Nieuwe jeugdboekrecensies t/m 5 jaar

Misschien...
Chris Haughton


Chris Haughton heeft een heel eigen stijl. Zijn illustraties zijn tot de kern teruggebracht. Hij gebruikt meestal één hoofdkleur die de afbeeldingen overheerst met daarbij een klein aantal bijkleuren. In dit boek is de hoofdkleur dieprood.
Op alle pagina's wordt het rood in al zijn variaties gebruikt, van bijna paarsrood tot oranjerood.


Deze ton sur ton methode werkt uitstekend. Daardoor spatten de donkere hoofdfiguurtjes van de pagina's af. Je aandacht wordt onmiddellijk getrokken naar de drie aapjes met enorme ogen. Ze mogen van mama niet naar de mangoboom want daar lopen tijgers. Maar wat je verbiedt, wordt extra aantrekkelijk en mango's zijn ook wel héél érg lekker!


Natuurlijk gaan de aapjes toch naar de mangoboom als mama weg is, geen tijger te zien, dus dat kan best. Ze pakken elk een mango en genieten van de zoetigheid. Daarna lusten ze er eigenlijk nog wel een...
Weer gaan ze naar de boom, speuren de omgeving af en nee er is weer geen tijger te zien, denken ze...

Maar wij zien ze wel! Overal zien we hun ogen door de struiken gluren.
Het wordt nog heel spannend! Een mooie prent die in de lengte is getekend benadrukt dat.


Het is zo'n prentenboek dat je zelf moet zien en beleven. De ondeugendheid en nieuwsgierigheid van de kleine aapjes bijvoorbeeld  is zo enorm leuk én aapachtig weergegeven. De tekst is minimalistisch maar doeltreffend. Meer moet er niet over het boek gezegd worden.
Koop het gewoon en geniet.


Chris Haughtons prentenboek Mama kwijt werd Prentenboek van het Jaar 2012 en ook Komt goed, kleine krab is inmiddels een echte klassieker.


ISBN 9789025774189 | hardcover | 48 pagina's | Uitgeverij Gottmer | april 2021
Afmeting: 26,9 x 25,6 cm | Vertaling J H Gever | Leeftijd 3+

© Dettie, 10 april 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Ik vlieg!
Met dieren in de lucht
Kim Veenman


Iedereen heeft dat gevoel vast wel eens (gehad): je ziet die vogels hoog in de lucht zweven en je denkt: dat zou ik ook wel eens willen! Maar helaas: de mens is niet uitgerust met vleugels, wij kunnen niet vliegen.


Je kan er wel van dromen, zoals de jongen in dit boek. Zijn fantasie neemt hem mee, de lucht in en hij vliegt alsof hij een vogel was. Een koolmees, of hoger: een gans. Of nog hoger: een condor! Met van die enorme vleugels!
Maar er zijn ook dieren die laag vliegen, zou dat ook niet leuk zijn: als je als een hommel razendsnel met je vleugeltjes beweegt en van bloem tot bloem gaat. Of een libel, laverend over het water!
Wat zou je allemaal kunnen zien daar hoog in de lucht? Of juist laag tussen de bloemen?


En weet je: er zijn nog meer dieren die kunnen vliegen! Vissen! Jawel: er bestaan vliegende vissen!
En wat dacht je van een spin! Die zweeft met een spinnenparachute de wereld over. Gaaf!
Je kan overal heen, gewoon met de wind mee.
En dan heb je nog de vliegende eekhoorn en slangen die lijken te vliegen als ze zich van de ene tak naar de andere bewegen.


En wist je dat er zelfs vliegende draakjes zijn? Nee, dat is geen verzinsel: achterin het boek, als je met al die dieren mee hebt gevlogen en gezien hebt wat zij zien, staat er over diezelfde dieren nog allerlei informatie.
Bijvoorbeeld: Vliegende draakjes worden ook wel vliegende hagedissen genoemd, en er zijn meer dan 40 verschillende soorten! Hun vleugels zijn een soort parapluutjes van huid die ze tegen hun lijf opvouwen als ze niet vliegen. Ze kunnen wel 100 meter ver komen, tot een hoogte van tien meter.
Maar de koolmees lijkt misschien wel gewoon, maar is evengoed bijzonder.
Want hoe kan het dat zo’n klein vogeltje kan wat wij niet kunnen, namelijk vliegen?


Kim Veenman legt dat heel duidelijk uit, zoals ze dat ook over de andere dieren doet. Ze vertelt dat ze bioloog is, en als kind al droomde dat ze kon vliegen. Helaas voor Kim: dat zal haar nooit lukken. Maar ze kan er wel over dromen. Dromen dat ze vliegt als een gans, of een vliegende vis.


Ze heeft met dit boek een zeer geslaagde poging gedaan om ook kinderen te laten fantaseren over hoe het zou zijn om te vliegen. Haar illustraties vullen steeds twee pagina’s waar de tekst op afgedrukt is, zonder dat die overheerst. Je ziet het betreffende dier, en hetgeen het dier ziet. Bij de meeste dieren stelt ze als het ware scherp op wat je zou zien als je zelf kon vliegen als die vogel, of die hommel. In het eerste geval kijk je van grote hoogte naar de aarde, in het tweede geval zijn de bloemen en grashalmen juist heel groot. Om het scherpe beeld heen vervaagt het beeld naar de randen toe. Dat geeft een extra dromerig effect. Hier is goed over nagedacht!


Kim Veenman is een bioloog die schrijft en illustreert voor onder meer de tijdschriften Roots Magazine, Buitenleven Magazine en National Geographic Junior.

https://www.youtube.com/watch?v=8TwWQzFYeNI


ISBN 9789047713111  | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | maart 2021
Afmeting: 29,7 x 25 x 1 cm | Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 31 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Ik bepaal!
Illustraties: Aron Dijkstra
Tekst: Lysette van Geel


Jij moet dit, je moet dat.
Dat kennen we helaas maar al te goed. We moeten altijd van alles. En dat zeggen we ook tegen anderen, met name onze kinderen. Dus ook Misha krijgt dat de hele dag te horen:

Hij moet elke dag boterhammen met pindakaas én boter eten (hij vindt boter niet lekker!)
Hij moet leren fietsen (maar kan nog maar net bij de trappers)
Hij moet naar oerstomme programma’s kijken (want zijn zus pikt de afstandsbediening in)
En dan moet hij ook nog naar zwemles. Achter op bij papa gaat hij naar het zwembad.
En dat wil hij al helemáál niet! Hij haat water!


‘Wanneer mag ik nou eens iets bepalen?’
En dan volgt een verrassend antwoord:

‘Nou, wat denken we ervan, nu is wel een mooi moment, toch? Toch? NU MISHA!’


Wat er dan gebeurt! Tjee, Misha bepaalt echt alles, maar dan ziet de wereld er wel een beetje raar uit. Komt dat ooit nog goed?


Het verhaal is zeer origineel, echt leuk bedacht. En niet alleen voor jonge kinderen herkenbaar, maar voor iedereen eigenlijk. Alleen, tja, Misha is een personage in een boek. Wij lezers niet, wij hebben pech, want wat Misha kan, dat kunnen wij dus niet. Het begint heel eenvoudig, maar hij krijgt de smaak al snel te pakken. En die domme papa merkt niets, die is constant aan het bellen! Wat er met hem gebeurt is dan ook zijn verdiende loon.


Dat is alleen nog maar het verhaal, zo ontzettend grappig, maar wel degelijk met die serieuze ondertoon.
De vormgeving is ook helemaal af! Prachtig, dat zie je al aan de omslag, maar echt: als je het boek openslaat wordt het alleen nog maar mooier. Heel veel details op iedere pagina, je kan er heel lang naar kijken en dan nog nieuwe dingen ontdekken!
Die kus van de juffrouw, die komt nog wel, maar de dikke tien met een (gouden) griffel en penseel die zijn binnen!


Lysette van Geel (Amsterdam, 1981) is een Nederlandse tv-presentatrice en auteur. Dit is haar eerste prentenboek, na eerder jeugdboeken te hebben geschreven.

Aron Dijkstra (Sneek, 1992) is illustrator en schrijver. Hij is nu werkzaam in Rotterdam als museumgids en docent. Gelukkig houdt hij tijd over om mooie boeken te maken!


ISBN 9789048858620 | Hardcover | 40 pagina's | Uitgeverij Moon | maart 2021
Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 23 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Monster is bang in bed
Illustraties: Iris van Hassel
Tekst: Tina Van de Leur


Kinderen ga weg!! Gevaarlijk (voor kinderen)! Stop!
Dit lees je o.a. op de allereerste pagina van dit boek. Dat maakt het gelijk wel spannend, wat zou er aan de hand zijn?
Nou... dat kan ik vertellen. Die waarschuwingen zijn van Monster. Hij durft zijn kamer bijna niet in, want hij is namelijk bang voor kinderen boven zijn bed!

Een monster bang voor kinderen? Jawel! Maar hij moet wel slapen!
Mama Monster moet met hem mee, ze gaat luid grommend de kamer binnen en roept alvast heel hard tegen alle eventuele kinderen 'Wegwezen! Nu meteen!


Natuurlijk helpt dat wel, maar helemaal overtuigd is Monster nog niet. Dus geeft mama hem ook nog kinder-wegjaag-sproeistof van rodebietensap en spruitjespuree. 'Dan wil geen enkelkind meer in jouw buurt komen', zegt mama. Nog een beetje bibberig, kruipt Monster toch in zijn bedje. Mama doet het licht uit...


Brrr het blijft toch wel eng zo in het donker. Mama moet nog een paar keer terugkomen en verzint van alles waar kinderen echt bang voor zijn. Uiteindelijk lukt het. Monster slaapt... Maar wáár slaapt hij eigenlijk?


Het is een complete verrassing dat een kinderboek nu eens over een monster gaat die bang is voor kinderen in plaats van andersom. Hij is ook net zo bang voor enge kinderschaduwen als kinderen voor monsterschaduwen zijn. Je leest het verhaal dan ook met een brede glimlach. Mama jaagt bovendien op een heel speelse manier de kinderen de kamer uit.

Je kunt het boek ook rustig voor het slapengaan voorlezen want Monster en zijn moeder zijn maar een klein beetje monsterachtig. Mama heeft wel kleine slagtandjes, twee hoorntjes op haar hoofd en puntoortjes maar ook prachtig lang rood krullend haar en ze draagt een gewone jurk. Dan kan ze nooit heel griezelig zijn. Kleine Monster is gewoon lief met zijn grote bruine ogen en piepkleine punttandjes.
Heerlijk verhaal!


ISBN 9789051168310 | Hardcover | 32 pagina's | De Vier Windstreken | maart 2021
Afmeting 29,2 x 21,9 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 18 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Mijn schaduw is roze
Scott Stuart


Het zal je maar gebeuren, van iedereen in de familie is de schaduw blauw, maar uitgerekend jouw schaduw is roze!


Mijn schaduw houdt van pony's
en boeken en roze speelgoed,
van prinsessen en elfjes
van dingen die
'niet voor jongens' zijn.


Maar je bent wel een jongen! En dat is nog niet alles, jouw schaduw houdt van een jurk dragen en dansjes doen! "Hij zwiert... en glinstert... en twinkelt in het rond!' Maar zo gauw papa binnenkomt dan staat de schaduw stil.
Papa zegt dat het wel goed komt, dat jouw schaduw vast gauw blauw wordt, dat het een fase is...


Door zijn roze schaduw voelt de jongen zich anders, hij hoort nergens bij. Het is ook nog eens zijn eerste schooldag, best moeilijk en een beetje eng natuurlijk. Maar tot zijn grote vreugde leest hij op het briefje van school:


Verkleed je!!

samen met je schaduw!
(als iets waar hij van houdt)


Joepie! Dan kan hij in een jurk naar school. Papa weet niet of het zo'n goed idee is, maar het jongetje weet het zeker en vol trots stapt hij het lokaal binnen...
En dan valt het stil...
Tot zijn grote schrik ziet hij... Niemand heeft zich verkleed!


Het jongetje draait zich om en rent vol verdriet naar huis. Had hij maar net als iedereen een blauwe schaduw, dan was alles veel beter en makkelijker.
Maar dan komt papa zijn kamer binnen en ziet het jongetje dat papa hem helemaal begrijpt.


Wat volgt is een wijze uitleg van papa over schaduwen die zichzelf verstoppen, of laten zien wat iemand eigenlijk écht wil zijn. Dat bijna iedereen een andere schaduw heeft die bijna niemand ziet. Papa zegt dat de schaduw van zijn zoon gewoon roze is en dat is niet erg. Want dat is hij!


Bij het lezen van dit verhaal denk je dat iedereen wel zo'n liefhebbende, wijze vader zou willen hebben. Want het verhaal dat hij vertelt, is erg mooi en heel begripvol. Papa laat ook zien in woord en daad dat hij helemaal achter zijn kind staat.


De afbeeldingen bij dit verhaal zijn precies goed. De afgebeelde roze schaduw, die heel vrolijk en speels is, maakt het verhaal luchtiger, zodat je naast de wijze les ook veel plezier aan het verhaal beleeft. Maar ook de schaduwen van andere mensen zijn heerlijk om te zien.

Bij de beschrijving staat te lezen:


'Mijn schaduw is roze is een prachtig prentenboek over genderidentiteit, zelfacceptatie, gelijkheid en diversiteit. De inspiratie voor zijn verhaal vond Scott bij zijn eigen zoon: net als het hoofdpersonage is hij gek van prinsessen, feeën en dingen die doorgaans zogezegd ‘niet voor jongens’ zijn. Scott Stuart schrijft graag verhalen die kinderen bemoedigen.'


Inderdaad een prachtig boek, dat laat zien dat anders zijn helemaal niet erg is. Dat jezelf zijn het allerbelangrijkste is!
Grote aanrader!


ISBN 9789463832908 | hardcover | 32 pagina's | Pelckmans | januari 2021
Afmeting: 27,3 x 25,7 cm | Vertaald door Edward van de Vendel | Leeftijd 5+

© Dettie, 12 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Kleine ijsbeer en de pandaberen
Hans de Beer


De Noordpool warmt nog sneller op dan de rest van de aarde, waardoor er steeds minder ijs is. Daardoor worden vaarroutes steeds meer bevaarbaar. De vader en moeder van Lars, de kleine ijsbeer, vinden dat maar niets en mopperen op die stinkschepen die steeds dichterbij komen. Lars vindt het eigenlijk wel spannend en als de laadklep van een groot cruiseschip open staat móet hij natuurlijk even aan boord om alles te bekijken.


Maar net als hij de laadruimte is binnengewandeld gaat de klep omhoog! Hij kan niet meer van het schip af! Gelukkig vangen de scheepsmuizen hem fantastisch op en beloven dat ze hem bij de volgende haven zullen helpen hem weer van boord te smokkelen. Nu de schrik eraf is, zegt Lars stoer. "Ik kom altijd weer thuis"
Maar als hij weer van het schip af is, heeft hij geen idee waar hij is. Hij loopt tussen lange bamboestengels. "Eerst het bos door en dan naar het noorden, fluitje van een cent" zegt Lars moedig tegen zichzelf.


Maar dat bos is wel heel groot, Lars loopt en loopt. Ineens ziet hij een soort zwartgevlekte ijsberen. Het zijn Ping en Pong, de pandaberentweeling.
Ze zijn heel aardig maar in een bamboebos is geen sneeuw en ijs en ook geen papa en mama ijsbeer...
Hoe komt Lars nu weer thuis? Wij helpen je wel zeggen Ping en Pong, maar voordat Lars weer bij zijn vader en moeder is, heeft hij nog een lange weg te gaan.


Hans de Beer heeft er weer een fraai werkstuk van gemaakt. Het kleine beertje zelf is al aantrekkelijk en aandoenlijk om te zien, maar ook alle prachtige details die De Beer in de tekeningen verwerkt zijn een lust voor het oog. Het is natuurlijk best spannend wat Lars allemaal beleeft maar nergens wordt het griezelig. Lars is gewoon een vriendelijk beertje die gelijk, overal waar hij komt, vrienden maakt. Ondertussen leer je ook nog het een en ander over de (dieren)wereld.
In elk boek is bovendien ook altijd een klein milieuaspect te vinden, zoals deze keer de opwarming van de aarde.
Kortom, zowel de tekst als de illustraties zijn prima, wat wil je nog meer?


ISBN 9789051167955 | Hardcover | 32 pagina's | De Vier Windstreken | februari 2021
Afmeting 22,0 x 26,5cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 11 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Opa's camper
Harry Woodgate


Opa vindt het altijd heerlijk als zijn kleindochter bij hem in zijn huisje aan zee komt logeren en zij vindt het net zo fijn. Elke zomer kijkt ze er naar uit. Ze kan dan de kersen uit de boom schudden en lekker tussen de spullen snuffelen die opa verzameld heeft tijdens al zijn reizen met opie. Maar het het allerliefst kruipt opa's kleindochter op de bank lekker tegen opa aan. Dan luistert ze naar de verhalen over alle bijzondere plaatsen waar hij en opie zijn geweest.

Opa vertelt: Jouw opie was een echte avonturier! Hij was lang en knap en overal goed in, maar hij was wel een rommelkont. Toen ze elkaar pas kenden gingen ze al samen op vakantie en dat beviel heel goed! 


Op een middag zei opie
tegen me: 'Er zijn zo veel
mooie dingen op deze wereld,
ik wil ze allemaal zien.
Met jou!
En dat is precies wat we
deden.


Ze reisden in hun mooie camper de hele wereld af en opa heeft daar veel prachtige verhalen over te vertellen. Best jammer dat hij niet meer reist nu opie er niet meer is, maar opa vindt reizen zonder opie helemaal niet meer leuk.


Het is zo anders zonder opie, met hem was alles bijzonder. Nu hij er niet meer is, blijf ik liever thuis.


Zijn kleindochter vindt dat maar niets. Ze wil haar avontuurlijke opa terug. Is er nou echt niets aan te doen?
En ineens krijgt ze een briljant idee!


Het lijkt zo'n simpel verhaaltje maar de strekking gaat veel verder. Het is natuurlijk al verrassend dat opie een man blijkt te zijn, dat komt nooit voor in een kinderboek. Daarnaast is het reizen ook apart. Het zijn geen roadtrips door woeste, uitgestrekte landschappen maar naar steden die ze uit en te na verkennen. De afbeeldingen tonen dat op een heel speelse manier. Daarnaast is de hechte band tussen opa en zijn kleinkind ook hartverwarmend weergegeven in woord en beeld.
Kortom, in alle opzichten een fijn en bijzonder boek!


ISBN 9789000376513 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Van Goor | april 2021
Vertaald uit het Engels door Janneke Schotveld | Leeftijd 3+

Dettie, 8 april 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De schoenen van Sara
Francesca Pirrone


Sara begrijpt er niets van: als ze haar schoenen aan wil trekken weigeren haar voeten! En ze jeuken ook vreselijk. Voor ze beseft wat er gebeurt gaan haar voeten zomaar in slippers! Maar zo kan ze toch niet naar school?
Helaas: haar voeten werken niet mee, ze willen absoluut niet in haar gewone schoenen!
Op school gniffelen de andere kinderen, en dat vindt ze vreselijk. Maar het wordt nog erger: als ze die middag wil gaan wandelen met haar hondje Romeo, gebeurt het weer: haar voeten beginnen te jeuken en voor ze het kan voorkomen schieten ze in een paar zwemvliezen.


‘Zijn jullie gek geworden? Ik kan niet naar het park gaan met zwemvliezen aan!’, protesteert Sara tevergeefs.’


Maar je snapt het al: ze zal wel moeten!
En och, zo erg is het niet, het is wel grappig om met die rare flappen aan haar voeten te lopen.
Maar andere honden die in het park zijn vinden het maar niks. Ze gaan te keer tegen Sara, of in ieder geval tegen de zwemvliezen en een man wil weten waarom ze die zwemvliezen aan heeft.


Tja, als ze dat nou eens wist!
Haar voeten weigeren gewoon om haar eigen schoenen aan te trekken, ze krijgt het met geen mogelijkheid voor elkaar! En dan komt haar moeder thuis die middag. Ze heeft nieuwe schoenen gekocht. Dat lijkt haar voeten wel wat…


Die arme Sara. Wat zou de oplossing zijn? Want dit kan toch zo niet verder!
Gelukkig begrijpt mama wat er aan de hand is.


Mooie tekeningen, met leuke details. Het hondje Romeo snapt er ook niets van, dat zie je aan zijn snuit. En die vindt het vreselijk eng, hoe die andere honden in het park te keer gaan.
Het is vast leuk om een kleuter te laten vertellen hoe het verhaal zou gaan als je het vanuit de hond vertelt. Die kleuter zal ook eenvoudiger woorden gebruiken, hopelijk, als bewijs dat hij of zij de moeilijker woorden begrijpt.
Een mooi boek om naar te kijken, en een kind begrijpt vast wel wat er met Sara’s voeten aan de hand is?


Francesca Pirrone is een Italiaanse kunstenaar. Ze heeft gestudeerd aan het Art Institute in Florence.

ISBN 9789044841428 | Hardcover | 26 pagina's | Uitgeverij Clavis | maart 2021
Afmeting: 29,8 x 21,7 x 1 cm | Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 29 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Boer Boris
Start de motor!
illustraties: Philip Hopman
tekst: Ted van Lieshout


Een uitklapboek staat op de cover te lezen. Vaak betekent dit dat je achter een flapje kunt kijken of kun je een pagina links of rechts uitklappen zodat de afbeelding groter wordt en daardoor meer indruk maakt of een beter overzicht geeft. Maar in dit boek laat het uitklapgedeelte heel goed de functie van alle machines die Boer Boris gebruikt, zien. Het is erg verrassend!

Het begint al helemaal goed op de allereerste twee pagina's. We lezen:


Vooruit, pas op, maak baan!
Boer Boris komt eraan!


En dan is er een mooi, stevige uitklapgedeelte dat omhoog geklapt moet worden en wat zien we? Boer Boris op een grote, heel hoge plukmachine, want de appels moeten van de bomen. Geweldig!

Het uitklapgedeelte op de volgende twee pagina's klapt naar beneden, want... er moet een gat gegraven worden:


Voor de sparren en de dennen
en het botje van de hond
heeft Boer Boris een machine,
die graaft gaten in de grond


En zo komen er in dit boek allerlei machines voorbij daveren die allemaal hun eigen uitklapplaat verdienen. De boerderijdieren kijken met zijn allen heel nieuwsgierig toe.


Zoals altijd in de Boer Boris boeken spat de vrolijkheid weer van de pagina's af. De rijmende teksten maken het ook nog eens een fijn boek om uit voor te lezen.
Kortom, opnieuw een voltreffer van dit fantastische duo.

Zie ook het leuke filmpje over dit boek!


ISBN 978909025774639 | Hardcover met stevige pagina's | Gottmer | maart 2021
Afmeting 21,7 x 21,6 cm | Leeftijd 3+

© Dettie, 21 maart 2021

Lees de reacties ophet forum en/of reageer, klik HIER

 

Kleine Tractor is bang
Illustraties: Philippe Goossens
tekst: Natalie Quintart

 

Het zou kunnen dat je Kleine Tractor al kent, er zijn al twee boeken verschenen met hem in de hoofdrol.
Blijkbaar is hij niet zo heldhaftig als je van een tractor zou verwachten! In dit boek laat hij zien dat hij de wereld maar eng vindt. Als het regent dan. Verder valt het wel mee.


Op de boerderij waar hij woont heeft hij veel vrienden: Lili de aanhangwagen bijvoorbeeld. Maar ook met de dieren kan hij uitstekend overweg. De eend, het varken, het paard, de kip, de hond, met iedereen eigenlijk wel.
Maar zijn grote held, dat is natuurlijk papa! Papa Tractor is groot en sterk, en nergens bang voor. En Papa Tractor wil dat zijn zoon ook zo wordt. ‘Morgen gaan we de heuvel af,’ zegt hij. Kleine tractor verheugt zich er op.


Maar de volgende dag regent het! Dat vindt hij niet leuk, maar ja, hij moet wel mee met papa, want ‘een tractor moet altijd klaarstaan.’ Maar als het niet helemaal goed gaat, en Kleine Tractor uitglijdt in de modder, kruipt hij terug in de schuur. Niks hoor, hij gaat er niet meer op uit als het regent!
Dan staat ineens Lili de aanhangwagen voor zijn neus. ‘Kleine tractor, kom gauw! De rivier stroomt over!’
Wat nu? Het regent nog steeds…


Een mooi verhaal over angst. Herkenbaar dus, want iedereen is wel eens ergens bang voor. Of geweest, Papa Tractor was vast ook wel eens bang!
Het verhaal is duidelijk en wordt in korte hoofdstukken verteld. Voorlezen terwijl een kind kijkt naar de illustraties werkt prima. Die illustraties zijn fleurig, verdeeld over hele pagina’s met de tekst daar op. De dieren beleven een eigen avontuur zonder tekst, en daarbij zijn vooral de kleine kuikentjes grappig, springend over de bladzijden.
Een boek om vaak uit voor te lezen!

 

Natalie Quintart (1961, Beloeil) heeft een kunstopleiding gehad, en werkte als theatermaker. Ook muziek heeft haar belangstelling en natuurlijk het maken van boeken.
Philippe Goossens (1963, Brussel) werkt als freelance illustrator. Hij houdt zich al enige tijd bezig met kinderboeken en jeugdboeken.
Zijn samenwerking met Natalie Quintart heeft al meerdere boeken opgeleverd.

ISBN 9789044841879 | hardcover | 26 pagina's | Uitgeverij Clavis | februari 2021
Afmeting: 26,9 x 25,7 x 1 cm | Voor iedereen vanaf 4 jaar

© Marjo, 16 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Wachten op Wolf
Sandra Dieckmann


De oude Wolf en de jonge Vos zijn grote vrienden. Ze hebben een heerlijke dag bij het meer. Zoals altijd lachen, kletsen, duiken en zwemmen ze samen. Met Wolf erbij zijn de dagen licht, denkt Vos. Wolf vraagt of Vos wil beloven deze prachtige dag nooit te vergeten. Vos knikt blij. Hij zal deze dag écht nooit vergeten.


's Avonds kijken ze naar de sterrenhemel, Wolf slaat zijn poot om Vos heen en zegt 'Morgen fonkel ik daar ook.' Vos begrijpt het niet maar vindt het eigenlijk wel spannend. Daarom gaat hij de volgende dag gauw naar het hol van Wolf. Zal hij al een beetje fonkelen?
Maar het hol is leeg...


Vos zoekt en zoekt maar Wolf is nergens te vinden. Hij roept en roept maar krijgt geen antwoord. Als Vos 's avonds de sterrenhemel ziet herinnert Vos zich de woorden van Wolf. 'Morgen fonkel ik daar ook.'


We zien Vos op de indrukwekkende illustraties de bergen op klimmen, Vos wil bij Wolf zijn. Vos brult naar de sterrenhemel Woooolf! Het verdriet is enorm. Maar diep in haar hart weet Vos, Wolf komt niet meer terug.


We zien hoe Vos beseft dat het leven doorgaat, de omgeving krijgt weer kleur. Ze weet dat haar leven doorgaat en de vriendschap met Wolf een prachtige herinnering zal blijven.


Dit is natuurlijk inhoudelijk en illustratief een prachtig boek om verdriet bespreekbaar te maken. Het laat zien dat ook al komt iemand niet meer terug, diegene toch nog in je hart kan voortleven.


Sandra Dieckman speelt in dit boek heel mooi met kleur. Het wordt nergens loodzwaar, het verdriet van Vos wordt echter wel in een mooie diepblauwe kleur benadrukt. Vooral de over twee pagina's verspreide, grote, illustratie is ontroerend. Maar we zien óók de blije, warme, vrolijke kleuren in de herinneringen van Vos.
Het boek maakte grote indruk op mij omdat het een prachtig harmonisch, troostend en liefdevol geheel is geworden.


ISBN 9789060389225 | Hardcover | 32 pagina's | Christofoor | januari 2021
Vertaald door Bette Westera | Afmeting 30,8 x 24,7 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 11 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Kom mee Kees
Loes Riphagen


Loes Riphagen is inmiddels een begrip in kinderboekenland. Zowel haar afbeeldingen als de verhalen zijn altijd een voltreffer. Met dit boek is het niet anders.

Het begint al met de huiskamer van Kees de kikker op de eerste twee pagina's. Het midden van de kamer is een... ondiepe vijver. Een mug zit aan de kant te vissen, papa zit in een luie stoel waarvan de poten in het water staan. Ook papa heeft zijn poten lekker in het water. Kees hangt op zijn kop in de andere stoel, zijn achterpoten tegen de rugleuning en voorpoten bijna in het water. Het is duidelijk dat Kees zich verveelt.

Maar dan valt er een brief door de brievenbus en weg is de landerigheid. Ze maken de envelop gauw open, het blijkt een uitnodiging voor het concert van De Kwakers!! De lievelingsband van papa! Maar omdat de post er heel lang over gedaan heeft, moeten ze zich haasten, want de band speelt diezelfde dag nog!

Kees vindt de wandeling naar het concert een prachtig avontuur, hij ziet van alles onderweg, maar papa heeft nergens oog voor, hij heeft haast. En zo gebeurt het dat hij ook de grote snoek, die zo'n kikker wel lekker vindt, niet ziet. Hap! zegt de snoek! Gelukkig is Kees er ook nog!
Daarna heeft papa niet zo'n haast meer en kan hij ook genieten van alles wat ze onderweg tegenkomen.

En het concert? Dat is eigenlijk niet zo belangrijk meer, er is onderweg al zoveel te beleven...

Al met al is het een heerlijk verhaal én een mooi kijkboek vol grappig details.
Kortom, Loes Riphagen did it again!


ISBN 9789025774752 | Hardcover | 40 pagina's | Gottmer | februari 2021
Afmeting 27,9 x 22,7 cm | Leeftijd vanaf 3 jaar

© Dettie, 1 maart 2021

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER