En we vergeten omdat het moet
Maggie O'Farrell

De titel is het motto dat voor in het boek staat. De oorspronkelijke titel is: ‘the hand that first held mine’. Deze dekt volgens mij meer de lading van het verhaal, omdat de kern het probleem van Ted is:  na de geboorte van zijn zoon begint hij zich dingen te ‘herinneren’, waarvan hij denkt dat hij ze helemaal niet kan hebben meegemaakt. Wie is die vrouw die hij ziet? Wie is die man? Wat hebben ze met hem te maken, en waar zijn ze nu dan?
De flitsen hebben een behoorlijke impact, omdat ze ook gepaard gaan met fysieke verschijnselen. Wat mankeert hem toch?
Zijn vrouw Elina maakt zich zorgen, maar heeft ook genoeg aan zichzelf. De geboorte was niet bepaald soepel verlopen, en haar zoon eist haar nogal op.
Intussen wordt de lezer ook een ander verhaal voorgeschoteld, dat zich in de jaren ‘50/’60 van de vorige eeuw afspeelt, in Londen, vooral Soho. Daar woont Lexie, die – haar tijd vooruit- haar ouderlijk huis op het platteland heeft verlaten voor een droom, en een man. Ze trekt zich weinig aan van het schandaal dat haar gedrag veroorzaakt, laat zich vol vertrouwen door  Innes het journalistieke wereldje in rollen, ook al is hij getrouwd en heeft hij een dochter. Zijn ex veroorzaakt de nodige problemen, zij accepteert niet dat haar man haar verlaten heeft.
Het leven in Soho is een feest, vol kunstenaars en bohemiens. En ze kan haar vreugde niet op als er ook nog een zoon geboren wordt.
Maar het noodlot wacht.

Aanvankelijk lijken de twee verhalen niets met elkaar te maken te hebben, maar natuurlijk verwacht je als lezer dat die link toch komt. Als je op een gegeven moment begint te beseffen hoe het zit, weet je nog niet hoe het gekomen is,  Maggie O’Farrell weet de lezer lang in spanning te houden!
Ze schrijft heel afwisselend, gaat speels om met de werkwoordstijden, waardoor je gelukkig wel kunt inschatten welke gebeurtenissen ongeveer wanneer plaatsvinden. Ook neemt ze als het ware zelf af en toe het woord, als een alwetende verteller, die commentaar geeft op bepaalde voorvallen.
Een heerlijke roman, met een goede spanningsboog, over mensen die je graag nader zou willen leren kennen. Over de relatie tussen ouders en kinderen, bij elkaar of gescheiden.
En nog dit:

‘Wat voor vrouwen worden we nadat we moeder zijn geworden’, een journalistiek stuk, geschreven door Lexie.

‘We veranderen van vorm, we kopen schoenen met lage hakken, we knippen ons lange haar af. We hebben opeens half opgegeten biscuitjes, een kleine tractor, een knuffeldoekje en een plastic poppetje in onze tas zitten.’  (Het artikel is langer als ik hier citeer.)

ISBN 9789047201229 |paperback | 378 pagina's | Artemis & Co | januari 2010
Vertaald uit het Engels door Ernst de Boer en Ankie Klootwijk

© Marjo 8 september 2011

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER!

Het verdwenen leven van Esme Lennox

Iris is eigenaresse van een winkel in tweedehandsskleding. Daar is ze druk mee, en als ze een brief krijgt waarin iemand met een onleesbare handtekening haar aandacht vraagt voor "Euphemia Lennox", kan ze niet de tijd en aandacht opbrengen om eens goed te lezen. Daarom weet ze ook niet wat de man aan de telefoon van haar moet, als die enkele dagen later belt. Ze kent helemaal geen Euphemia Lennox, zegt ze tegen de man, en vraagt hem haar niet lastig te vallen. Maar de man houdt aan: ze is familie van die persoon en wel het enige familielid en ze moet beslissen wat er met Euphemia moet gebeuren. Het blijkt een oud-tante van haar te zijn, die al zestig jaar in een inrichting zit. Dat instituut wordt opgeheven, of Iris het even wil regelen. Maar behalve met haar winkel is Iris ook druk met haar stiefbroer, met wie ze een intens contact heeft.
Deze Alex raadt haar af zich druk te maken over de brief en de telefoontjes, maar Iris is geïntrigeerd: waarom heeft niemand in haar familie ooit iets verteld over deze oud-tante? Waarom zit ze in die inrichting? En zo lang al?
Ze gaat naar het instituut om antwoord te krijgen op haar vragen en maakt kennis met de zus van haar oma. Geleidelijk ontdekt ze dat deze Esme (want zo noemt ze zich) helemaal niet gek is en zestig jaar lang voor niets opgesloten heeft gezeten. Ze wil weten waarom...

De lezer weet intussen al het een en ander via flashbacks. Een hartverscheurend verhaal over een vrolijk en vrijgevochten meisje dat zich niet wil aanpassen aan de eisen van haar tijd. Haar zus, de oma van Iris, speelt een grote rol in dat verleden. In het heden zit die zus dementerend in een verzorgingshuis, waar Iris Esme tenslotte mee naar toe neemt.
Een meeslepend verhaal. Een psychologisch drama. Een verrassend slot. Een prachtig boek!

Paperback | 222 Pagina's | Artemis & Co ISBN10: 9047200047 | ISBN13: 9789047200048 Vertaald door N. Koch

© Marjo, juli 2007

Reageren? Klik hier!