aan de slag kunt gaan!


Sommige boeken zijn als een cadeautje dat je al heel lang wilde hebben. Dit boek is zo'n cadeautje waardoor je niets anders kunt doen dan de makers heel hartelijk bedanken. Bij deze.


Bekijk vooral ook http://www.tangramkat.com met heel veel informatie en tips over tangram.


ISBN 9789047707950 | Hardcover | 32 pagina's | Lemniscaat | juni 2016
Afmeting 25 x 25 cm. Leeftijd 5+

© Dettie, 19 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Jij bent een kunstenaar
Marta Altés


Bij het hilarische boek Ik ben een kunstenaar, waarin een jongetje zijn moeder steeds 'verrast' met kunstwerken, heeft Marta Altés ook dit boek gemaakt zodat jij ook je eigen kunst kunt creëren. Het jonge kunstenaartje helpt je daarbij. Want zo zegt hij: "Ik heb talent EN ik ben edelmoedig.'


Hij begint gelijk met, hoe kan het ook anders, een zelfportret. 'Dat is een tekening van jou door jou gemaakt!' leert hij ons. Maar ja zo'n tekening moet wel in een lijst gevangen worden en die mag je ook zelf ontwerpen. Niet alleen voor jou portret maar voor allerlei andere tekeningen en schilderijen.  - Waar onze jonge kunstenaar heel erg goed in is, is buiten de lijsten werken. Hij tekent graag verder op de muur! -


Hij leert je ook dat mensen steeds verschillende gezichtsuitdrukkingen hebben en die mag je van hem allemaal oefenen in zijn 'les'boek. Hij vertelt ook hoe je kunt leren als een kunstenaar te kijken. Wij zien bijvoorbeeld potloodslijpsel liggen, het jongetje ziet er de manen van een leeuw in of de vleugels van een vlinder.
Het geniale jongetje is verderop in het boek zelfs zo vriendelijk om ons te vertellen hoe hij kleuren en vormen mixt en hoe je patronen op een kunstwerk kunt aanbrengen. En het fijne is dat je alles wat hij vertelt gelijk kunt oefenen in dit boek. Er is ruimte voor vrijgelaten.


De naam van je kunstwerk is ook heel belangrijk, ook daarmee kun je oefenen, eerst met plaatjes van tekeningen die je namen moet geven en dan ga je andersom aan de slag, dan kun je een tekening maken bij een naam! De kleine kunstenaar stelt zelfs zijn eigen huis beschikbaar, je ziet zijn grote lege huis afgebeeld, en jij mag daarin alles bewerken. Jij mag het van hem helemaal versieren met jouw eigen kunst! Maar als je dat nog een beetje te moeilijk vindt kun je ook alle stickers gebruiken die achterin het boek zitten en dat zijn er héél veel.


Het is allemaal zo leuk gedaan. Al vanaf de eerste bladzijde begint het te kriebelen en wil je zelf aan de slag.  De kleine Picasso vertelt alles op een prettige, korte en bondige manier zodat je gelijk snapt wat hij bedoelt. Soms zou je willen dat je zelf nog kind was en dit boek cadeau kreeg.

ISBN 9789047707561 | Paperback | 32 pagina's met daarachter 6 stickervellen | Uitgeverij Lemniscaat | mei 2016
Leuk vertaald door Jesse Goossens | Leeftijd 4 - 5+

© Dettie, 13 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Lodewijk I, koning der schapen
Olivier Tallec


Op de cover zien we een schaap hooghartig op een boomstronk staan, hij heeft een blauwe kroon op zijn hoofd en hij leunt op zijn tak, pardon dat is natuurlijk zijn staf. Het schaap straalt gezag uit, hij is duidelijk de baas. Wie is hij?

Dat wordt ons duidelijk gemaakt in het boek. We zien daarin Lodewijk, een doodgewoon schaap, die op een heuveltje staat te grazen. Het is een stormachtige dag en plots waait er een kroontje voor zijn poten. Hij kijkt gauw om zich heen, niemand let op hem, en hup, snel zet hij het kroontje op zijn hoofd. Vanaf nu is hij Lodewijk I, koning der schapen. Verwaand loopt hij door de kudde heen, maar geen schaap kijkt op of om.


Maar de schapenkolder heeft flink toegeslagen. Hij is nu Koning Lodewijk I en dat zullen de schapen weten ook. Hij spreekt zijn volk toe, organiseert jachtpartijen (hij jaagt op leeuwen!), legt een koninklijke tuin aan, zorgt voor muziek en verstrooiing in zijn paleis.
Lodewijk krijgt zelfs zoveel praatjes dat de schapen voortaan moeten marcheren en hij vindt ook dat lelijke schapen uit zijn buurt moeten blijven, dus jaagt hij ze weg. Hij wenst alleen schoonheid om zich heen. Kortom, Lodewijk I is geen erg aardige koning voor zijn onderdanen.


Gelukkig grijpt de wind in, die blaast en raast en daar gaat de kroon, de lucht in!
Lodewijk is weer gewoon Lodewijk, Je haalt opgelucht adem. Maar dan wacht ons nog een verrassing op de laatste bladzijde...

Het zijn vooral de afbeeldingen die het boek zo aantrekkelijk maken. Het verhaal én de afbeeldingen zijn duidelijk geïnspireerd op de verwaande Franse koning, Lodewijk de XIVe. De koninklijke tuin en de zalen zijn net zo weelderig als in en bij het beroemde paleis Versailles. We zien het schaap zelfs in dezelfde protserige pose staan als zijn naamgenoot, inclusief koningsbontje. Hilarisch om te zien. Maar zoals kleren de man maken, maakt een kroon de koning en zonder kroon blijft er weinig over van Lodewijk I. Hij is weer gewoon een schaap met een wollen vachtje. Er blijft hem niets anders over dan weer gras te gaan grazen en op te gaan in de kudde.
Zo blijkt maar weer, zoals altijd, hoogmoed komt ten val.


Geweldig verhaal met een fraaie, humoristische knipoog naar de Zonnekoning.

Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 9789051165517 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij De Vier Windstreken | juli 2016
formaat: 24,3 x 28,0 cm | Nederlandse tekst M.E. Ander | Leeftijd 5+

© Dettie, 10 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Je kunt meer dan je denkt
Marcus Pfister


Lina is een vrolijk eendje, ondanks dat ze al heel lang ziek is. Ze ligt daardoor veel in haar groene bladerbedje. Natuurlijk vindt ze het jammer dat ze niet net als haar vriendje Ferdi de kikker lekker in het water kan zwemmen en duiken. Maar als Ferdi bij haar op bezoek komt, en dat is bijna elke dag, dan hebben ze samen dikke pret.

Op een dag is het heel mooi weer en Ferdi speelt met de andere dieren in de koele vijver. Lina is daarom alleen thuis, ze is moe een beetje verdrietig. En dan heeft ze een heel spannende droom, over Ferdi en een reiger en een achtervolging... Als ze wakker wordt vertelt ze haar droom aan Ferdi en daardoor ontdekken ze het grote talent van Lina. Zij kan namelijk prachtig vertellen. 'Kon ik maar altijd naar je luisteren.' zegt Ferdi.

'Lina straalt van snavel tot zwemvlies. Ze kan dan misschien niet zwemmen en duiken als de anderen, maar spannende verhalen vertellen, dat kan ze wel!'


En zo komt het dat Lina elke dag een verhaal bedenkt en steeds meer dieren naar haar komen luisteren. Dat is fijn, dan heeft ze er ook niet meer zo'n erg in dat ze ziek is.

Even dacht ik, gezien de titel, dat het verhaal over ziekte overwinnen zou gaan. In de trant van kom op, ga je bed uit en doe iets. Maar gelukkig is dat niet zo. Het leuke zieke eendje wordt heel erg in haar waarde gelaten. Zij kan er ook niets aan doen dat ze ziek is.


Het is verder vooral een warm en liefdevol verhaaltje over vriendschap en ontdekken waar je goed in bent. Maar dat is het niet alleen, het is vooral een verhaal over positiviteit en elkaar accepteren zoals je bent en overal het beste van zien te maken. Op de kleurige afbeeldingen is ook goed te zien dat Lina niet zielig is, ze is ziek maar heeft nog plezier genoeg, ondanks dat het soms best moeilijk is dat ze niet alles kan. Ze is gewoon een heel vrolijke eend met een lekker prethoofd. En het is natuurlijk helemaal fijn als ze merkt dat ze heel goed kan vertellen en daardoor ook andere dieren een plezier kan doen met haar talent. Het verhaal laat zien dat er nog veel mogelijkheden overblijven ondanks een belemmering van bijvoorbeeld een ziekte.
Fijn boekje met hartverwarmende afbeeldingen.


Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 9789051165579 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij de Vier Windstreken | juni 2016
Afmeting 28,7 x 22,2 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 8 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Ella en Bas bouwen een stad
Åshild Kanstad Johnsen


"Hoi, ik ben Ella en ik ben net in deze stad
komen wonen. Hoe heet jij?"
"Eh... Bas."
"Wil je spelen?
"Ik lees."


Met deze openingszinnen is de toon gelijk gezet. Ella is de speelse sprankelende meid en Bas de nuchtere, rustige, behoudende jongen die niet zo gek lijkt op drukke, fantasievolle meisjes. Nadat Ella een heel verhaal heeft verteld over haar vorige woonplaats in de jungle waar ze o.a. van liaan naar liaan slingerend naar school moest, is het enige commentaar van Bas: "Ella, allereerst: Ik geloof je niet. En bovendien: ik probeer te lezen."
- Ik ben dan gelijk om. Heerlijk zo'n stoïcijns antwoord. -

Het antwoord zint Ella natuurlijk niet, ze draait en wiebelt en trekt uiteindelijk het boek uit Bas' handen. "Kijk toch eens om je heen! Kijk dan eens Bas! Alles is zo grijs! en vol! en vierkant! en saai!" roept Ella. "Waarom is alles vierkant en grijs als er zoveel kleuren en vormen zijn?"  De geestdriftige Ella is gelijk door het dolle heen.  Ze heeft een goed plan, meldt ze: "We bouwen zelf een stad!"
Maar Bas, is niet onder de indruk, hij staat op, het is etenstijd. Maar Ella is niet voor één gat te vangen en gaat gezellig mee. Nog helemaal met haar hoofd bij haar droomstad idee bouwt ze bij Bas thuis vrolijk van haar vis en groente een eilandje met broccolibomen en wortelbankjes.
"Wij spelen hier niet met ons eten, Ella," zegt de vader van Bas.

Arme enthousiaste Ella, ze heeft weinig succes met haar mooie plannen. Maar dan gaat ze mee naar de kamer van Bas en ziet een prachtige tekening van een stad! Dat is de mooiste stad die ze ooit gezien heeft. "Zo zou de stad eruit moeten zien!" zegt ze en Bas ontdooit en raakt eindelijk ook vol van Ella's idee. Praktisch als hij is, gaat hij er nu eens echt voor zitten en samen verzinnen ze de meest fantastische stad met huizen en hutten. Met auto's die door buizen in de lucht rijden en er moet ook een oerwoud bij en op elke straathoek frisdrankmachines en geheime grotten en, en, en... teveel om op te noemen. De twee kinderen raken zo in de ban van hun stad dat ze zelfs naar het stadhuis gaan en een hele presentatie houden van hun droomstad vol kleur en mooie vormen.

De bijna kleurloze, Vera en Johan van het stadhuis zijn onder de indruk. Dankzij de kinderen zien ze nu pas hoe grauw en fantasieloos hun stad is. Maar mogen kinderen wel een stad bouwen? Dat moeten ze nog even nakijken...

Het grappige is dat fantasievolle Ella aanvankelijk de enige is die in kleur praat en denkt. Ze heeft flitsend gele kleren aan en ook haar omgeving is aldoor zonnig heldergeel. Bas is gekleed in keurig donkerblauw en zijn leefomgeving is in één kleur gehouden. De stadstekeningen van Bas zijn aanvankelijk ook in zwart-wit, maar met de sprankelende Ella erbij sluipen in de volgende tekeningen van hun droomstad steeds meer kleuren. De achtergrond van de afbeeldingen krijgt eveneens steeds meer kleur. Hoe meer je in het boek kijkt hoe meer er valt te ontdekken.
Leuke bijkomstigheid is dat het boek kinderen aanzet tot denken over hun eigen omgeving.  
Apart, sprankelend, origineel en vindingrijk verhaal.


Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 9789051165531 | Hardcover | 40 pagina's | Uitgeverij De Vier Windstreken | juli 2016
formaat: 20,5 x 28,7 cm | Nederlandse tekst: Paula Stevens | Leeftijd 4+

© Dettie, 7 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altDe keutelkampioen
Marianne Busser en Ron Schröder

Op de vrolijk gekleurde omslag van dit boek geeft een konijn je een knipoog terwijl  nog meer konijntjes hem omringen. Het lijkt dus wel duidelijk wie de keutelkampioen is. Maar hoe zit het dan met andere dieren?


Zoveel kleine ronde keutels
je snapt gewoon niet hoe ze ’t doen
maar een konijn - dát staat wel vast
is echt een keutelkampioen!


In vrolijke versjes lees je over een gorilla die er geen probleem in ziet om zijn eigen poep op te eten als er even niets anders voorradig is. Over de luiaard die slechts één keer per week zijn boom uit komt voor die ene superkeutel. Over de ooievaar die zijn eigen poep gebruikt om zijn poten te verkoelen. Het verhaal - vers! - over pinguïns en hun wapen, en wanneer ze het gebruiken, zal menigeen verbazen.
Niet alle verzen gaan over poep. Er is ook het verhaal over de krokodil en gedienstige vogeltjes, en een over de eenzame neushoorn die geen indringers duldt in zijn territorium.


Alle versjes zijn ontzettend grappig,  het blijft verrassend hoe Marianne Busser en Ron Schröder in eenvoudige bewoordingen zoveel humor en ook leerzame feitjes kunnen verwerken. Ze zijn reuze leuk om voor te lezen, maar zeker ook om zelf te lezen. Je wordt er helemaal vrolijk van!
De tekeningen van ivan en ilia werken daar ook aan mee: in mooie kleuren, met levensechte afbeeldingen van de dieren, leveren zij hun bijdrage aan de verhaaltjes.


Achterin het boekstaat de tekst van een toepasselijk lied dat je ook kunt beluisteren  - en dus meezingen - op www.mariannebusser-ronschroder.info/liedjes-op-youtube.php

Want hoe leuk al die andere dieren ook  zijn, dat het konijn de kampioen is, dat staat als een huis!

ISBN 9789048833740| Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Moon| augustus 2016
Tekeningen van ivan en ilia Voor kinderen van 6 jaar en jonger

© Marjo, 25 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER


 

De knotsgekke avonturen van Opa Smoezel
Erhard Dietl


Als de Smoezels na een lange dag vol stinkavonturen lekker na het avondeten hun toetje van smeertaart met gloeilampenmoes en smeerolie naar binnen hebben gewerkt wordt het tijd om het smoezelkrat in te kruipen.
Opa, oma en papa Smoezel gaan lekker naar bed. Mama Smoezel geeft baby Smoezel een zoen op zijn knobbelneus en zegt: 'Slaap lekker kleine stinkelring van me. ' en stapt ook haar walmende stinkbed in.

Maar... de Smoezelkinderen zijn nog lekker aan het spelen en maken een hoop herrie. 'Kan het niet wat zachter, stelletje krijskippen' moppert mama Smoezel, 'zijn jullie niet moe?' Maar nee. Ze zijn klaarwakker. Zelfs een smoezelig slaapliedje helpt niet. Maar dat wist opa al. Hij weet dat Smoezelkinderen een echt avonturenverhaal nodig hebben, daarvan vallen ze wél in slaap.


En zo kruipt opa zijn smoezelkrat uit en begint te vertellen over de tijd dat hij nog graafsmoezel was, zo'n zevenhonderd jaar geleden, en een kilometerslange gang groef, tot Australië aan toe. Daar hopste hij rond in de buidel van een kangoeroe.
De Smoezelkinderen vinden dat natuurlijk helemaal geweldig. Maar opa is nog lang niet klaar... want zeshonderd jaar geleden was hij zeevaartsmoezel. En daar heeft hij een verhaal over te vertellen vol reuzeninktvissen en allergevaarlijkste haaien die hij natuurlijk allemaal wist te verslaan... De Smoezelkinderen hangen aan zijn lippen “Slijmerig slijk en tenenkaas!” roepen ze. “Zo’n avontuur willen wij ook wel beleven! Vertel nog eens een verhaal opa."


En zo gaat opa door, hij vertelt over de tijd dat hij astonautsmoezel was en heerlijk sterrenstof at, maar hij was ook dompteursmoezel, bergsmoezel en diepzeeduiksmoezel en honderd jaar geleden was hij zelfs een viezedrakensmoezel, dat was me wat! Hij moest daarvoor naar China en verkende de omgeving met suisdraken en een daarvan, Vuurkontje, bracht hem naar de mooie vuilinsbelt in Stinkstad waar ze nu nog wonen.


En toen waren opa's avonturen over. Maar hij heeft daarna wel het smoezellangslaaprecord verbroken, weet hij nog te vertellen. 'Dat is toch superstinksaai!' roepen de Smoezelkindere', maar opa durft zelfs te wedden, om een flesje smeerolie, dat de Smoezelkinderen dat niet eens kunnen...

Het is opa eindelijk gelukt, de Smoezelkinderen gaan slapen en opa kruipt lekker onder zijn eigen stinkdeken. Eindelijk rust, denkt hij... Maar, wel honderd luizen op een jeukend hoofd nog aan toe! niets is minder waar!

Kinderen zullen dubbel van het lachen liggen om de lekkere stinktaal van de Smoezels en de dwaze, superoverdreven avonturen van opa Smoezel.
Ze kunnen zelfs het grote avonturenlied van opa Smoezel leren zingen want dat staat achterin het boek (met notenbalk).
Maar ook de illustraties zijn zo stinkleuk. Die staan vol groene Smoezels met hun (vleer)muizen- en paddenvriendjes en natuurlijk de vliegen, die zelfs stinkendmooie kunstjes kunnen doen.


Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 9789052264619 | hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij De Vier Windstreken | mei 2016
formaat: 21,5 x 28,7 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 15 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

In een blauwgeruite kiel
liedjes over varen en de zee
Mies van Hout

Het prachtige boekje vol zeeliedjes van Mies van Hout is nu onder de titel In een blauwgeruite kiel eindelijk ook in een stevige hardkartonnen uitvoering uitgegeven. De allerkleinsten onder ons kunnen nu zelf het boekje pakken, het kan geen kwaad meer, de bladzijden kunnen niet meer scheuren en - ook al zitten hun vingertjes onder de soep, snoep of troep -  de stevige pagina's zijn heel makkelijk schoon te maken met een vochtig doekje.  Nu kunnen ze alle prachtige afbeeldingen die bij de oude kinderliedjes gemaakt zijn zelf naar hartenlust bekijken en dat is geweldig! Er valt dankzij dit boekje zoveel te zien, te lezen, én zelfs te horen, want alle liedjes die in dit boek staan, zijn ook op de bijgeleverde CD te beluisteren.


Bij de tekst van Alles in de wind zien we bijvoorbeeld een jongen, een meisje en een vrolijke lapjeskat in een boot. De jongen roeit door de hoge golven, het meisje, laat een vlieger op en de kat speelt gezellig op zijn mondharmonica! Op de CD horen we zijn vrolijke muziek door het gezang van Jesse Goossens heen.

Bij de tekst van het bekende Berend Botje ging uit varen, zien we een stel kinderen heerlijk bij een kronkelig beekje spelen met zelfgemaakte bootjes van papier en hout, ze hebben zelfs een klompje met een vlaggetje. In de verte zien we ook nóg een bootje drijven... met Berend Botje!


Ook de afbeelding bij Varen, varen over de baren is geweldig, de zonnige vrolijkheid spat eraf. We zien drie kinderen -en de lapjeskat - ieder in hun eigen grote zwemband over de baren varen. Vooral het jongetje, die bovenop een hoge golf peddelt geniet zichtbaar. De kat zit de bui al hangen, hij staat net onder die golf...


In totaal staan er 12 teksten van kinderliedjes in het boekje, te weten: Schuitje varen, theetje drinken, Schip moet zeilen, In een blauw geruite kiel, Alles in de wind, Schipper mag ik overvaren, Varen Varen over de baren, Zeg ken jij de mosselman, Daar vaart een man op zee, Daar was laatst een meisje loos, Berend Botje, Al die willen te kaap'ren varen en Heb je wel gehoord van de zilvervloot.
Liedjes 'waarin je de wind hoort waaien, de zeilen hoort klapperen en de zilte zee ruikt.' Het leuke is namelijk dat je op de CD ook zeegeluiden hoort en meeuwen of andere dieren. Dat maakt het allemaal net wat echter.
De zang van Jesse Goossens wordt begeleid met gitaar- en harmonicaspel van Ard Aleman & Antje Häder die ook de arrangementen en verdere muzikale begeleiding verzorgden.

Een erg fijn boekje maar nog leuker is dat deze oude liedjes weer doorgegeven worden aan de kinderen van nu. Zo gaan ze tenminste niet verloren. Bovendien zullen kinderen erg genieten van deze vrolijke prenten en de aanstekelijk muziek.


ISBN 9789047707813 | Hardcover met ronde hoeken | met CD | 28 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | juni 2016
Eerder als prentenboek uitgegeven onder de titel Alles in de wind | Leeftijd 3+

© Dettie, 12 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Mam, doe normaal!
Joke Eikenaar


Het is natuurlijk voor een kind al akelig, vreselijk, afschuwelijk als grote mensen zogenaamd grappige dingen doen. Maar nóg erger is het als je eigen moeder steeds heel rare dingen doet, dan schaam je je toch dood!
Zola schrikt zich dan ook naar als de juf aankondigt dat ze volgende week maandag op huisbezoek zal komen. Nee! Dat kan helemaal niet! Wat zal juf wel denken als ze haar moeder leert kennen! Want haar moeder kan echt nóóit eens normaal doen. Hoe hard Zola ook roept 'Mam, doe normaal!' haar moeder vindt gewoon alles leuk en om te lachen.

Als het warm is stapt ze blij de stadsfontein in, als ze naar de supermarkt gaan, gooit ze altijd wel spullen uit het rek en krijgt dan de slappe lach, haar moeder ligt ook dubbel van het lachen als ze op het schoolplein een groot gat in haar broek ontdekt. 'Nog iets groter en mijn bil komt erdoor!' roept ze in zo'n geval schaterend. Zola sluipt dan maar stiekem de school in, ze hoort niet bij dat malle mens.


Haar moeder brult mee met de brulkikkers, zingt mee met de straatzangers, past hoeden in de hoedenwinkel en springt zomaar op de trampoline. Vreselijk toch? En nu komt juf maandag een kop thee drinken bij die rare moeder van haar!

'De juf vindt mama vast heel raar.
Zola vraagt zich af of ze mama misschien in de kelderkast
moet opsluiten als juf komt. Dan zal ze alleen met Zola
thee drinken en dan komt ze er nooit achter dat Zola
een heel rare moeder heeft.'


En dan is het zover... De juf is er... Zola staat met haar oor tegen de deur, als mama maar normáál doet, en dan hoort ze lachen, heel hard lachen. Juf en mama lachen! Ze gieren het uit! En de reden waarom ze lachen is zo heerlijk dat Zola gelijk de fratsen van haar moeder veel minder erg vindt.

Heerlijk boek, dat je met een brede grijns dichtslaat. De moeder van Zola heeft zo'n enorm plezier in het leven dat je er vanzelf vrolijk van wordt. De lach giechelt en schatert bijna van de afbeeldingen af.
Maar je kunt je je ook zo goed voorstellen dat een kind daar heel anders tegenaan kijkt. Mama doet gewoon gek! Mama moet daar gewoon mee stoppen! Nu! De gêne is duidelijk van het gezicht van Zola af te lezen.
Het is in dit boek eens de omgekeerde wereld. Deze keer is het de mama die alles doet in plaats van het kind. Mama is ondernemend, mama stapt overal ongegeneerd en vrijmoedig op af en dát maakt het verhaal nu juist zo vreselijk origineel en leuk.


ISBN 9789044826074 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Clavis | mei 2016

© Dettie, 8 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Ik ben een kunstenaar
Marta Altés


In dit boek vertelt een zeer kunstzinnige jongen over zijn geweldige talent en zijn drang om te scheppen. Op de kleurige afbeeldingen zien we de jongen heel zelfverzekerd bezig, hij is immers dé grote artiest, dé kunstenaar, daar hoeft niemand aan te twijfelen. Hij heeft zelfs de snor van Dali op zijn gezicht getekend.


Op een bijna hautaine, maar daardoor juist grappige, manier laat hij zijn kunstzinnige gedachtes los op alles wat hij ziet. In de staande lamp ziet hij een kunstobject en met een aantal attributen en fruit maakt hij een soort 'stilleven met kat'. In de ovale spiegel ziet hij een hoofd, die een hoed nodig heeft, die hoed kan mooi op de muur getekend worden. Ach ja, alles inspireert de jongen.


Maar zijn moeder heeft ander ideeën over kunst. In 'De eenzaamheid van een wortel' ziet zijn moeder 'Een niet leeggegeten bord'.
Het kunstwerk getiteld 'Uitzicht op de wereld, noemt zijn moeder 'Een gat in de muur.'


Dat zijn moeder zijn grote talent nou niet ziet! Een koelkast gebruiken als plantenetalage en het 'Lente in de winter' noemen is toch geniaal? Hoe kan hij haar nou laten zien dat kunst bestaat uit kleur, beweging, materiaalgebruik en vormen? Hoe kan hij haar minder excentriek laten reageren op zijn kunst? Hij besluit een kunstwerk te maken alleen voor haar getiteld Ode aan mijn moeder... Zelfs de kat staat verstijft van bewondering (of van schrik?)


We zien de moeder - tussen de creatieve handelingen van de jongen door - krampachtig proberen te redden wat er te redden valt. Maar tegen het talent van haar zoon is geen kruid gewassen. In álles ziet hij wel een mogelijkheid. Hij bouwt hele stellages van meubels en huisraad, en moeder zien we, als de boel ingestort is, alles weer opruimen. Soms grijpt ze vertwijfeld naar haar hoofd en ze doet zelfs yogaoefeningen om weer rustig te worden. Arme jongen, zo'n miskend talent! Of is het arme moeder...?

Net als het boek Nee! over een hond die denkt dat zijn naam Nee! is, is dit opnieuw een zeer humoristisch, kleurrijk verhaal van deze getalenteerde schrijfster en illustrator.

Zie ook het inkijkexemplaar.


ISBN 9789047707554 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | mei 2016
Afmeting 27.7 x 22,2 cm | Mooi vertaald door Jesse Goossens | Leeftijd 4+

Dettie, 7 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Suzie Ruzie en het schaartje
illustraties: Benjamin Leroy
tekst: Jaap Robben


Suzie en Hond vervelen zich enorm. Hoe kan dat? Want als je op de afbeelding kijkt zie je toch een heleboel speelgoed liggen. Maar als je goed kijkt zie je ook dat bijna al het speelgoed kapot is. Potloden zijn gebroken of de punt is eraf, van de puzzel liggen alle stukjes  door Suzie's kamer heen, de beer is gesneuveld door een zwaardgevecht. De pop heeft haar armen verloren. De boog die Suzie in haar handen heeft is ook al stuk. Kortom, Suzie is op zijn zachts gezegd erg ondernemend.

Maar wat zal ze nu eens gaan doen? Gelukkig hoort Suzie een zielig stemmetje uit de ladekast komen. Het is de schaar! Hij heeft honger. Honger in meisjesharen... Nou dat vindt Suzie wel fijn. 'Wil je mij soms knippen?' vraagt ze. 'Dan kan mama tenminste niet meer van die stomme vlechtjes maken.' Ja hoor dat wil de schaar wel en hup daar vliegen Suzie's haren in het rond. Maar de schaar heeft nog steeds enorme honger, hij lust nog veel meer. En zo gebeurt het dat Hond geknipt wordt en de pop en beer, zelfs de cactus en de veer op de hoed van Suzie worden geknipt. Maar de schaar heeft nog véél meer honger, en knip, knip, knip daar knipt de schaar in de gordijnen, het tafelkleed, de stoel, het kopje gaat ook in tweeën, en de lijst van het schilderij overleeft de schaar ook niet. Zelfs Suzie's jurk komt niet onder de knipgrage schaar uit.


De schaar is door het dolle heen. Hij moet naar buiten en knipt daar ook alles wat hij tegenkomt, de heg, de vogeltjes, de poedel, maar Buurman Boos... dat durft hij niet. Maar Suzie is streng, dus ook de buurman moet eraan geloven en zo staat hij even later in zijn blote bips. Alles en iedereen wordt geknipt, het wordt een chaos op straat en dan knipt de schaar in Suzie's vinger en het is uit met de pret. Suzie is boos. De schaar moet het goedmaken en haar een cadeautje geven en dat doet de schaar dan maar.
's Avonds klinkt er weer een stemmetje uit de ladekast... Morgen mag ik! Morgen mag ik!


Net als Suzie Ruzie en de stinkvinger is dit wederom een hilarisch verhaal. Niet alleen die 'zelfstandige' schaar is grappig maar vooral wat er door al dat geknip veroorzaakt wordt. De kaalgeknipte Hond, die zich enorm geneert nu hij zo zonder haar, in zijn kale blote buik staat. De vogeltjes met hun kale kontjes. De deftige meneer met een gat in zijn krant, de politieman in zijn onderbroek, zelfs het zebrapad en het stoplicht en een auto moeten eraan geloven. Ook die worden doormidden geknipt! Aan fantasie ontbreekt het dus niet in dit boek.
Kinderen zullen het helemaal geweldig vinden.
De tekst bij de afbeeldingen is prachtig op rijm gezet waardoor het verhaal ook nog eens heerlijk voorleest.


Van mij mag Suzie Ruzie nog een hele tijd doorgaan met haar doldwaze avonturen. Gelukkig komt er dit najaar weer een nieuw deel uit, ik kan niet wachten...

ISBN 9789025761646 | Hardcover met ronde hoeken | 32 pagina's | Uitgeverij Gottmer | februari 2016

© Dettie, 1 augustus 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER