Lemony Snicket

Lemony Snicket (een pseudoniem voor Daniel Handler) zorgt ervoor dat kinderen niet hoeven te schrikken. Hij waarschuwt zijn lezers dat zijn verhalen nooit goed zullen aflopen en gooit er nogal wat grappige scènes tussen. Het succes van zijn boeken heeft daarmee te maken, maar ook met Handlers zin voor commercie. Hij doet bijvoorbeeld nogal geheimzinnig over zijn eigen identiteit: alle foto's van de auteur zijn op de rug genomen en hij houdt bij lezingen vol dat hij, Daniel Handler, niet Lemony Snicket is, maar zijn agent, en dat de auteur zelf er helaas niet bij kan zijn.
Handler is een jonge auteur van 32, die op een heel verdienstelijke manier zijn jonge lezers au sérieux neemt. In een interview met het New York Times Magazine maakt hij zich dik over het grijsgedraaide statement dat 'lezen een fantastische ervaring is'. Volwassenen hoeven dat cliché niet per se aan kinderen op te dringen. Hij raadt kinderen in voor- en nawoorden en tijdens lezingen aan geen boeken aan te raken, en mede door die houding mag hij rekenen op nog meer populariteit.
De humor in deze boeken heeft veel weg van het leedvermaak in komische tv-reeksen of films, in het bijzonder die van Monty Python. Roddy Doyle zegt door Monty Python beïnvloed te zijn. Lemony Snicket en Tom Baker zijn het duidelijk ook.

http://www.lemonysnicket.com

Deel 1 Het bittere begin

Het boek begint aldus:
" als je van verhalen met een happy end houdt, kun je beter een ander boek lezen."

En dan volgt het ellendige avontuur van de kinderen Baudelaire: Violet, 14, heeft een waar talent voor het uitvinden van en in elkaar zetten van vreemde toestellen. Omdat ze daar haar hele hoofd bij nodig heeft, bindt ze haar haar op als ze na gaat denken. Haar broer Klaus is 12, een heel intelligente jongen, die het liefst met zijn neus in de boeken zit. En: hij onthoudt vrijwel alles wat hij gelezen heeft...
Baby Roosje is nog te jong om te praten, maar heeft een paar vlijmscherpe tanden die ze graag overal inzet.
In het bittere begin komt meneer Poe, een vriend van de familie, naar de kinderen toe om hen te vertellen dat hun ouderlijk huis is afgebrand, en dat hun ouders omgekomen zijn. Meneer Poe brengt hen onder bij Graaf Olaf. In het meest verschrikkelijke huis moeten ze met z'n drieën op een miezerig kamertje wonen, en dag en nacht moeten ze klussen doen voor de graaf. Die helemaal niet gesteld is op kinderen, maar alleen geïnteresseerd is in hun fortuin. Helaas voor hem, mag niemand aan het geld komen tot Violet 18 is.
Maar Graaf Olaf verzint er wel wat op...

Deel 2 De slangenserre
Het verhaal van de kinderen Baudelaire, die het niet treffen in hun leven is op momenten komisch, maar ook vergezocht. Ach, dat is Harry Potter ook natuurlijk. Ik vind de stijl wel grappig.
De drie kinderen dat zijn Violet, die als ze haar haren opbindt van alles kan uitvinden; Klaus, de jongen die alles leest en ook nog onthoudt, en hun kleine zusje Roos, die nog niet praat maar graag overal haar tanden inzet. Ze zijn wezen met een fortuin en worden daarom belaagd door graaf Olaf...

"Als dit boek voor kinderen geschreven zou zijn, zou je weten wat er nu ging gebeuren. Nu de identiteit van de schurk en zijn boosaardige plan aan het licht waren gekomen, zou de politie ter plaatse verschijnen en hem voor de rest van zijn leven achter de tralies zetten. En de stoutmoedige kinderen zouden een pizza gaan eten en nog lang en gelukkig leven. Maar dit boek gaat over de Baudelairewezen, en jij en ik weten maar al te goed dat voor hen een lang en gelukkig leven net zo waarschijnlijk is als het weer tot leven komen van oom Monty."

Verder is er weinig verrassends aan dit boek, en dat zal denk ik in de komende delen ook niet zo zijn.

Deel 3 heet Het rampzalige raam.
De kinderen Baudelaire worden ondergebracht bij tante Jozefien. Het mens is wel aardig maar overal bang voor. Raak de deurknop niet aan, want die versplintert misschien. Gebruik het fornuis niet, dat kan ontploffen. De telefoon? Niet aankomen..en ga zo maar door. Toch vinden de kinderen het best, totdat ze in het dorp kapitein Nep ontmoeten, die zij zelf meteen herkennen als graaf Olaf. Maar tante Jozefien gelooft hen natuurlijk niet, en bezwijkt voor de "charmes" van kapitein Nep, hetgeen haar lot bepaalt...

Deel vier"de helse houtzagerij" is gelezen. En ik laat de wezen Baudelaire nu verder aan hun ellendige lot over. Ik ken het concept nu wel, in ieder boek komen ze bij een nieuwe voogd (of in deel 5 op een kostschool) en steeds gaat het weer mis. De voogd is vreselijk, of Graaf Olaf bederft alles. In deel vier gebeurt het allebei, echt ellendig!!

© Marjo

Lees de reacties, klik hier!

Het rampzalige raam
(deel 3 van Ellendige avonturen)
Lemony Snicket

Volgens de achterflap
Beste lezer: Als je niet tegen een verhaal kunt over drie kinderen die door onheil worden achtervolgd, een orkaan, vleesetende bloedzuigers, koude citroenstamppot, een enge kapitein en een pop die Vlijtige Liesje heet, kun je dit boek misschien beter niet lezen. Ikzelf heb geen andere keus dan de lotgevallen van de kinderen op papier te zetten. Maar jij moet zelf uitmaken of je dit rampzalige verhaal denkt te kunnen verdragen. Lemony Snicket

Mijn mening
Deel 1 vond ik fantastisch, deel 2 vond ik al heel wat minder en deel 3…. Alhoewel de boekjes vlot weglezen, de dialogen tamelijk vloeiend in elkaar over gaan en het verhaal, als je de andere boeken niet gelezen zou hebben, ongetwijfeld spannend is, wordt het alsmaar ongeloofwaardiger. Is het omdat het kinderboeken zijn en ik alles meer uit de ogen van een volwassene zie? Maar het huis op de rots, die met “stelten” aan de rots hangt en die dan toevallig net nu de Baudelaires er zijn en net tijdens die ene storm van de rots dondert, de vleesetende bloedzuigers, de grammatica-obsessie en de angstpsychoses van Tante,...
Nee, volgens mij hangt het verhaal vast aan elkaar met haken en ogen. Ik krijg steeds meer de indruk dat het van in het begin de bedoeling was om een reeks te schrijven en dat die reeks nu kost wat kost er moet komen. De schrijver verzint er maar op los, overal zijn er dingen in het verhaal die maar half meer kloppen, dingen waar zelfs het kleinste kind zou aan twijfelen.
Misschien lees ik ze nog te vlug na elkaar maar toch denk ik dat ik hetzelfde zou denken over dit boek als ik de rest niet zou gelezen hebben. Ik vind nog altijd het eerste boek het beste. Misschien moest men daar gestopt hebben.
Jammer dat ik mijn zoontje er niet toe krijg om ze te lezen. Ik zou zéér graag zijn mening weten.

Hardcover | 199 Pagina's | Uitgeverij Ploegsma | 2002 ISBN: 9021615649

© Inge