Marion Pauw

http://www.marionpauw.nl/

 

De experimenten
Marion Pauw


‘Je bent als mens zo geprogrammeerd dat je er nooit van uit gaat dat het slechter wordt. Na regen komt zonneschijn, maar niemand bedenkt dat het wel eens zou kunnen gaan stormen.’


Vijftig jaar nadat ze haar stiefmoeder voor het laatst zag, wordt Charlie Schovenhorst geconfronteerd met een onontkoombare storm. Menselijkerwijs kan ze immers niet anders dan ingaan op het verzoek van de thuiszorginstelling van haar zesennegentigjarige stiefmoeder om de nachtdienst te komen  draaien. Ze hebben niemand anders en Alma kan niet alleen gelaten worden.  Op de achtergrond speelt de veertigjarige dochter Sofia een voor Charlie onwenselijke rol. Zij is psychotherapeute en Charlie ervaart hun relatie bijna niet meer als een moeder-dochter relatie. Dat ze nu naar het ouderlijk huis loopt, met lood in haar schoenen, is Sofia’s schuld. Het is immers om haar te laten zien dat ze niet bang is?


‘Je bent een volwassen vrouw, maar je laat je nog steeds besturen door dat meisje van toen.’


Als de deur dan openzwaait kan Charlie niet meer onder de confrontatie uit. Ze moet de vrouw die haar leven verziekt heeft hulp bieden. Niet dat ze nog een gevaar lijkt te zijn nu, Alma is sterk vermagerd, niet meer in staat om voor zichzelf te zorgen. Maar alleen al de herinneringen die Charlie bestormen al voor ze de drempel overstapt, zijn zwaar. Het oude huis waar ze vanaf haar negende verjaardag woonde met Alma en haar vader brengt het verleden met volle kracht terug.
En meteen is duidelijk dat haar stiefmoeder nog steeds iedereen om de tuin leidt:


‘Ze was een geweldige vrouw,’ zullen ze zeggen als ze dood is. ‘Zo opgewekt, zo hartelijk, overal waar ze kwam was het een feestje.’


Charlie (Alma noemt haar Charlène) ontdekt al snel dat de mooie charmante vrouw, die door haar vader geïntroduceerd wordt als haar nieuwe moeder, niet is wie ze lijkt. Maar zelfs haar vader trapt erin! Hoe moet een meisje als Charlie hier in haar eentje tegen vechten?
Zo snel als ze kan verlaat ze het ouderlijk huis, en belandt in een commune. Daar ontmoet ze de man met wie ze trouwt. Nooit zal ze nog contact hebben met Alma.
Tot nu dan. Vijftig jaar later.


Charlie moet haar weerzin overwinnen, maar terwijl ze het contact probeert te beperken tot het absoute minimum, is het toch Alma die sterker blijkt. Zij wil vertellen, over haar leven, het moet nu eindelijk verteld worden en aan wie anders dan haar stiefdochter?


‘Wat ik nog steeds niet begrijp is waarom je hier nu wél over wil vertellen.’ Ik klink rustiger dan ik me voel. Misschien heb ik toch nog enige controle over de situatie.
‘Omdat.’ Ze kijkt alsof dat reden genoeg is. En in haar hoofd is dat ook zo. Als zij iets wil, dan heb ik dat maar te ondergaan.
‘Omdat,’ herhaal ik toonloos. ‘Je moet een betere reden hebben.’
’Ik kan toch niet sterven zonder dat iemand weet wat ik heb doorgemaakt?‘


Charlie heeft geen andere mogelijkheid. Zeker niet als Sofia zich er mee bemoeit. Dus luistert ze.
En de lezer zal samen met haar het verschrikkelijke, mensonterende verhaal dat Alma vertelt aanhoren.
En misschien begrijpen.


Als je verwacht een thriller te gaan lezen - daar is Marion Pauw immers bekend door - kom je voor een grote verrassing te staan! Een prettige verrassing, al is het verhaal bepaald geen feelgoodverhaal. Als je alleen de feiten zou horen is het al indrukwekkend, maar de manier waarop de schrijfster met die feiten omgaat, maakt dat je je diep onder de indruk bent als je het boek dichtslaat. Haar achtergrond als thrillerschrijfster heeft ongetwijfeld geholpen om het verhaal die speciale spanningsboog mee te geven. Marion Pauw heeft ook een mooie schrijfstijl, nergens te veel aangedikt, precies goed.


Kun je bij een thriller vrijwel altijd mee gaan met de splitsing goed en kwaad, hier is dat absoluut niet aan de orde. Dit diepmenselijke verhaal, waarbij de twee hoofdpersonen allebei even goed slachtoffer zijn als dader, gaat veel verder dan spanning. 
Het is bovendien echt. Auschwitz en dr. Carl Clauberg zijn feiten. De titel is dan ook gerelateerd aan deze naziarts en zijn afschuwelijke daden.


Marion Pauw
(1973) debuteerde in 2005 met Villa Serena en brak in 2008 definitief door met Daglicht, waarmee ze de Gouden Strop won. In een interview vertelde ze onlangs dat voor haar het thrillertijdperk wel voorbij is, maar dat haar pen nog wel actief kan worden bij een onderwerp of thema dat haar interesse wekt en persoonlijk een grote meerwaarde heeft. Gelukkig maar.


ISBN 9789402702293 | Paperback| 320 pagina's | Uitgeverij Lebowski | januari 2019

© Marjo, 10 februari 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altDe wilden
Marion Pauw

Naní heeft het goed voor elkaar. Ze runt met succes een eigen cateringbedrijf en haar man Krijn is een geslaagde architect. Het ontbreekt hun tienerkinderen Thijs en Felicia aan niets. Geld is er in overvloed en Naní doet er alles aan om een goede moeder en echtgenote te zijn. Is het leven soms te ongecompliceerd voor de twee tieners? De laatste bekruipt Naní steeds vaker het gevoel dat ze haar kinderen heeft opgevoed tot twee verwende jongeren. De pubers gedragen zich steeds afstandelijker en Naní heeft het daar moeilijk mee.

Een enkel compliment over haar uiterlijk verandert alles. Jochem, een van haar werknemers, complimenteert haar met haar jurk. Naní voelt zich voor het eerst sinds lange tijd weer op en top vrouw. Een aantrekkelijk vrouw. Een vrouw waar mannen naar kijken. Ze begint een affaire met Jochem maar na een paar maanden loopt ze tegen de lamp. Felicia is woedend. Thijs is woedend. Krijn is woedend. Naní wordt uit haar huis verbannen en slijt haar dagen in een hotel waar ze haar misstap innig betreurt.

Wanneer Naní merkt dat al haar pogingen om het bij te leggen met haar gezin op niets uitlopen, vertrekt ze voor een vakantie naar Panama. Tijdens een excursie in het Nationale Park trekt ze zich korte tijd terug om haar blaas te legen. En dan is ze haar groep kwijt. Terwijl ze de paniek probeert te onderdrukken, dwaalt Naní twee dagen rond in de wildernis. Dan, ineens, staat er een man voor haar. Een Spaanssprekende indiaan in een lendendoek. Hij neemt haar mee naar zijn dorp waar ze liefdevol door de stam opgevangen en verzorgd wordt. Naní is tijdens haar ongewenste avontuur ziek geworden en heeft een flinke koorts gekregen. Langzaam maar zeker knapt ze op en keert daarna terug naar de bewoonde wereld in de veronderstelling dat haar gezin haar liefdevol en bezorgd op zal wachten. Helaas blijkt het tegendeel waar en na een bijzonder vinnig e-mailtje van Felicia is het Naní duidelijk dat ze nog steeds niet welkom is in haar eigen huis. Ze neemt een opvallend besluit: ze gaat terug naar het indianendorp waar het leven ongecompliceerd is. Ze zal de bewoners gaan helpen met het bouwen van een school.

In het eerste deel van het boek is goed te merken dat Marion Pauw zeer vertrouwd is met het schrijven van thrillers. Het is spannend en vol vaart. Nadat Naní terugkeert naar de indianenstam komt daar verandering in. Het verhaal schakelt over naar een langzamer tempo en de gebeurtenissen zijn minder spraakmakend. De razendsnelle ontwikkelingen in het begin van het verhaal maken plaats voor de eenvoud van het gezapige leven van de stamleden. De sjamaan van het dorp, Hiraï, is de enige die niet blij is met Naní’s terugkeer. Hij gedraagt zich ronduit vijandelijk. Naní begrijpt er niets van. Toch laat ze zich niet uit het veld slaan, ze beseft dat het roer om moet. Ze heeft fouten gemaakt in haar leven en het is enkel en alleen aan haar om die te herstellen. Zich niet op haar kop laten zitten door een boze medicijnman, is alvast een begin.

Nadat Naní is teruggekeerd naar de indianen, krijgt het verhaal iets romantisch. De belofte van een goed einde schemert hoopvol door. De vaart is eruit maar daarvoor in de plaats is een heerlijk “feelgood-verhaal” gekomen. Het contrast tussen begin en eind is groot en het loopt allemaal behoorlijk zoetsappig af. Misschien zelfs ietsje té. Toch kan ik volmondig toegeven dat ik erg van dit boek heb genoten. De wilden is een warme roman waarin Naní zichzelf kwijtraakt en weer terugvindt.

ISBN 9789041422132| paperback met flappen |302 pagina's| Uitgeverij AmboAnthos  | februari 2013

© Annemarie, 24 februari 2013

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De wilden
Marion Pauw


Marion Pauw is vooral bekend om haar thrillers en dat is in deze eerste roman van haar hand goed te merken, De wilden begint spannend.


Naní, raakt tijdens een excursie naar 'de mooiste watervallen van de wereld' haar groep kwijt en dwaalt zodoende moederziel alleen door het Nationale Park in Panama. Natuurlijk heeft haar telefoon geen bereik zo in the middle of nowhere. Toch blijft ze vrij rustig en laconiek. Ze zegt tegen zichzelf: 'Je wilde toch zo graag rust aan je hoofd? Hier is het, geniet ervan.'
Ze probeert ervan te maken wat ervan te maken valt en vertrouwt op de goede afloop. Ze maakt een slaapplaats maar tijdens het zoeken naar brandbaar materiaal wordt ze gebeten door iets. Ze barst van de pijn, haar hand zwelt op en ze hoopt dat ze niet doodgaat. Dat gebeurt gelukkig ook niet maar ze is wel flink beroerd. En hoe moet ze aan eten komen? Ze probeert een pad te vinden maar dat lukt niet, uiteindelijk is ze toch wel de wanhoop nabij... Wat nu? Het ziet ernaar uit dat ze zal moeten zien te overleven totdat ze gevonden wordt. Maar hoe groot is die kans in dat enorme Park? Het is als zoeken naar een naald in een hooiberg.
Tot haar grote opluchting ontmoet ze na twee dagen een man in lendendoek die haar vriendelijk aanspreekt in het Spaans, wat ze gelukkig een klein beetje spreekt. Hij neemt haar mee naar zijn indianendorp aan een rivier.  Het stamhoofd Chiribigi is blij met haar komst, nu komt er eindelijk een school in het dorp. Die logica ontgaat Naní maar er ontgaat haar wel meer want ze wordt zwaar ziek en weet nauwelijks meer waar ze is. De dorpsbewoners verzorgen haar liefdevol en langzamerhand knapt ze weer op.


Doorheen dit verhaal komen we te weten dat Naní getrouwd is met Krijn, twee kinderen heeft, Thijs en Felicia, en een cateringbedrijf runde. Ze had het in Amsterdam meer dan goed totdat ze een misstap beging waardoor het leven van Naní en haar gezin volledig op zijn kop kwam te staan. Na een ellendige tijd waarin Naní voorlopig niet meer welkom was in haar eigen huis besloot ze naar Panama te vertrekken, in de hoop dat door de afstand en tijd de rust zou weerkeren.


Naní herstelt ondertussen langzaam en ze wil graag aan haar gezin laten weten dat ze ongedeerd is. De mysterieuze sjamaan blijkt contact met de 'witte wereld' te onderhouden en zo weet ze haar geliefden te bereiken. Maar dan komt het schrijnende bericht dat haar gezin helemaal niet zo zit te popelen om Naní weer te zien of spreken...


Hoe zal het verder gaan met de onfortuinlijke, onwelkome Naní? Je leeft vanaf het begin met haar mee, ook als ze denkt aan haar gezin en haar pogingen alles weer goed te krijgen. Elke keer denk je, nu zal die dochter van haar toch wel aardiger gaan doen? Maar elke keer opnieuw wordt de deur letterlijk en figuurlijk in haar gezicht dicht gesmeten.  Je denkt, kom op Thijs kan je niet een béétje toeschietelijker zijn tegen je moeder, maar je snapt evengoed ook nog wel dat die kinderen, in de puberleeftijd nog wel, zo reageren.
Die man van haar, Krijn, is een ander verhaal, hem zou je een schop onder zijn kont willen geven en willen zeggen, doe even normaal! Doe eens volwassen! Maar dat gebeurt dus niet en je worstelt en lijdt mee met Naní, ze bedoelt het allemaal goed maar dat komt maar niet over. Ze ontleedt zichzelf tot op het bot, ziet haar eigen fouten haarscherp, ziet hoe het anders kan en weet dat ze daar keihard aan wil werken. Maar het komt niet over en dan volgt de reis naar Panama en de gebeurtenissen daarna. Tot dan is het een heerlijk meeslepend verhaal en als je het boek weg moet leggen, kijk je al uit naar het moment dat je verder kunt lezen.

Maar wat dan volgt, krijgt steeds meer de inhoud van een zoete roman. Hoe prachtig Marion Pauw ook de natuur en het leven, het dorp, de kleding, de muziek en gewoontes van de indianen beschrijft, het verhaal zelf gaat uit als een nachtkaars. 
De komst van de school voor de kinderen wordt weer genoemd maar dat verloop is nogal ongeloofwaardig. Dat is nog niet zo erg maar het verhaal wordt vooral een beetje té romantisch en lieflijk. 
Zelfs ondanks de toch verrassende wending aan het eind van het verhaal, blijf je met een kleine kater zitten. Vooral omdat het begin van het boek zo veelbelovend is. Maar misschien moet Marion Pauw haar draai nog vinden in het schrijven van een roman. Het was een tijd lang een meer dan prettig boek om te lezen en dat gevoel heeft toch de overhand. Mogelijk ben ik wel té kritisch, het boek is zeker geen afrader en goed geschreven qua taal en stijl maar het verhaal zelf had op het eind wel wat sterker gekund.


ISBN 9789041422132 Paperback met flappen 302 pagina's Uitgeverij Amboanthos februari 2013

© Dettie, 19 februari 2013

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER