Nieuwe jeugdboekrecensies t/m 5 jaar

Er lag een trommeltje in het gras
illustraties: Sanne te Loo
tekst: Edward van de Vendel


Een trommeltje in de tijd
Edward van de Vendel en Sanne te Loo publiceerden voorafgaand aan de kinderboekenweek over geschiedenis (En toen…2020) het prentenboek
Er lag een trommeltje in het gras. Een bijzonder prentenboek dat het idee van een tijdlijn en het verleden voor de jongste kinderen aanschouwelijk maakt.


Er lag een trommeltje in het gras
is een aansprekend verhaal over een jongetje dat op een rommelmarkt een trommeltje koopt dat hem aanstaat. Hoewel dat niet met zoveel woorden wordt gezegd, kun je je door de illustraties alleszins voorstellen dat je dat trommeltje wilt hebben; het oogt exotisch en er staat een leeuw op. Waar komt het vandaan?


De lezer vindt het trommeltje aan het begin van het boek in het gras, maar Sebastiaan, de hoofdpersoon in het prentenboek, vond het eerder op de rommelmarkt. Hij verloor het echter direct weer, op weg naar huis. Het trommeltje belandt in het gras aan de kant van de weg. We zien het gebeuren op één van de prachtige prenten van Sanne te Loo (waarover later meer). En vanaf die plek in het gras neemt Edward van de Vendel ons aan de hand mee het verleden in, via de rommelige zolder van de net overleden oma Lina, waarvan we in vier stappen teruggaan naar haar vroegste jeugd: “En daarvóór was lieve oma Lina, mevrouw Lien, gewoon Lien, lieve Lientje.” We leren dat Lientje het mooie trommeltje ooit kreeg en verstopte in de kast met porselein, waarna ze vergat dat ze het had. De illustraties laten zien dat Lientje in haar kindertijd in Indonesië woonde en hoewel dit verder geen thema is, geeft het wel subtiel aan dat niet iedereen zijn roots in Nederland heeft. Gezien de huidige aandacht voor diversiteit in kinderboeken is dit een prettige bijkomstigheid.


Vanaf dat punt in het verleden van Lientje, gaat Edward van de Vendel weer vooruit in de tijd. Best ingewikkeld voor jonge kinderen, maar Van de Vendel markeert de sprongen in de tijd nadrukkelijk door herhaling van de woorden “En daarvóór” en “En daarná”. Het blijkt dat zelfs het jongetje Sebas zich bevindt in een tijd die al achter ons ligt, want we komen, ook weer in vier stappen, uiteindelijk uit in het heden bij lieve opa Bas.


Van de Vendel zet een voor een prentenboek ongewone en ingewikkelde tijdlijn neer, die het nodige zal vergen van de literaire competentie van jonge lezers (of eigenlijk luisteraars), maar dat maakt het prentenboek interessant en geschikt om het te hebben over tijd en het verstrijken daarvan en over geschiedenis.


Het is ook zeker de verdienste van illustratrice Sanne te Loo dat we de tijdlijn in het boek kunnen blijven volgen, want de teksten zijn kort, terwijl de illustraties gedetailleerd en realistisch zijn en zodoende aanvullende informatie geven. De stijl van Te Loo kenmerkt zich door toegankelijke, vriendelijke beelden in levendige kleuren. Altijd weer tekent en schildert ze een wereld waar je graag even in zou willen stappen.


Aan de illustraties is verder interessant, dat Sanne te Loo haar kleurenpalet aan lijkt te passen aan de tijd die zij uitbeeldt. De illustraties van het meisje Lientje dat in een ver verleden in Indonesië woonde, zijn in bruintinten getekend, zoals foto’s in sepia uit die tijd. De jonge man Sebastiaan zit in waarschijnlijk de jaren ‘60/’70 tegen een oranje achtergrond te drummen.
Ook aan de kleding van de personages kunnen we het tijdsbeeld aflezen; zo draagt bijvoorbeeld het jongetje Sebas een korte broek met kniekousen, zoals dat vroeger voor jonge jongens gebruikelijk was. 
De Indonesische drumstokjes en een masker die in het trommeltje zaten, vormen een telkens terugkerend motief in de tekeningen.


Om de tijdlijn van het verhaal te verduidelijken, nam Te Loo één illustratie op over twee pagina’s, die voornamelijk met zwarte pen is uitgevoerd en waarin we de verschillende episodes uit het boek in volgorde terug zien. Heel handig om met je kind of met de leerlingen in je klas nog eens goed te bekijken.


Er lag een trommeltje in het gras
is een prettig en sfeervol verhaal in tekst en beeld, over het verstrijken van de tijd. Zowel de prenten als het verhaal bieden veel mogelijkheden voor gesprekken. Over vroeger, over herkomst, over spullen die je dierbaar zijn en niet te vergeten: Over mensen die je dierbaar zijn en die je je blijft herinneren. Bijvoorbeeld door een trommeltje. Een trommeltje dat de tand des tijds heeft doorstaan. Een trommeltje in de tijd.


ISBN: 9789045124889 | Hardcover | Nu 273 | Querido | 22 september 2020

© Mariska Venema, 18 oktober 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De voorleesreis
Illustraties: Eefje Kuijl
tekst: Marianne Busser & Ron Schröder


Welkom bij de voorleesreis, met de trein, op de boot of fiets gezellig mee.
Kom maar gauw, stap snel op, lijkt je dat geen goed idee!


Een lekker dik voorleesboek, dat bestaat uit drie eerder uitgegeven voorleesboeken: de voorleestrein, de voorleesfiets en de voorleesboot. De drie boeken hebben eenzelfde concept: Bij de trein is er de conducteur die ons meeneemt door de coupés van de trein, in de boot is het de kapitein die zijn gasten voorstelt en bij de fiets is het de mevrouw die met haar kar vol boeken door het land fietst. Heerlijk lang genieten van al die leuke verhaaltjes!


De passagiers van de verschillende vervoermiddelen worden met hun beroep aangeduid: de bakker, de beeldhouwster, de schilder, de juf, de herder, en nog veel meer. Eén keer komt in de verschillende onderdelen eenzelfde beroep voor, maar het zijn dan andere mensen met een ander verhaaltje.
Alle verhaaltjes zijn natuurlijk in rijmvorm, en zijn reuze leuk. Dat leest niet alleen lekker voor, het zorgt absoluut voor een lach!


De danseres heeft een leuk verhaaltje. Jam en pindakaas heet het:


De neushoorn heeft nog nooit
Zo’n leuke baan gehad
hij danst nu in de jamfabriek
de rode bessen plat


En iedereen die vindt dat echt
ontzettend knap van hem
dus krijgt hij als beloning
een beschuit met bessenjam


Daarna krijgt hij nog wat potjes
van de jamfabriekenbaas
en morgen danst hij op de pinda’s
voor de potjes pindakaas.


Op de pagina die bij dit versje hoort zie je een neushoorn in een roze tutu, die er lekker op los danst in een ton die door een muisje bijgevuld wordt. De afgebeelde personen en dieren hebben bijna allemaal een big smile. Eefje Kuijl dat staat voor vrolijke kleurige tekeningen, met leuke details.
Bij het volgende verhaaltje lacht de hoofdpersoon niet...


De verenwinkel

Een pauw met schitterende veren
dacht: kom, ik wil weleens proberen
een verenwinkel te beginnen
en ja – de klanten stroomden binnen


En zo verkocht hij keer op keer
een schitterende pauwenveer
nu loopt de pauw dus schatrijk rond
helaas wel met een kale k…


Marianne Busser (1958) en Ron Schröder (1958) hebben samen inmiddels ruim driehonderdvijftig boeken en meer dan duizend liedjes gemaakt.
En van de illustrator kun je hier meer zien:  https://www.eefjekuijl.com


ISBN 9789048859672 | Hardcover | 88 pagina's | Uitgeverij Moon | augustus 2020
Leeftijd tot 6 jaar

© Marjo, 6 oktober 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Eén grote familie
Illustraties: Rocio Bonilla
Tekst: Elisenda Roca


Als je de naam Rocio Bonillla ziet dan weet je al de het met de afbeeldingen wel goed zit. Bonilla is namelijk een illustrator die mooi gedetailleerde tekeningen maakt, er is dus altijd veel te zien. De kleuren die hij gebruikt zijn altijd sprekend maar niet schreeuwend en ze stralen een bepaalde gezelligheid uit.


En gezellig is het in dit boek. Want morgen wordt er een buurtfeest gehouden in de buurt waar Lucia woont en zij is ook degene die ons het verhaal vertelt. Maar eerst stelt ze zich netjes voor, en vertelt ons wat ze leuk en niet leuk vindt. Het allerleukste is natuurlijk haar hondje Kiko, die overal me haar mee naartoe gaat.


Lucia vertelt ons dat alle andere kinderen uit de buurt het plein gaan versieren. Want als het feest is, hoort dat erbij. Bij het huis van Amber halen ze een kruiwagen om alle spullen in te doen, van de familie Wang krijgen ze lichtslingers, bij de bloemenwinkel van Nora's moeder krijgen ze mooie boeketten en zo gaan ze de hele buurt af om allerlei spullen op te halen. Daardoor leren we gelijk iedereen kennen die daar woont. Zoals de moeder van Lando die dirigent is, en de mama van Emily is leidster van het buurthuis enz. Bij elk adres waar Lucia en Amber iets ophalen, lopen de kinderen die daar wonen gelijk mee naar het plein. Het is nu al bijna een feestje!
De kinderen maken er een prachtig plein van, het ziet er heel feestelijk uit allemaal. Dat zal een mooi feest worden morgen!


Maar dan wordt het nacht... en het regent en onweert en bliksemt buiten... alles wordt nat! De buurtkinderen moeten helemaal opnieuw beginnen... zijn ze wel op tijd klaar?


Het verhaal op zich is al aansprekend maar het mooie is dat ook getoond wordt hoe gemengd de buurt is. De bewoners komen uit allerlei landen van over de hele wereld, er is een gezin met twee papa's, de ouders hebben heel verschillende banen enz. Het is een heel fijne buurt, ze hebben het supergezellig met zijn allen. Kortom, het voelt aan als één grote familie!
Ook hondje Kiko heeft een leuke rol in het boek, hij rent en draaft overal dwars doorheen waardoor je aandacht ook naar andere dingen verlegd wordt.


Apart is dat Lucia steeds over alles wat ze ziet en meemaakt, heel gezellig aan het vertellen is, maar... we zien steeds haar gezicht niet! Dat komt omdat zij aldoor zelf de 'foto's' bij haar feestverslag maakt. Maar gelukkig, op de laatste bladzijde zien we eindelijk Lucia's snoet en die is heel leuk!
Een heerlijk, gezellig, feestelijk, vrolijk boek!


ISBN 9789051168303 | Hardcover | 46 pagina's | De Vier Windstreken | september 2020
Afmeting 24,5 x 28 cm | Nederlandse tekst: Antje Schoehuys-Blaak | Leeftijd 4+

© Dettie, 4 oktober 20202

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Josephina
Een naam als een piano
Illustraties: Merel Eyckerman
Tekst: Jaap Robben


‘Oma’s zijn oud. Heel oud. Sommigen waren er al voordat de dinosaurussen bestonden.’

De jonge verteller van dit boek ziet hoe zijn oma bezig is met oude foto’s, en realiseert zich dat zijn oma niet altijd oma was. Maar dat ze tevoren moeder was, en daarvoor meisje, en daarvoor zelfs kind.  En ooit - dat kun je je helemaal niet voorstellen! - lag ze zelfs in de wieg. Hij ziet op de foto’s zijn oma in de kinderwagen liggen; ze kreeg vlechten; ze zwom in de zee met een badmuts op en ze speelde piano.
En waar is opa? Zo raar dat ze hem nog helemaal niet kende. En papa was er ook nog niet.


Het is een hele gewaarwording, te ontdekken hoe dat gaat in een mensenleven. Hoe het komt dat jij er bent.
Het verhaal gaat nog verder, want in de loop van de tijd vergeet oma dat ze ook Josephina is. Ze denkt dat ze zomaar een mevrouw is.


‘Nu heeft ze aan onze handen samen niet eens genoeg om te laten zien hoeveel jaar ze is. Ze weet het ook niet precies, maar dat is niet zo gek. Ze zat op dezelfde kleuterschool als Sinterklaas.
Een lamp noemt ze vaas en een koektrommel is een hoe-heet-dat-ook-alweer.
Samen weten we het wel.
Dan krijg ik twee koekjes.’


Het verleden is in zwart wit en het heden in kleur weergegeven. Overal zie je de dinosaurus terug, zodat het ook nog een zoekboek is. Het is prachtig hoe zonder de woorden te noemen de begrippen tijd en dementie uitgelegd worden.


Robben gebruikt mooie poëtische taal. Of dat aan de jonge kinderen besteed is, is de vraag, maar het leest alvast prettig voor. En daar is dit boek uitstekend voor geschikt: om voor te lezen en samen te praten over wat er gebeurt en wat er te zien is. De tekeningen zijn ook al zo mooi.
Een juweeltje dit boek!


Jaap Robben (1984) veroverde met zijn romandebuut Birk boekhandel, lezer en recensent. Inmiddels verschijnen zijn boeken in tien talen. Birk werd bekroond met de Nederlandse Boekhandelsprijs, de Dioraphte Literatour Publieksprijs en de ANV Debutantenprijs. Er wordt gewerkt aan een verfilming. Ook Jaap Robbens poëzie, verhalen en prentenboeken voor kinderen worden door een groot lezerspubliek omarmd.

ISBN 9789058388094 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Eenhoorn | september 2012
Afmetingen 26,7 x 18,6 x 1 cm | Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 1 oktober 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Oet en Drap
Een verhaal over holbewoners
Illustraties: David Roberts
Tekst: Alastair Chrisholm


Al op de cover zien we dat we te maken hebben met twee aparte mannen. De ene heeft heel lang rood haar met krullen en een bruine baard, de andere heel lang stijl bruin haar en een rode baard. Wat zijn ze? Wie zijn ze? Hebben ze wel kleren aan? En... waarom kijken ze elkaar zo achterdochtig aan?


Het zijn Oet en Drap, twee holbewoners, en tussen hun is een strijd losgebarsten want wat de een heeft wil de ander ook, maar dan beter!
Oet woont bijvoorbeeld in een grot maar die van Drap is groter. 'Ik grot groter! Dus ik de beste!' roept Drap.
Maar Oet heeft nu water in zijn grot. 'Dus IK de beste!' Maar helaas, Drap wrijft twee stokjes tegen elkaar en zie, er is vuur in de grot. Oei, daar is Oet wel even van onder de indruk, maar niet voor lang want hij heeft een - hypermoderne - stoel in zijn grot. Daar zit Drap niet mee want hij heeft een bed!


En zo gaan de twee door. Steeds weten ze elkaar te overtreffen.
Oet bouwt een huis, Drap een kasteel, Drap rijdt paard, Oet heeft paard en wagen, maar dat is saai dus zegt Drap dus hij maakt een trein, waarop Oet met een supersnelle racewagen voorbij komt scheuren - zijn rode haar wappert er helemaal van - . De een heeft een radio, de ander een telefoon. En heeft Drap een vliegtuig dan weet Oet daar ook wel wat op! Hij komt voorbij op een raket met tv en een computer!
De stapel spullen wordt al hoger en hoger, totdat de boel begint te wankelen... en als ze er twee rietjes op leggen, de ene zilver, de ander goud, klapt alles in helemaal elkaar! Oei! Wat nu?


Een heerlijk humoristisch verhaal over jaloezie. Oet en Drap gunnen elkaar niets,  je ziet hun koppies iedere keer veranderen van zelfvoldaan naar boosheid en weer terug als de ander weer wat verzonnen heeft. Hilarisch om te zien! Elke keer denken ze nu ben ik toch écht de beste!
Door al hun afgunst, is het er helaas niet gezelliger op geworden, ze zijn alleen nog maar bezig met elkaar te overtroeven. Misschien is het maar goed dat die enorme stapel ging wiebelen... want zonder spullen kon het wel eens veel leuker zijn!


Dankzij het inkijkexemplaar kun je zien hoe fanatiek - maar ook heel leuk - Oet en Drap zijn. Het is puur genieten én lachen!


De twee mannen spreken hun eigen taaltje dat ze nog eens niet zo goed beheersen maar daardoor is het ook zo verschrikkelijk grappig om te lezen. In korte kernachtige zinnetjes roepen ze wat ze nu weer hebben gevonden om de ander voorbij te streven. zoals: Ik bouwen huis. Ik nu bouwen kasteel. Ik GRAAF Drap. Hierdoor is het ook een heerlijk boek om uit voor te lezen.


Ook een prima boek om op school te gebruiken, kinderen herkennen het thema jaloers zijn vast wel, want een beetje jaloers zijn we allemaal wel eens. Toch?


ISBN 9789025773182 | Hardcover | 48 pagina's | NUR code 273 | Uitgeverij Gottmer | augustus 2020
Vertaald door H.H. Gever | Afmeting 29,7 x 25,5 cm | Leeftijd 5+
Past goed in thema En toen... (Geschiedenis) van de kinderboekenweek 2020

© Dettie, 25 september 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Dat wil ik later ook!
Vivian den Hollander


Opa en oma gaan verhuizen, en dus moeten ze hun spullen eens goed opruimen. De zolder ligt vol, dat ontdekken Lisa en Jimmy als ze bij Lisa’s grootouders op bezoek gaan. Maar het is toch geen rommel!
Ze kijken hun ogen uit en vooral Lisa herkent van alles. Spelletjes die ze ook nog gespeeld heeft, een oude rieten wieg, blokken en foto’s. Maar wie staat er op die oude foto’s? Lisa denkt ze wel te kennen, maar eigenlijk ook weer niet. Gelukkig kan oma daar nog alles over vertellen.
Jimmy’s oog valt op een oude politiepet, die hij meteen op zet. Hij wil later ook politieagent worden!
Dat was opa ook, vertelt Lisa. En oma was zuster. Dat lijkt Lisa ook wel leuk. Of toch niet?


‘Later word ik ook agent.’ Hij kijkt ineens heel stoer. ‘Dan ga ik in een politie-auto rijden. En boeven vangen.’
‘Taa-tuu. Taa-tuu.Taa-tuu!’ Jimmy rent tussen alle spullen door. Met de pet van opa op. ’Sta stil. Hier komt de politie!’ roept hij.
‘Je bent gearresteerd. Je moet mee naar het politiebureau.’


De kinderen spelen met de spulletjes, en gaan met oma mee naar de kringloopwinkel. Daar vinden ze nog meer leuke spullen! En dan gaan ze ook twijfelen of ze echt wel politieagent en zuster willen worden. Gelukkig hebben ze nog tijd genoeg om dat te beslissen, voorlopig spelen ze allerlei rollenspelletjes, met de knuffels. Katootje en Suus doen ook mee. Zij kunnen mooi kind zijn, of patiënt.


In deze korte verhaaltjes, die wel een geheel vormen, krijgt een kind spelenderwijs informatie over de verschillende beroepen. Het zijn vooral leuke verhaaltjes, heel herkenbaar, en behapbaar om voor te lezen.


Iedere pagina laat een typische Dagmar-Stamillustratie zien, in haar zo herkenbare stijl. Lisa en Jimmy zien er in alle boeken natuurlijk hetzelfde uit, en hun avonturen zijn tijdloos, zodat je steeds ook de oudere boeken kunt voorlezen aan ‘nieuwe’ kleuters.
Ook leuk is dat de hond Katootje en de poes Suus ook vaak hun opwachting maken.



Vivian den Hollander (1953) werkte in het onderwijs voor ze fulltime schrijfster werd. Op haar site (https://viviandenhollander.nl/) staan slechts 8 Lisa en Jimmyboeken, maar de bibliotheek heeft er 12! De totale hoeveelheid boeken van haar hand is enorm! Ze is onder meer bekend door haar voorleesboeken voor kleuters, haar AVI-boeken over voetbal, hockey, paardrijden en ballet, én haar boeken voor oudere kinderen. Haar werk is veelvuldig getipt door De Nederlandse Kinderjury en wordt zeer gewaardeerd.


ISBN 9789000361489 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Van Holkema & Warendorf | augustus 2020
afmeting: 22,8 x 22,7 x 1 cm | Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 22 september 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De koffiekakker
Illustraties: ivan en ilia
tekst: Marianne Busser & Ron Schröder


Versjes die leuk zijn om voor te lezen, zijn niet altijd alleen maar leuk, grappig of gek. Van de Koffiekakker kun je ook een heleboel leren. Dat gaat natuurlijk wel op de speciale manier waarop Marianne Busser en Ron Schröder hun versjes altijd schrijven.
Grappig blijft het zeker!


Het titelversje vertelt over de duurste koffie ter wereld: Een kattensoort, de luwak, eet koffiebessen. Maar hij verteert ze niet, hij poept ze in hun geheel uit. En laat daar nu die zeer speciale koffie van gemaakt worden! Andersom kan ook: sledehonden zijn dol op de keutel van hun baas, want die eet alleen maar vis…


De andere versjes vertellen hoe je de uitwerpselen van roofdieren kunt kopen, gewoon in een dierenwinkel. Daar mee kun je ongewenste honden of katten weghouden, die houden niet van die lucht! En keutels van kamelen kun je gebruiken om een vuurtje te maken.
Vind je dit allemaal maar gek? Maar ook wij gebruiken al sinds jaar en dag keutels al noemen we dat mest. Mest voor de planten, daar groeien ze immers goed van!


Op een dag heeft men ontdekt
Dat winden kunnen branden
en dat gebruiken mensen
Vooral in arme landen

Eerst zetten ze een tank neer
die wordt gevuld met poep
dan gooien ze er water bij
zo wordt het een soort soep

Daarnà doen ze de tank weer dicht
en laten ze hem staan
dan komt er water-poep-gas vrij
dat noemen ze methaan


Op soortgelijke manier wordt heel inzichtelijk en met humor verteld wat je allemaal met uitwerpselen kunt doen. De illustratoren ivan en ilia maken er op een onovertroffen manier paginagrote afbeeldingen bij die hetzelfde uitbeelden wat er verteld wordt.
Als je dit boek hebt gelezen en bekeken vergeet je nooit meer wat er hier uitgelegd wordt!


Marianne Busser (1958) en Ron Schröder (1958) hebben samen inmiddels ruim driehonderdvijftig boeken en meer dan duizend liedjes gemaakt.
Over ivan en ilia lees je hier meer: https://ivanilia.nl/overons


De koffiekakker is het Zesde boek in de serie Poepfabriek


ISBN  9789048853595  | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Moon | september 2020
Afmetingen 22,8 x 22,6 x 0,9 cm | Leeftijd tot 6 jaar

© Marjo, 18 oktober 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De koning van de jungle
Illustraties: Iris van Hassel
Tekst: Monique Berndes


Iris van Hassel deed mee aan de Pixi-boekjes illustratiewedstrijd. - Pixi-boekjes zijn kleine prentenboekjes van 10 x 10 cm. - De winnende illustraties zouden voor een pixi-boekje gebruikt worden. Veel illustratoren deden mee maar de illustraties van Van Hassel sprongen eruit. Zij won de wedstrijd, dus werd een een pixi-boekje gemaakt met haar afbeeldingen. Maar de uitgever vond de illustraties eigenlijk zó leuk dat ze er gelijk ook maar een groot prentenboek van maakten! En ik kan ze geen ongelijk geven want de prenten zijn echt heel erg aantrekkelijk en vrolijk.


Het verhaal bij de 'plaatjes' is ook leuk. Het gaat over een muis die niet snapt waarom een leeuw eigenlijk de koning van de jungle genoemd wordt, dus vraagt hij dat maar aan Leeuw. Ha, nou dat is simpel: 'Omdat ik zo enorm hard kan brullen natuurlijk,' antwoordt Leeuw. Maar Gorilla vindt dat gebrul van Leeuw maar niets, hij kan veel harder en beter brullen... En laat dat gelijk maar even horen. De manen van Muis en Leeuw wapperen er helemaal van, zo hard is de brul van Gorilla. Dus het antwoord van Leeuw klopt niet.


'Maar wat is dan de reden dat je de koning van de jungle bent?' vraagt Muis opnieuw. Nou, dat weet Leeuw na even nadenken wel. Omdat hij zo groot is! Daar moet Olifant wel om lachen, Leeuw groter dan hij? Nee dat klopt écht niet!


Arme Leeuw, hij bedenkt heel veel antwoorden maar steeds is er wel een ander dier dat groter, enger of mooier is. Maar dan gebeurt er iets waardoor heel de jungle gelijk voor eens en altijd duidelijk is waarom Leeuw de koning van de jungle is...


Dit is nu echt een kinderboek dat je met een brede glimlach voorleest. Je kunt er ook heerlijk stemmetjes bij opzetten en lekker met de dieren meebrullen, griezelen of lachen. Het is terecht dat het ook in grote uitvoering verschenen is want het geheel, tekst en afbeeldingen, zijn onweerstaanbaar.


Van 30 september 2020 t/m 17 januari 2021 kun je de illustraties van de finalisten en winnaar van de Pixi-Award (De koning van de jungle) bewonderen in een bijzondere expositie in de Centrale Bibliotheek Den Haag. Lees er alles over!


ISBN PIXI 9789050652872 | Paperback | 24 pagina's | De Vier Windstreken | afmeting 10 x 10 cm | september 2020
ISBN Grote uitvoering 9789051168242 | Hardcover | 32 pagina's | De Vier Windstreken | september 2020 | Afmeting 21,5 x 21,5 cm | Leeftijd 4+

© Dettie, 4 oktober 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Hup Herman!
Yvonne Jagtenberg


Als je een hangbuikzwijn ziet, in de dierentuin of een kinderboerderij, dan ben je misschien niet zo gecharmeerd van dit varken, het is een groot en log dier, niet echt een aaibaar lieverdje. Maar dat verandert absoluut na het lezen van dit verhaal.


Herman het hangbuikzwijn is namelijk wèl een heel sympathiek dier. En eigenlijk is hij heel tevreden met zijn leventje, hij ligt het liefst lekker lui in de modder en soms wroet hij wat in de grond.
Daar is hij heel goed in, vindt hij zelf. De beste vast wel!
Maar er is geen bewijs. Je weet pas zeker dat je de beste bent als je een wedstrijd hebt gewonnen.


Hij hoort de kippen kakelen over wie het eerst een ei heeft gelegd. En ze rennen om het hardst als er voer gestrooid wordt. De haan kukelt ook iedere morgen om maar te laten horen dat hij de eerste is die wakker is.
Iedere dag opnieuw dat wedijveren, Herman krijgt er iets van.


‘Ik zal eens laten zien wie de eerste en de beste is, dacht Herman.’


De wedstrijd begint, al weet Herman niet precies welke wedstrijd: als hij de kippen achterna rent, die op een gegeven moment afhaken, blijft hij rennen en holt maar door terwijl andere dieren hem aanmoedigen: Hup Herman!
En dan ineens stopt hij: hij moet even rollen en wroeten! Dit wordt het moment van bezinning: waar is hij eigenlijk mee bezig? Hij wil naar huis!
En daar wacht hem een verrassing…


‘Had hij nu gewonnen? Herman wist het niet meer.
Hij miste zijn eigen bak vol modder en stront, dat wist hij wel.’


Het thema is natuurlijk dat je goed bent zoals je bent. Waarom zou je proberen een ander te zijn?
Een kip moet kakelen, en een varken moet wroeten. Zo is dat en zo zal het blijven.


Yvonne Jagtenberg heeft het hele boek zelf gemaakt, de tekeningen zijn dus ook van haar hand. Knap zoals ze een zwart varken in de zwarte modder laat liggen terwijl  je dat onderscheid toch ziet. En de details zijn erg leuk: de getekende haan heeft een megafoon voor zijn snavel!
De kippen lijken met een eenvoudige pennenstreek getekend. Dat lijkt heel simpel, maar doe dat maar eens na: iedere kip heeft een eigen gelaatsuitdrukking, je hoort ze als het ware kakelen!


Dit is een filmisch prentenboek, het is genieten als je die pagina’s bekijkt!
Het is heel terecht dat de maker van dit boek het Gouden Penseel 2020 heeft gewonnen.


Yvonne Jagtenberg schreef en tekende veel prentenboeken, onder andere over Hondje, Balotje, Arno, Motta, Max van Mars en Mijn wonderlijke oom.
De boeken van Arno en Balotje zijn in negen talen vertaald en onder meer verschenen in Japan en de Verenigde Staten. In 2002 ontving Jagtenberg het Charlotte Köhlerstipendium voor haar gehele oeuvre. Hondje, de enige echte werd vertaald in het Frans, verkozen tot één van de Best Verzorgde Boeken 2016 én bekroond met het Zilveren Penseel 2016. In oktober 2019 ontving Yvonne voor haar boek Mijn wonderlijke oom de Gouden Penseel 2019.


ISBN  9789047627128  | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Gotmer | december 2019
Afmetingen 28,9 x 24,5 cm | Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 4 oktober 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De ridderprinses
Illustraties: Kerstin Meyer
Tekst: Cornelia Funke


Tijdens de Kinderboekenweek® 2020 gaan we terug in de tijd. Boeken brengen geschiedenis tot leven, waardoor de wereld van vroeger tastbaar wordt. Lees spannende verhalen over ridders, verplaats je in oorlogstijd of kom van alles te weten over de Oudheid.


Dit bovenstaande staat op de site van de kinderboekenweek en vandaag is de start van die kinderboekenweek 2020 met als thema geschiedenis. En waar kun je die week beter mee beginnen dan met dit boek over een heel geëmancipeerde ridderprinses!


Zoals dat in de riddertijd altijd ging, zijn het eerst alleen allemaal stoere jongens die ridderleerling zijn. Zo ook Frederik, Roderik en Lodewijk, de drie zoons van Koning Wilfred de Welgeurende. Maar dan wordt er een prinsesje geboren en helaas gaat de koningin bij haar geboorte dood. De koning weet niet zo goed wat een meisje moet leren, dus leert hij prinsesje Violetta maar hetzelfde als haar broers.


Maar zo'n klein meisje kan natuurlijk helemaal niet hetzelfde als haar grote broers, daar is ze nog te klein en niet krachtig genoeg voor. De drie broers lachen haar zelfs uit! Maar het prinsesje mag dan niet zo sterk zijn, ze is wel veel slimmer dan de drie jongens. Ze zal die klieren wel eens even wat laten zien! Niemand weet wat de prinses allemaal uitspookt, maar ze is jaren bezig en wordt sterker en sterker... Haar broers noemen haar ook niet meer Violetta Muggenbloed! Want ze is nu net zo goed als zij zijn! Violetta geniet en vindt alles wat ze leert helemaal geweldig.


En dan komt de dag dat de koning besluit dat er een riddertoernooi gehouden zal worden. Leuk denkt Violetta, daar ga ik aan meedoen. Maar de koning had andere plannen. De winnaar mag namelijk trouwen met... Violetta! En dat is wat zij écht niet wil! Ze is razend, gloeiend giftig kwaad en verzint een enorme list!
Die list is zo goed gelukt dat zelfs de koning even niets weet te zeggen! En zo loopt alles toch nog goed af voor Violetta.


Het is natuurlijk superleuk dat zo'n stoer meisje tegen alle gezag in opstand komt. Dat hoorde niet in de riddertijd! Meisjes moesten leren borduren, weven of muziek maken. Maar Violetta heeft daar maling aan. Ze gaat lekker haar eigen gang.
Dus uiteindelijk is het boek een spannend ridderverhaal met een moderne draai!


ISBN 9789051168082 | hardcover | 32 pagina's | De Vier Windstreken | september 2020
Afmeting 21,5 x 28,7 cm | Leeftijd 5+

© Dettie, 30 september 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De betoverde balletschoentjes
Sanne Miltenburg


Floortje krijgt vandaag voor het eerst balletles. Maar oei, wat is ballet moeilijk!
Juf Rani moedigt haar aan. 'Gewoon doorgaan, dan leer je het vanzelf,' zegt ze.
Maar Floortje wil natuurlijk gelijk heel goed kunnen dansen en ze wordt ook heel boos als ze hoort dat haar vriendin Lilian de hoofdrol in De Bloemenfee krijgt. Floortje is stinkend jaloers op haar en zegt lelijke dingen tegen Lilian, die erg schrikt van Floortjes reactie en verdrietig alleen naar huis gaat.


Floortje is nog steeds woedend en roept: 'Ik wou dat ik net zo goed kon dansen als Lilian!' Wat ze niet ziet is dat er op dat moment een wensster voorbij schiet... En zo komt het dat Floortje de volgende dag de sterren van de hemel danst en Lilian er niets van bakt waardoor ze ook de hoofdrol niet meer mag dansen. Maar dan begint er iets te dagen bij Floortje. Het is wel gek dat zij nu zo goed kan dansen terwijl ze er niets voor deed terwijl Lilian zo hard gewerkt heeft om zo goed te worden als ze nu is. Langzaam begint ze te begrijpen hoe dat kan. En dan neemt Floortje een heel wijze beslissing.


Het is een wijze les die Sanne Miltenburg aan de kinderen geeft; als je wat wilt bereiken dan moet je er wat voor doen. Niets komt zomaar aanwaaien.


De afbeeldingen gemaakt middels digitale goache en digitale waterverftechnieken, zijn kleurrijk en geven mooi de hele sfeer rond ballet weer. We zien de fraaie balletkleren en balletpakjes evenals heel veel bewegingen die tijdens het ballet gemaakt worden.


Fijn boek met een boodschap voor elk doorzettertje dat ervan droomt om ook ballerina te worden.


Zie ook het you-tube filmpje over dit boek


ISBN 9789044838909 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Clavis | juli 2020
Afmeting 29,8 x 21,7 cm | Leeftijd 5+

© Dettie, 24 september 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Het ongelooflijke maar waargebeurde verhaal over de dino's
Guido van Genechten


Een boek over dinosauriërs toch? Dat zegt de titel tenminste. Maar als je het boek openslaat zie je een kip! Een doodgewone kip.
Oei, wat zeg je nu! Meteen krijg je de wind van voren:


‘Een wat? Een doodgewone wàt? Je beledigt mijn familie, weet je dat?
Natuurlijk ben ik een dino. Kijk maar eens naar mijn poten. Echte dinopoten toch?
Kip? Pff.. Gallus gallus domesticus, zul je bedoelen!'


En dan volgt een korte geschiedenis: aan de hand van het familiealbum zal ze bewijzen dat de Gallus gallus domesticus inderdaad een dino is… Nou ja, dat beweert ze toch!

Behalve het fotoalbum heeft ze ook een ei, een groot ei. Als ze dat nu eens uitbroedt: dan zullen we het met eigen ogen zien!
Als dat maar goed gaat…


HIER
wordt het boek voorgelezen. Natuurlijk is voorlezen terwijl jonge kinderen naar de tekeningen kijken, heel erg leuk, maar het is ook leerzaam, want de feiten over de dino’s kloppen.


Guido van Genechten (1957, Mol, België) is een Vlaamse auteur en illustrator. Hij is wereldwijd bekend met zijn prentenboeken. Hij begon in 1995 met het konijntje met het slap oortje: Rikki. Vele boeken volgden.


ISBN 9789044832310 | Hardcover | 26 pagina's | Uitgeverij Clavis | maart 2018
formaat 33,4 x 24,1 x 1 cm | Leeftijd vanaf 4 jaar

© Marjo, 19 september 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER