Nieuwe jeugdboekrecensies t/m 5 jaar

altSlaap maar fijn, bouwterrein
Sherri Duskey Rinker & Tom Lichtenheld


De eerste indruk is er een van bevreemding: een bouwterrein dat gaat slapen? Maar omdat zo’n reactie meteen ook nieuwsgierigheid oproept sla je het boek open en meteen is duidelijk wat voor een bijzonder boek er voor je ligt!


Natuurlijk zijn er vast ook meisjes die dit boek prachtig vinden, maar over het algemeen komen die wel aan hun trekken met al die welterustenboeken die er al zijn. Deze is echt voor stoere binken. Voor al die kleine jongens die zich de hele dag het liefst brommend en snorrend door het huis voortbewegen, en die zo gauw het droog is buiten de zandbak in willen om met al die stoere werktuigauto’s te spelen! Zand schuiven, vrachtauto’s vol scheppen, en weer leeg laten kiepen. Wat is er heerlijker! Maar dan is de dag om en moeten ook deze harde werkers gaan slapen. Hoe fijn is het dan als je een boek als dit hebt!


Het boek begint te vertellen over de dagelijkse werkzaamheden op een bouwterrein. Over wat de cementmolens, hijskranen, graafmachines en bulldozers de hele dag doen. De machines zijn ‘vermenselijkt’, hun vormen lijken op ogen, mond en soms ook handen. Ze hebben vrolijke kleuren, en zijn basaal getekend.  Je kunt zien wat iedere auto kan, en hoe hard ze werken. Ze verdienen hun rust als de zon langzaam onder gaat en de lucht rood kleurt. De een na de andere auto moet zijn werk staken en in ruststand gaan. Dat doen ze niet allemaal even graag. Net als die kleine stoere jochies gaan ze graag nog langer door! Maar tenslotte zijn ze allemaal in diepe rust...

De begeleidende tekstjes zijn in rijmvorm en lezen dus lekker voor.
De achtergrondkleuren zijn als de avond en de nacht, en natuurlijk komt het maantje, en zijn er sterren. Zo lief maar net zo goed stoer als de graafmachine er op de omslag uitziet, zo zijn ook binnen in het boek de wagens prachtig vormgegeven. Echt en toch ook heel kindvriendelijk.

ISBN  9789048831036 | hardcover| 40 pagina's | Uitgeverij Moon | mei 2016
Vertaald uit het Engels door Edward van den Vendel
Leeftijd vanaf 2 jaar

© Marjo, 19 mei 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Mijn nieuwe moeder & ik
Renata Galindo


Een hondje vertelt hoe het ging toen hij bij zijn nieuwe moeder kwam wonen. Zij is een lieve, rode moederpoes met streepjes op haar vacht.


We zien hem het huis binnenkomen en rondkijken in zijn nieuwe thuis. Het is natuurlijk best wel spannend zo'n nieuw huis, gelukkig zit zijn knuffel in zijn rugzak. Hij krijgt een eigen kamer, wat hij nog nooit gehad heeft. Zijn nieuwe mama stop zijn kleren in de kast en het hondje zit op zijn bed met zijn knuffel. Natuurlijk moeten ze nog aan elkaar wennen maar dat is niet erg. Ze doen alle twee gewoon hun best.

Het hondje vindt het wel een beetje gek dat hij niet op zijn nieuwe mama lijkt, hij tekent zelfs streepjes op zijn velletje. Even later zien we mama poes liefdevol de streepjes afwassen, zij vindt het juist wel leuk dat ze zo verschillen, en dat vindt het hondje achteraf eigenlijk ook wel.

© Renata Galindo
Mama poes is best lief, ze laat het hondje zijn gang gaan, zodat hij een beetje zijn draai kan vinden. Ze speelt met hem, troost hem als hij verdrietig is of plakt een pleister als hij gevallen is. Kortom, ze doet allerlei mamadingen.
Maar soms is zijn nieuwe mama niet zo leuk, dan is hij zelfs boos op haar, vertelt het hondje, bijvoorbeeld als hij lekker zit te spelen en naar bed moet! Maar het komt altijd wel weer goed zegt mama. Elke dag is een nieuwe dag en dan proberen ze het gewoon opnieuw! En zo leren ze langzamerhand om een echt gezin te zijn.

De grote kracht van dit boekje is de eenvoud. In enkele rake zinnen en sobere maar warm getinte afbeeldingen wordt het verhaal weergegeven.
Het is geen rozengeur en maneschijn verhaal, wel een realistisch, respectvol en liefdevol verhaal. Juist omdat zo goed duidelijk gemaakt wordt dat het voor beide partijen erg wennen is komt het allemaal extra goed over.


Kortom, een vriendelijk, hartverwarmend en geruststellend boek over adoptie en acceptatie.


ISBN 9789462911277 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij De Eenhoorn | maart 2016
afmeting 26,3  X 21,0 cm | Vertaald door Edward van de Vendel | Leeftijd 4+

© Dettie, 14 mei 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De streepjes van Wasco
Esther Miskotte


In een holletje achter in de speelgoedwinkel woont Mia Muis,
samen met vier schattige roze babymuisjes.
De drie meisjes worden al snel mooi grijs.
De vierde is een jongetje. Maar zijn vachtje wordt niet grijs.
Hij krijgt streepjes!


Zo begint het verhaal over Waso, het gestreepte muisje. Samen met zijn zusjes heeft hij veel plezier in de speelgoedwinkel. En dan, op een dag, komt oom Cor, een grote grijze muis, op visite. De muizenkinderen mogen met hem mee naar de tuin, waar ze nog nooit geweest zijn. Maar oom Cor vindt die streepjesvacht van Waso maar niets. 'Die neem ik niet mee!' bromt hij. 'Een goede stadsmuis is grijs, want grijs valt niet op.'  Dus.. wordt Wasco's vachtje muisgrijs geschilderd.


Het is natuurlijk enorm spannend voor de muisjes. We zien ze in het donker onder de sterrenhemel spelen. Ze bungelen aan de ranken van de aardbeienplant, ze kijken hun ogen uit en vinden alles prachtig. En dan wordt het licht, ze moeten weer naar binnen, maar Wasco wil dat niet. Hij draait zich om en rent verder de tuin in.


Op de natuurgetrouwe afbeeldingen in frisse kleuren zien we Wasco vervolgens nieuwsgierig kijken naar strepen van de wespen en ook de vlinder die mooie strepen op zijn vleugels heeft, trekt zijn aandacht. Van hen leert hij de functie van hun strepen, daarmee schrikken ze hun vijand af, vertellen ze Wasco en ze vertellen nog meer over de strepen.
Wasco is blij met de verhalen, zijn strepen zijn juist goed! Gauw wast hij die lelijke grijze verf van zijn lijfje. En dat is maar goed ook... want ineens heeft een kat hem te pakken! Gelukkig herinnert Wasco zich wat de wespen en de vlinder hem vertelden...


Esther Miskotte heeft opnieuw een prettig kijk- en voorleesboek gemaakt. De afbeeldingen staan veelal verspreid over twee pagina's. Er zijn voor kinderen veel herkenbare dingen op te zien, zoals speelgoed, bloemen en planten en... de kat. 
De tekst is opgebouwd uit korte, duidelijke zinnen en is in een duidelijke letter afgedrukt.


Een heerlijk verhaaltje over een dapper muisje dat, gestreept of niet, trots is op wie hij is.


ISBN 97809044826913 | Hardcover | 24 pagina's | Uitgeverij Clavis | 9 maart 2016
Formaat 29,7 x 21,7 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 29 april 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altDe spin die veel scheetjes laat
illustraties: Clarinde Wesselink
tekst: Filemon Wesselink 


Grappig, zo’n samenwerking van broer en zus. Filemon is bij veel mensen bekend vanwege zijn presentatorwerk. Minder bekend is waarschijnlijk dat hij twee jonge kinderen heeft en voor hen iedere avond een verhaaltje verzint. Een daarvan is vast het verhaal van dit spinnetje, dat last heeft van iets waar ook mensen - en dus kinderen - last van kunnen hebben: Hij laat heel veel scheetjes. En ja, dat kan behoorlijk stinken, dus ons spinnetje is erg eenzaam. De andere spinnetjes willen niet met hem spelen.


Er is er eentje die medelijden heeft, en een wasknijper op zijn neus zet. Die vraagt – vast met een erg nasale stem – aan het scheetspinnetje hoe het toch komt dat hij zoveel scheetjes laat! Het moet wel komen door iets wat hij eet.
Dat is snel duidelijk: het spinnetje is dol op chili con carne! Hij eet het eigenlijk iedere dag.


‘Wat moet ik dan eten?’ vroeg de scheetjesspin beduusd.
De spin met de wasknijper dacht even na. ‘Ik heb een stinkend goed idee. Luister.’


Zijn idee is inderdaad super!


De vormgeving is ook super. Blauwe wolkjes verbeelden de scheetjes, dus als je een blauw wolkje ziet, weet je wat er gebeurd is! De spin is een leuk kluwentje zwarte krabbels met poten. Grappig hoor, spinnen die tennissen met al hun pootjes vergelijkbaar met de mens die één arm gebruikt voor het racket, en één voor het opgooien.


De tekeningen zijn als zoekplaatjes, er is heel veel te zien. Je kan ook teloefeningetjes doen met kinderen.
De kleuren zijn zacht, aansprekend. Soms lopen de tekeningen gewoon door. En soms wordt een bepaalde eenheid tussen twee pagina’s naast elkaar overgebracht, zoals wanneer er een bord met chili op een mooi geblokte placemat staat en de pagina er naast eenzelfde kleur heeft als achtergrond. Er zijn meer geblokte placemats in het boek, dus meer van dit soort overeenkomsten.
Het is een heel mooi kijkboek geworden, met ook nog een grappig lesje.


Filemon Wesselink (1979) is presentator bij BNN-VARA en auteur - in februari 2016 verschijnt zijn wielerboek De Ronde van Boogerd. Filemon is vader van twee kinderen en verzint iedere avond een nieuw verhaal voor zijn kinderen. Clarinde Wesselink (1991), de zus van Filemon, is kunstenares. Ze studeerde in 2014 af aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam.


ISBN 9789048831357 | Hardcover| 32 pagina's | Uitgeverij Moon | april 2016
Formaat 28,9 x 21,9 cm | Leeftijd 4+

© Marjo, 23 april 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Alles is reden voor een feestje
illustraties: Ingrid & Dieter Schubert
tekst: Monique Berndes


Op de grote advertentieboom ziet Haas een uitnodiging hangen. Eekhoorn geeft een feest, gewoon omdat het zo'n mooie dag is. Dat vindt Haas maar raar, je geeft toch niet zomaar een feest? Maar de wijze Uil zegt dat alles waar je blij van wordt een reden is voor een feestje.

Dat vindt Haas wel leuk want Haas is verliefd, (maar vertelt niet op wie) en vindt hij een mooie reden om een feestje te geven. Hij schrijft een uitnodiging en hangt die aan de boom waaraan nu allemaal feestuitnodigingen vastgeprikt zijn. Mol is namelijk blij met zijn nieuwe huis, de slordige Muis heeft een nieuwe poetshulp gevonden, en Bever heeft niet op zijn duim geslagen, kortom, alle dieren hebben wel een reden voor een feestje.


Haas loopt vrolijk naar huis en bakt een heerlijke taart voor zijn visite, maar er komt niemand, hoe kan dat nou? Het is allang 8 uur geweest...
Misschien is er wel een goede reden voor. Snel loopt hij naar de boom met uitnodigingen en ziet dat er nog maar één briefje hangt, van Uil. Alle dieren moeten zich om negen uur bij hem melden. Daar zijn ze niet blij mee want ze geven die avond allemaal een feestje...
Gelukkig heeft Uil, wijs als hij is, de problemen voorzien en een heel goede oplossing bedacht.


Het is een leuk, opgewekt verhaal, alleen een beetje onwaarschijnlijk. Alle dieren hangen hun uitnodiging aan een en dezelfde boom. Het is daardoor bijna onmogelijk dat ze niet zien dat ze allemaal op dezelfde dag en hetzelfde tijdstip een feestje geven. Deze ongeloofwaardige gang van zaken zal kinderen mogelijk niet opvallen maar het maakt wel het verhaaltje daardoor vrij zwak overkomt.


De afbeeldingen in het boek zijn heel vrolijk en warm van kleur. Haas die een taart bakt waarbij de deegspetters om de oren vliegen is hilarisch om te zien. Maar ook hier is het vrij vreemd dat een taart waar de zwarte rookwolken vanaf komen - zelf het huis uit walmen - toch niet verbrand is... Ook dit zal een kind niet echt opvallen, maar mij wel. Misschien ben ik te streng, te nuchter, en aan het muggenziften maar het stoort me wel een beetje.


Dit bovenstaande neemt niet weg dat het thema - kunnen genieten van de kleinste dingen - wel erg leuk is. Je kunt hierover met kinderen eindeloos over door fantaseren. Vragen waar zij blij van worden en waarom zij een feestje willen geven bijvoorbeeld.
Het is verder ook een erg aantrekkelijk, mooi verzorgd boek om te zien, met mooie illustraties, en het verhaal zelf is verder, mede dankzij het vrolijke onderwerp, wel heel prettig en gezellig om (voor) te lezen.


Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 9789051164435| Hardcover | aantal pagina's: 32 | De Vier Windstreken | maart 2016
formaat: 21,5 x 28,7 cm | leeftijd: vanaf 4 jaar

© Dettie, 15 april 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Blommetjes
illustraties: Sydney Smith
verhaalidee: JonArno Lawson


In dit tekstloze boek zien we op de zwart-wit afbeeldingen een meisje in een rode jas aan de hand van haar vader, die grijze kleren draagt, door de stad lopen. Ze hebben boodschappen gedaan. Het meisje vormt aanvankelijk het enige kleuraccent op de afbeeldingen, zo kunnen we haar goed volgen.


Vader loopt een beetje gedachteloos rond maar het meisje ziet van alles. Ze ziet de vogels op het dak, een tatoeage van een vogel op de arm van een man, ze ziet een mevrouw in een auto én een paar gele (!) bloemetjes, die ze plukt. We zien haar langs een fruitkraam lopen vol bontgekleurd fruit, ze ziet weer een paar, dit keer roze, bloemen tussen een paar stenen en plukt die ook. Papa wacht geduldig. Het meisje ruikt zielstevreden aan haar bosje bloemen. Ze is er heel blij mee.


© Sydney Smith


Papa heeft zijn hoofd niet echt bij zijn dochtertje, hij leeft in zijn boodschappenwereld. We zien hem soms ook druk in gesprek met iemand via zijn mobieltje. Hij registreert wel het doen en laten van het meisje maar is er niet echt bij betrokken, er ontgaat hem veel. Hij ziet die vrolijke bloemjurk van die mevrouw niet. Hij merkt niet dat zijn dochtertje weer een paar bloempjes gevonden heeft.


Zij ziet wél de mooi gekleurde flessen in een etalage, papa niet, hij kijkt al bellend afwezig naar zijn dochtertje. Ze lopen het park door en daar ligt een dood vogeltje. Het meisje ziet het, papa niet. Zij blijft staan, papa niet. Zij zit op haar hurken bij het vogeltje en kijkt, papa staat te praten door de telefoon. Als ze uiteindelijk doorloopt naar papa, die zijn hand uitnodigend uitsteekt, zien we een ontroerende close-up van het vogeltje, op zijn lijfje liggen een aantal van haar mooie bloemetjes...


De hele omgeving wordt door die lieve daad gelijk kleuriger en fleuriger. Het zwart-wit wat overheerste in de afbeeldingen maakt plaats voor kleur. Het meisje legt bij een man die op een bank ligt te slapen ook vrolijke bloemetjes en de hond van de man waar papa mee staat te praten krijgt eveneens bloemetjes achter zijn halsband gestoken.


Het meisje maakt de hele wereld vrolijker en kleuriger. Zelfs de huizen en de auto's krijgen kleur evenals papa's kleren.  Eenmaal thuis krijgen mama en haar broertje en zusje in de tuin ook bloemetjes. En dan loopt het meisje door, en steekt het laatste bloemetje in haar eigen haar.  Ze kijkt omhoog naar de vogels en loopt door, naar haar eigen mooie bloemenwereld.


Toen ik het boek uit had, had ik dik kippenvel op mijn armen staan en voelde ik me tot mijn eigen verrassing geroerd en een beetje weemoedig. Wat was het wat me zo raakte? Vermoedelijk de eenvoud, het 'simpele' geluk wat je kunt beleven aan heel gewone dingen, die normaal gesproken aan je voorbij gaan. Het meisje maakt met haar groothartige daden de wereld letterlijk mooier. Ze geeft kleur aan alles. Iets om te onthouden...
Prachtig verhaal. Echt een koesterboek.


Zie ook het 'inkijkexemplaar'


ISBN 9789492168078 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Karmijn | maart 2016
Afmeting 23 x 23 cm Leeftijd 5+

© Dettie, 6 april 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Is het een appel?
Shinsuke Yoshitake


Is het een appel? Wat een gekke vraag kun je misschien denken. Natuurlijk is een appel een appel.
Maar in dit boek vertelt een jongetje dat hij, toen hij een mooie rode appel op tafel zag liggen, ineens dacht "Maar wacht eens even! Is het wel een appel? Misschien is het wel een grote kers, of zijn het alleen maar schillen zonder appel erin. Het kan eigenlijk ook best een rood ei zijn. 
En als ik die appel water geef, gaat hij dan groeien? Misschien wordt die appel dan wel zo groot als een huis! Dan kan ik erin gaan wonen!

Vindt die appel het wel leuk om een appel te zijn? Bedacht hij toen. Wie weet is hij liever een peer, of een vliegtuig...
En zou een appel ook blij of boos kunnen zijn? Hoe zou hij er dan uit zien?
Het jongetje bedenkt van alles. Zou de appel broertjes of zusjes hebben? En waar komt die appel vandaan? Misschien is het wel een klein ruimteschip! Misschien is de appel wel betoverd en wordt hij een reus als hij een hapje ervan neemt. Misschien is de appel heel zuur, of taai als rubber of zo licht dat hij zomaar de lucht in vliegt.

Het jongetje fantaseert van alles bij elkaar. Al die fantasie wordt ook nog eens uitgebeeld op de fraaie, sobere afbeeldingen die alleen de kleuren rood en geel hebben. We zien bijvoorbeeld een prachtig appelhuis met trap en balkon en... glijbaan en buitenzitje bovenin de appelsteel. Ook de wezentjes die uit het gefantaseerde appelei komen zijn héél bijzonder, er komt zelfs een heel huis met een toren uit! We zien de appel in de vorm van een tekstloos stripverhaal hele reizen maken door de tijd. We zien een afbeelding waarop alle mensen appels zijn, behalve het jongetje...
Met andere woorden, de fantasie van het jongetje is grenzeloos.

Een heerlijk kijk- en denkboek voor bijvoorbeeld kleine filosoofjes.


ISBN 9789000348862 | Hardcover | 32 pagina's |  Uitgeverij van Goor | maart 2016
NUR 273 Afmeting 20,5 x 25,6 cm | Vertaald door Rindert Kromhout | Leeftijd 5+

© Dettie, 16 mei 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Zomer in het Grote Bos
illustraties: Eva Eriksson
tekst: Ulf Stark


In dit mooie boek kunnen het verhaal lezen over Tomte, de kabouter die in het oude verbouwde hondenhok woont. Het is er niet groot maar groot genoeg voor Tomte. Tomte voelt zich best eenzaam sinds de mensenfamilie verhuisd is, hij gaat maar flink aan het werk, dat helpt, weet hij.

Ondertussen heeft de konijnenfamilie - inclusief oom, tante en opa  - die in Het Grote Bos wonen het druk. Zij  denken vaak aan Tomte, die zien ze veel te weinig, alleen maar als er feest is zoals Kerstmis. Oom Kina herinnert zich nóg een feest. Was er niet iets als Midzomerfeest? Ze gaan het vragen bij meneer Uil en natuurlijk weet deze wijze vogel precies wat voor feest het is.

Maar onderweg naar Uil heeft opa het verkeerde pad gekozen. Hij is een beetje in de war de laatste tijd. Gelukkig wordt opa gevonden door Aki, een jong zwart konijn die al gauw een huisvriend wordt. Hij is heel lief voor opa. Aki en Nina worden verliefd en niet zo'n beetje ook. De vader van Nina vindt het maar niets!

We zien op de mooie afbeeldingen de hele konijnenfamilie die hun konijnenleventje leven met hun kleine en grote zorgjes. We zien de wijze, lieve opa die zijn kleinkinderen van alles leert. Hij legt hen o.a. uit wat aantrekkingskracht en liefde is. Ze praten ook veel over de Midzomer, wanneer zou die komen? Zullen ze dan Tomte weer zien? 
Dat ze Tomte veel eerder zullen zien, weten ze op dat moment nog niet. Maar als na een heftige storm hun hol vol water is gelopen, is Tomte de enige die hun kan opvangen.  Onderweg naar Tomte sluiten zich allerlei andere dieren die ook hun hol kwijt zijn zich bij de konijntjes aan. Wie zien een lange stoet drijfnatte dieren door de stromende regen naar Tomte lopen. Aki is er niet bij, hij zoekt de geliefde hoed van vader konijn. Nina is heel ongerust, waar blijft hij nou?

Tomte doet net of hij niet zo blij is met de drukte. Maar lief als hij is, zorgt hij voor warmte en eten en een fijne slaapplek voor iedereen. Ze vinden het allemaal heel fijn bij hem. Maar Tomte is op zijn hoede, hij wil zich niet hechten aan al die dieren, straks gaan ze toch weer weg, net als de familie, en de hommel. Hij vertelt bij de warme kachel over Midzomer. Nina vindt het wel fijn bij Tomte, maar Aki is nog steeds niet terug... als het maar goed met hem is.

Het is Tomte die Aki vindt. Het arme dier is gewond, maar heeft wél de hoed van vader konijn bij zich. Aki wordt heel ziek en Nina doet vreselijk haar best, ze is niet bij Aki's bed weg te slaan. We zien Aki in het grote bed liggen met Nina ernaast, ze heeft boterbloemen voor Aki in haar pootje, daar houdt Aki zo van. Ze ziet er heel bezorgd uit.
Ook Tomte ziet het somber in, alleen een wonder kan Aki redden zucht hij. Opa legt Flip prachtig uit wat een wonder is. En dat wonder gebeurt! Aki wordt beter! Ze kunnen eindelijk het Midzomerfeest en een bruiloft gaan vieren...

Maar Tomte is stilletjes. Arme Tomte, hij vindt het zo gezellig met al die dieren om hen heen. Straks zijn ze weer weg, denkt hij en dan ben ik weer alleen. Maar ook voor Tomte wacht er een grote verrassing!

Het is zo'n boek dat je met een glimlach dichtslaat, je bent even in een heel andere, vrolijke, liefdevolle wereld geweest. De warmgekleurde afbeeldingen erbij vormen de kers op de taart.
Heerlijk boek om uit voor te lezen.

ISBN 9789060387481 | Hardcover | 121 pagina's | Uitgeverij Christofoor |
Afmeting 27,3 x 25,2 cm | Leeftijd 5+

© Dettie, 29 april 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De vlindertuin
Elly MacKay


Soms zijn boeken zo bijzonder dat je niet weet hoe je dat goed over kunt brengen aan de lezer. Het boek De vlindertuin is namelijk in alle opzichten een boek dat veel positieve aandacht verdient. Maar wat maakt het zo anders dan andere boeken? Is het verhaal zo anders? Ja! Zijn de afbeeldingen zo apart? Ja! Maar daar hebben meer boeken 'last van'. Waarom springt dit boek eruit? Ik zal een poging wagen dit duidelijk te maken.


Het verhaal is in feite eenvoudig, een meisje verhuist naar de stad en dat vindt ze niet leuk, vooral omdat ze de vlinders zo zal missen. Gelukkig ontdekt ze naast het huis een prachtige opengewerkte goudkleurige poort. Bovenaan de poort ziet ze een vlinder met daaronder de woorden Butterfly Park. Een vlindertuin! De volgende dag gaat ze er gauw naartoe met lekkers voor de vlinders  maar helaas, na lang wachten ziet ze één vlinder, maar niet in de vlindertuin. Ze vraagt een jongetje haar te helpen de vlinder te vangen. Op het laatst doen alle buurtkinderen mee, ze vangen alle vlinders die ze tegenkomen en brengen ze naar de vlindertuin. Maar de vlinders vliegen net zo hard weer weg! Hoe kan dat nou?
Eén vlinder wijst ze echter de weg... ze rennen achter het mooie beestje aan, regelrecht naar bloemenbakken vol bloemen!
Eindelijk begreep het meisje het, er waren geen bloemen in de vlindertuin! Daar zou ze wel eens verandering in brengen en tot haar verrassing is ze niet de enige die op dat idee gekomen is.


Het verhaal is heerlijk optimistisch, samen kom je, als je wilt, een heel eind. De mensen in de stad worden er helemaal vrolijk van. Maar dit is nog maar één gedeelte van het boek. Nu de rest, de afbeeldingen bij het verhaal nog.


Alle illustraties zijn ook door Elly MacKay gemaakt. Op een website staat te lezen en is te zien hoe ze die maakt. Elly MacKay schildert, tekent en bouwt namelijk alles uit haar verhaal na. Zelfs de huizen bouwt ze na, waardoor je hele straten voorbij ziet komen. De personages, de bloemen, de vlinders, de bomen etc. zijn in nostalgische kleuren geschilderd en uitgeknipt en gerangschikt zodat er een mooi geheel gevormd wordt.
We zien twee meisjes met elkaar staan praten voor een huisje. We zien het vlindermeisje letterlijk door de poort van de vlindertuin gaan.  Er hangen bloembakken, er staan hekjes en bankjes.  Het geheel heeft wel iets weg van een kijkdoos.
Als Elly MacKay  tevreden is met het resultaat fotografeert ze het geheel en zo krijgen de afbeeldingen een verrassende diepte en vaart. Ze zijn verbluffend mooi. Achterin het boek treffen we nog een mooie uitklapafbeelding aan waarop we de vlindertuin in al zijn glorie kunnen zien.


Het verhaal en de afbeeldingen vormen gewoon een perfect geheel. Daarom vind ik dit boek zo enorm bijzonder. Lees het, bekijk het en geniet.


ISBN 9789060387801 | Hardcover | 40 pagina's | Uitgeverij Christofoor | maart 2016
Afmeting 28,8 x 22,3 cm |Vertaald door Maeike de Wolff-Russchen | leeftijd 5+

© Dettie, 28 april 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Rosa van de raven
Helga Bansch


Soms krijg je zomaar een juweeltje van een boek in handen, zo gauw je de voorkant ziet ben je al verkocht. Dit boek Rosa van de raven is zo'n boek.
We zien op de coverafbeelding  tussen twee mooie zwarte raven een meisje staan in een rood jurkje met op haar hoofd een rood alpinopetje. Dat belooft wat! Als alleen deze afbeelding al zo'n enorme prettige sfeer uitstraalt, dan moet de inhoud van het boek helemaal fraai zijn. En die belofte wordt ook helemaal waargemaakt.


We zien op zes afzonderlijke afbeeldingen op de eerste linkerpagina in rustige kleuren de kleine raven én Rosa uit hun ei kruipen. Het is een koddig, vertederend gezicht dat piepkleine witte meisje tussen die nog kale roze vogeltjes met hun grappige kopjes. Rosa wordt net als de kuikentjes gevoed door vader en moeder raaf. We zien hun mondjes wijd opengesperd staan als hun ouders met wormpjes en slakjes aan komen vliegen.  De kleintjes hebben samen enorme pret in het nest. Het meisje krijgt ze van papa een rode jurk en een mutsje tegen de kou. "Onze kleine Rosa", zegt mama.Ze zijn gek op hun kleine Rosa.


Maar de andere dieren vinden Rosa maar een stakker, ze kan niet eens vliegen, ze heeft geeneens veren! En ze is zo lelijk! Ze geven allerlei advies en langzamerhand ontdekt Rosa dat al die opmerkingen over haar gaan!  Rosa vindt dat best wel naar.
Op de afbeeldingen zien we haar heel hard, met boos gebalde vuisten oefenen om net zo schor krassen te krassen als haar broertjes en zusjes. Daarna komt ze voorbij met een bloot groen lijfje (met vijgenblaadje), want van berkenbastzalf krijgt ze vast veren werd gezegd. Maar helaas voor Rosa, een piepklein meisje is nu eenmaal een piepklein meisje, geen raaf.


En dan komt de dag dat Rosa het niet meer erg vindt om anders te zijn. Zij kan weer heel andere dingen heeft ze ontdekt, en dat is ook goed.
Zij is gewoon Rosa, Rosa van de raven!

Het verhaal wordt door Rosa zelf, in eenvoudige bewoordingen vertelt. De tekst is in duidelijke letters afgedrukt.  Het knappe is dat de opbouw van het verhaal heel zorgvuldig gedaan is. We worden op een heel speelse manier naar de ommekeer in het denken van Rosa geleid.
De nadruk ligt natuurlijk op het anders zijn en dat te accepteren maar we krijgen tussendoor ook nog even mee hoe raven leven en mogen de hele cyclus van geboorte tot uitvliegen en naar warmere oorden vertrekken ook meemaken.


En dan zijn er nog naast dit mooie verhaal de geweldige afbeeldingen die het boek helemaal compleet maken. De ene keer zijn ze bladvullend of verspreid over twee pagina's, de andere keer zijn ze opgedeeld in meerdere gekaderde afbeeldingen per pagina. De meeste zijn weergegeven in zachte sepiatinten met her en der felle rode of groene kleuraccenten. Maar het is vooral het bijzondere perspectief dat gebruikt is dat de afbeeldingen zo bijzonder en aantrekkelijk maken.
Zoals gezegd, in alle opzichten een juweeltje van een boek.


Zie ook het inkijkexemplaar


ISBN 978905116473 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij De Vier Windstreken | maart 2016
formaat: 21,5 x 28,7 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 15 april 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Lucinda Belinda Melinda McCoolLucinda Belinda Melinda McCool
illustraties Tony Ross
tekst: Jeanne Willis


Vanaf de cover kijkt een supercool, vlot, mooi, modieus gekleed meisje ons aan. Dat is Lucinda, Belinda, Melinda McCool.


Als je het boek openslaat zie je dat het popperige meisje met haar geweldige gekleurde kousen, tiptop kleding en keurig gelippenstifte hartjesmondje enorm opvalt tussen de 'gewone' mensen die zich niet zo druk maken om hun 'looks'. Uiterlijk is namelijk het aller, allerbelangrijkste voor Lucinda. Dat zou niet zo erg zijn als ze anderen maar met rust liet. Maar dat doet ze niet! Ze is ook helemaal niet zo aardig. Op alles en iedereen die ze tegenkomt heeft ze namelijk enorm kritisch commentaar.


Adinda, je lijkt wel een aap met die oren!
Zit stil, en ik plak ze zo plat als ze horen!

Juf Jet, al die wratten, dat moet je niet willen!
En Bobby, die broek is te krap voor jouw billen.


Arme opa zit met opgetrokken knieën afwerend op zijn stoel, maar ook hij moet er aan geloven, zijn snor ziet er niet uit volgens Lucinda. Oma heeft zich gauw verstopt achter opa's stoel. Maar zij ontkomt eveneens niet aan Lucinda's opknapdrift. Zelfs de kat van opa en oma moet gewassen en gekamd worden. Niemand kan zich onttrekken aan de handen van Lucinda, Belinda, Melinda McCool.

Je ziet op de komische afbeeldingen allemaal mensen wegschuilen achter bomen en struiken als Lucinda aan komt lopen met een tas vol optutspullen. Want of je het wilt of niet Lucinda staat klaar met kam en borstel en ongevraagd advies. Maar dat het leven niet alleen om een mooi uiterlijk draait zal Lucinda al snel ontdekken... 

Ze komt in het bos namelijk een afschuwelijk, gruwelijk monster tegen. Ze roept gelijk:


'Wat ben jij lelijk! Die tas is een prul!
En kijk eens die schoenen, uit het jaar nul!
De viezige vacht en dat groezelgebit [...]


Maar ik ga je zo mooi maken dat op het end
je bloedeigen moeder je niet meer herkent.'


Lucinda, knipt en vijlt, kapt en scheert, wast en boent en langzamerhand komt onder haar handen een vrij aantrekkelijk wezen tevoorschijn. Lucinda, Belinda, Melinda McCool vindt het geweldig, maar het monster niet! Lucinda is zo weg van haar creatie dat ze het monster zelfs voorstelt om vriendinnen te worden, maar het monster piekert er niet over! Want ook al is ze opgepoetst en opgedirkt en ruikt ze nu heel lekker, een monster blijft een monster. En monsters zijn gemeen en vals en akelig en hebben altijd honger!
Arme Lucinda, Belinda, Melinda, zij was té cool... als je begrijpt wat ik bedoel...

Enorm origineel en humoristisch boek zowel qua afbeeldingen als verhaal.


ISBN 9789030501336 | Hardcover | 27 pagina's | Meis & Maas | maart 2016
Vertaald door Lidewij van den Berg & Jan Boerstoel | Leeftijd 5+

© Dettie, 7 april 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Steen voor steen
Giuliano Ferri


Op de voorkant van het boekje zien we een Muis voor een muur staan. Hij heeft één steen uit de muur gehaald en door het gat zien we twee mooie rode bloemen. Als we het boekje openslaan zien we dat Muis even verderop in de muur nog meer rode bloemen ziet. Maar die zitten vast, ze groeien door de muur heen! Als Muis ze probeert te pakken, valt er weer een steen uit de muur.

Deze keer ziet hij een blauwe lucht en groen gras, het lijkt wel een berg? Maar is dat ook zo?
Samen met Poes haalt Muis nog meer stenen uit de muur en even later komen Varkentje, Konijn en Schaap ook helpen. Achter de muur komt langzaam de zee tevoorschijn. En die berg is helemaal geen berg maar een eiland!
Daar staan Aap, Giraffe, Olifant, Leeuw en Antilope naar het groepje dieren die achter de muur vandaan komen te kijken. Ze willen dolgraag naar elkaar toe... En dat lukt! Samen bouwen ze een mooie stenen brug!

Muren scheiden groepen van elkaar maar door ze weg te halen en samen een brug te bouwen kom je naar elkaar toe en leer je elkaar kennen. Dankzij dit tekstloze boekje blijkt dat ook zonder woorden deze mooie boodschap overgebracht kan worden.

De afbeeldingen zijn eenvoudig maar juist daardoor erg aansprekend. Het is bijzonder om langzamerhand het landschap achter de muur te zien verschijnen, dat achteraf anders blijkt te zijn dan je verwacht had.
Opnieuw een mooi tot in de puntjes verzorgd boekje, zoals we inmiddels van deze uitgeverij gewend zijn.

Zie ook het Inkijkexemplaar


Giuliano Ferri
werd geboren in 1965 in Pesaro, Italie. Hij haalde zijn diploma van het "Instituto d'Arte " in Urbino. Hij heeft verschillende prentenboeken geïllustreerd, die in meerdere talen vertaald zijn. Hij werkt tevens met gehandicapte kinderen, waarbij een vorm van therapie toepast waarin komisch theater en animatie worden vermengd.


ISBN 9789051165128 | Hardcover met ronde hoeken | 24 pagina's | Uitgeverij de Vier Windstreken | februari 2016
Afmeting 17 x 17 cm | Leeftijd 1+

© Dettie, 5 april 2016

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER