Lisa's klaproos
Marcus Pfister
Marcus Pfister is een veelzijdig mens. Hij maakt sculpturen en fotografeert prachtig. Daarnaast heeft al meer dan 50 kinderboeken geïllustreerd waarmee hij je blijft verrassen.
Iedereen kent denkelijk wel zijn prachtige boek De mooiste vis van de zee. Van een heel ander kaliber maar net zo bijzonder is het boek Kleine Raaf vliegt naar de maan (klik op de afbeedlingen) Van dit laatste boek is de invalshoek van de illustraties zo apart.
En nu is er dit boek Lisa's klaproos waarin Marcus Pfister weer een heel andere techniek voor zijn prenten gebruikt heeft. Welke techniek weet ik niet maar het resultaat is bijzonder. Het lijkt een mengeling van werken met een natuurspons op papier voor de grote vlakken, aangevuld met aquarelverf voor het fijnere werk. Ik moest er even aan wennen omdat je iets anders verwacht van Marcus Pfister maar het komt wel heel krachtig over.
Het verhaal gaat over Lisa die op een dag een prachtige klaproos op het grasveld aantreft. Ze vindt de bloem schitterend en vraagt of ze haar vriendinnetje mag zijn. Lisa verzorgt de klaproos elke dag en beschermt haar tegen harde regen, kou of felle zon. Maar op een dag vallen toch de bloemblaadjes af en groeit er een zaaddoos. Lisa is helemaal verdrietig. Haar mooie fleurige bloem is weg en de zaaddoos wordt ook al bruin. Ze begraaft de zaaddoos en maakt een kring van mooie steentjes op de plek waar haar prachtige vriendin stond... Die winter denkt ze nog vaak aan de mooie bloem. En dan wordt het voorjaar...
Natuurlijk gaat dit verhaal niet alleen over een meisje en een klaproos. Het vertegenwoordigt ook vriendschap en zorgzaamheid en vooral genieten van kleine dingen die niet te koop maar wel onbetaalbaar zijn. Opnieuw een prachtig boek van Marcus Pfister vooral dank zij de eenvoud van het verhaal en afbeeldingen en de rijke inhoud.
ISBN 9789051162325 Hardcover 32 pagina's Uitgeverij De Vier Windstreken 1 februari 2012
Nederlandse tekst van M. E. Ander Leeftijd 4+
© Dettie, 20 januari 2012
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER
Kleine Raaf vliegt naar de maan
Marcus Pfister
Het was al bijna juni. Uit alle eieren waren
kuikentjes gekomen. Maar in één ravennest lag
nog een ei.
Toen dat eindelijk begon te barsten, bleek er
iets piepkleins in te zitten. Iets wat hongerig zijn
snaveltje opensperde.
De andere raven vinden het kleine raafje maar niets. Ze plagen hem heel erg. Kleine Raaf wil heel graag meespelen maar hij mag nooit meedoen. 'Je kan niet eens vliegen!' zegt een raaf tegen hem. En Kleine Raaf oefent en oefent tot hij kan vliegen... Maar nog mag hij niet meespelen. Pas als hij naar de maan kan vliegen dan mag hij meedoen zeggen de raven.
Diezelfde avond zag ik hoe Kleine Raaf naar de volle maan zat te
kijken. Een hele tijd zat hij stil op een tak, maar plotseling vloog hij op.
Omhoog vloog hij, de zilveren maan tegemoet.
Hoe het afloopt moet je zelf maar lezen...
De thema’s in dit boek zijn: uitsluiting, moed, doorzettingsvermogen. Vooral dat laatste is iets wat de Kleine Raaf meer dan genoeg heeft. Door zijn doorzettingsvermogen dwingt hij respect af. De Kleine Raaf leert iedereen een lesje.
Het is een erg fraai vormgegeven boek. Alleen de voorkant is al prachtig, je ziet 3 grote ravenkoppen en daaronder Kleine Raaf met mooie zilveren vleugels. De illustraties in het boek zelf zijn ook bijzonder en adembenemend mooi. Het perepectief van de afbeeldingen is verrassend. Een paar afbeeldingen zijn te zien op de site van de uitgeverij, zie het inkijkexemplaar. (Klik steeds op de afbeelding) Hoewel deze illustraties al schitterend zijn vind ik de afbeelingen verderop in het boek nóg mooier.
Een boek om veel in te lezen en te kijken.
ISBN 9789051161571 uitvoering: gebonden | formaat: 22 x 29,3 cm | aantal pagina's: 32 | leeftijd: 4 jaar | verschijningsdatum: september 2010
© Dettie, 30 november 2010
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER
Max en de toverstenen
Marcus Pfister
Een verhaal met een goed en een slecht einde.
Max en de andere rotsmuizen wonen op het rotseiland midden in zee. Ze vinden het heerlijk daar. Zomers zoeken de muizen overdag eten en 's avonds zitten ze lang buiten en vertellen ze elkaar verhalen. En dan wordt de herfst en raast er een zware storm over het eiland. De muizen kruipen tegen elkaar aan in hun donkere holletjes. En dan, nadat de storm voorbij is, ziet Max iets glinsteren in een rotsspleet. Het is een flonkerende steen! Max peutert de steen met een lange stok voorzichtig uit de rotsspleet en neemt hem mee naar zijn hol. Daar blijkt dat de steen niet alleen licht geeft maar ook warmte. Alle rotsmuizen komen lekker bij Max zitten want het is daar veel fijner.
De muizen willen van alles weten en het liefst willen ze allemaal gelijk gaan zoeken om ook zo'n steen te vinden.
Maar toen nam de oude Balthazar het woord: "Een ding mogen jullie niet vergeten: de flonkerende stenen zijn van het eiland. Als wij iets van het eiland nemen, moeten we ook iets teruggeven."
En dan splitst het verhaal zich in tweeën. De pagina's zijn gehalveerd, je ziet als het ware twee boekjes, twee verhaallijnen, voor je.
Je kunt kiezen voor het bovenste 'boekje' getiteld De goede afloop of het onderste 'boekje' met De slechte afloop als titel. Deze verhalen laten zien wat hebzucht en eigenbelang of samen delen en denken om het milieu al dan niet kan veroorzaken. Het boek laat zien dat iedereen zijn steentje kan bijdragen aan een betere leefomgeving.
De illustraties zijn letterlijk schitterend. De toverstenen zijn van 'goud' gemaakt en schitteren ook echt. Als de muisjes buiten in het gras liggen en elkaar verhalen vertellen zou je er zo gezellig bij willen kruipen. Ook later als ze bij Max en de toversteen zitten ziet het er heel knus uit. Het verhaal met de goede afloop is ook qua kleuren veel lichter dan het verhaal met de slechte afloop, ondanks het vele gebruik van het 'goud' in het laatste verhaal.
Qua tekst vind ik het boek iets minder, het is wat dat betreft niet sprankelend en vooral het 'goede verhaal' is wel erg lief en sprookjesachtig.
Ook wordt er heftig met het vingertje geheven in het 'slechte verhaal'. Toch kan het nooit kwaad kinderen al op jonge leeftijd er op te wijzen dat niet alles vanzelfsprekend is en dat je niet zomaar alles onbeperkt kunt gebruiken wat de aarde ons biedt.
Ondanks deze lichte kritiek is het boek evengoed zeer de moeite waard.
ISBN 9789055792030 Hardcover 32 pagina's De Vier Windstreken | januari 2011
formaat: 34,3 x 22,3 cm Vanaf 4 jaar
© Dettie, 15 maart 2011
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER
Waar komen al die kleuren vandaan?
Grote vragen van kleine ontdekkers
Marcus Pfister
Toen Marcus Pfister jong was, vond hij het al leuk om te tekenen en verhalen te schrijven. Hij volgde een grafische opleiding aan een kunstacademie in Bern. In 1981 verhuisde hij naar Zürich om als grafisch ontwerper te gaan werken bij een reclamebureau. Hij ontwierp daar reclamespots en bedrijfslogo's. Tijdens een rondreis door Amerika besloot hij meer tijd te gaan besteden aan zijn eigen artistieke interesses. Hij ging parttime werken bij het reclamebureau en de rest van zijn tijd besteedde hij aan beeldhouwen, schilderen en het maken van een kinderboek. Tegenwoordig is hij fulltime illustrator. Marcus Pfister woont met zijn vrouw Kathryn in Bern. Ze hebben drie kinderen.
Marcus Pfister maakt zijn meeste illustraties met waterverf. Met potlood tekent hij zijn ruwe schetsen na op het papier, waarna het echte schilderen begint. Voor de achtergrond gebruikt hij natte verf op nat papier. Vervolgens laat hij het papier drogen, om de scherpe details laagje voor laagje aan te brengen. Sommige van zijn boeken bevatten speciale materialen, met name folie waarin hologrammen zitten. Dat geeft aan zijn boeken een bijzondere schittering. De hoofdpersonen in zijn boeken zijn vaak dieren.
In de verhalen zit vaak een les. Vaak gaat die erover dat vriendschap belangrijk is, dat het goed is dat je elkaar helpt. Ook maakte Marcus Pfister de illustraties voor een aantal prentenboeken over kerst.
(Bron: Kjoek)
Het allereerste boek dat Marcus Pfister getiteld Luie uil werd gepubliceerd in 1986. Zijn bekendste werk is Regenboog, de mooiste vis van de zee en nu is er het boek Waar komen al die kleuren vandaan? Een jubileumboek want dit is het vijftigste kinderboek van Marcus Pfister.
De ondertitel is 'grote vragen van kleine ontdekkers' en inderdaad, de vragen zijn echt van die grote kindervragen waar je het antwoord niet op kunt geven.
Komt de geur van bloemen
door de kleur misschien
en waarom kan ik een geur niet zien?
Uit hoeveel zandkorrels bestaat het strand?
Hoeveel schelpen liggen er in het zand?
en natuurlijk de vraag:
Waar komen al die kleuren vandaan?
In het boek staan meer van dit soort vragen om te eindigen met:
Blijf je steeds verwonderen over het leven,
ook als er geen antwoord op je vragen wordt gegeven.
En dat is natuurlijk waar het allemaal om draait, de verwondering... voor alles...
Bij de vragen zijn prachtige illustraties gemaakt met in elke afbeelding een heel klein beetje schittering, dat kan een klein vlindertje of visje zijn of één appeltje in een boom vol appeltjes, een veertje, een randje rond de nek van een vogeltje. Heel subtiel aangebracht maar daardoor des te verrassender.
Achterin het boek staan alle vragen op één bladzijde, het lijkt net een gedicht.
Een boek om samen met kinderen te kijken en te lezen maar vooral een boek om over te praten.
Zie ook het inkijkexemplaar (Met muiswieltje naar beneden scrollen)
ISBN 9789051161717 Hardcover 32 pagina's | Meander - Vier Windstreken | januari 2011
vanaf 4 jaar
© Dettie, 2 maart 2011
Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER
