Eve is een meisje van vijftien, en gaat door het leven als de meeste meisjes van vijftien: ze gaat naar school, ze doet aan sport en haar seksuele gevoelens ontluiken.
Ze is nog erg bezig met het ongeluk van een paar jaar eerder waarbij haar beste vriendin omkwam; eigenlijk vraagt ze zich af hoe het komt dat zij nog dagelijks aan Margaux denkt, terwijl de mensen om haar heen haar al vergeten lijken te zijn.
Omdat een van haar vriendinnen zegt dat Tibo verliefd op haar is, besteedt ze meer aandacht aan hem. Ze krijgen verkering, vrijen ook, maar eigenlijk vindt Eve er niet veel aan. Ze laat het maar eventjes zo, en intussen krijgt ze steeds meer aandacht voor Céline, een meisje uit een hogere klas.
Céline heeft ook belangstelling voor Eve, die in verwarring raakt.
Haar belangstelling voor Margaux, en voor Céline, die doorwerkt in haar seksuele fantasieëen, en haar desinteresse voor Tibo of andere jongens.
Is ze lesbisch?
Dat is dan wel moeilijk: hoe reageert de omgeving erop? En ze wil graag kinderen, hoe moet dat dan?

Het verhaal zelf vind ik niet zo goed. Natuurlijk is het onderwerp er een die jonge mensen aan kan spreken (mij niet) en dan is het wel belangrijk dat er boeken zijn die dit openlijk bespreken, maar het verhaal kabbelt maar door, doet erg prietepraterig aan.
Aan het eind is er een nawoord van de Vlaamse vereniging voor andersgeaarde kinderen, met adressen en telefoonnummers. Tja, natuurlijk is dat goed, maar het ligt er wel dik bovenop.

ISBN 9059081234 Uitgever: Davidsfonds/infodok Jaar: 2004 Blz: 192 Doelgroep: 12 jaar

© Marjo

Bo, een meisje van 15, verdient grof geld door escortemeisje te zijn, maar sex met minderjarigen is strafbaar. Zo belandt ze in Beernem. Steffie, die thuis een aan drank verslaafde moeder en een ongeïnteresseerde vader heeft, ontdekt de genoegens van heroïne. Yasmien woont alleen met haar vader, die haar wel heel hardhandig bepaalde regels wil leren.

"Het engelenhuis" bestaat echt, het is een soort internaat, voor meisjes in Beernem, België. Bracke is er geweest, en heeft dit boek geschreven omdat hij een beeld wilde geven van wat er achter de muren gebeurt.
Zijn boodschap is denk ik dat het weinig zin heeft de meisjes er op te sluiten en ze dan gewoon, zonder begeleiding, na een aantal maanden weer vrij te laten. Hij beschrijft de ervaringen van een paar meisjes die na ontslag steeds weer in hun oude fouten vervallen en op een dag weer opgesloten worden.

Net als zijn boek De olifanten, over kindsoldaten is ook dit boek confronterend, realistisch, maar deze werkelijkheid ligt wat dichterbij onze leefwereld. Schokkend, dat wel, maar leesbaar. Er is geen belerend toontje, maar toch zijn het wijze lessen voor de jeugd.
Vanaf 14 jaar

ISBN 9059080610 Gebonden, 225 pagina's Verschenen: juni 2003 Davidsfonds

© Marjo

Dit boek van Bracke is genomineerd voor de Jonge Jury 2007.

Bracke snijdt altijd een actueel onderwerp aan, en daar probeert hij dan de jeugd mee te amuseren. Maar ook hoopt hij dat er iets geleerd zal worden. Zonder belerend vingertje gelukkig.
In dit boek heeft hij het over de problematiek van de Marokkaanse immigranten, met name de tweede generatie. Zij zitten tussen wal en schip: thuis heerst de islamitische cultuur, maar op straat en op school komen ze in aanraking met het Westerse leven.
Touria is zo'n meisje: ze draagt een hoofddoek, en houdt zich aan de wetten van de islam. Maar op school gaat ze om met Vlaamse meisjes en jongens, en natuurlijk wil ze daar bij horen. Maar haar vader is streng: een meisje hoort zich zedig te kleden, en ze mag nooit alleen met een jongen zijn. Touria neemt haar toevlucht tot stiekem gedrag: thuis draagt ze de hoofddoek en de bedekkende kleren, maar onderweg naar school gaat ze zich bij een vriendin omkleden, en loopt dan in een kort rokje met daarop een topje rond op school, met loshangende haren. Klasgenoot Seppe is verliefd op haar en zoekt toenadering. Dit leidt tot nog meer slinks gedrag en natuurlijk kan het niet onopgemerkt blijven. Behalve dat ze klappen krijgt, vooral van haar oudere broer, wordt ze ook regelmatig buitengesloten. Ze is opstandig, waarom kan ze niet een westers meisje zijn en toch ook de islam handhaven?

Het thema is interessant. Het is heel moeilijk voor de tweede- en derde generatie immigranten. Wat Bracke ook aan de orde stelt is de dubbele moraal die vooral islamitische mannen erop na houden.
De enige opmerking die ik heb is dat Bracke soms te simpel is in zijn taal en manier van vertellen. Hij onderschat de jeugd denk ik.

ISBN: 90-5908-189-7 Aantal blz. 171 Uitgever: Davidsfonds/Infodok uitgavejaar 2005 Leeftijd: + 14

© Marjo

Elien is slechthorend. Ze volgt gewoon onderwijs, kan goed liplezen en bezoekt af en toe de dovenclub.
Toch heeft ze het niet makkelijk. Op school kan ze niet alles volgen omdat de onderwijzers vergeten met hun gezicht naar haar toe te staan. Tijdens de pauze voelt ze zich buitengesloten omdat ze het snelle gepraat niet kan volgen. Veel woorden kent ze niet. Als ze leest, leest ze met een woordenboek erbij. Als ze alleen thuis is, is ze angstig, ze kan immers een inbreker niet horen binnenkomen.
De dovenclub vindt ze wel leuk maar zo saai. Ze wil graag meedoen met de horende wereld. Haar ouders zijn echter overbezorgd. Na lang aandringen mag ze mee met haar vriendin naar Moonstruck, een discotheek in de buurt. Ze is bang daar een buitenbeentje te zijn maar ontdekt dat daar niemand elkaar verstaat vanwege de harde muziek. In de discotheek ontmoet ze Manu, een dealer.....

Mijn mening:
Een aardig boek, de problemen die Elien ondervindt zijn reëel. Telefoneren kan ze niet, evenmin kan iemand haar roepen, een auto die snel de hoek om komt scheuren hoort ze niet, ze ontsnapt vaak op het nippertje aan een aanrijding. Sommige mensen haken af als ze ontdekken dat Elien zo slecht hoort. En... het probleem een vriendje te krijgen die het niet gek vindt dat ze zo langzaam praat of die het niet erg vindt dat ze altijd naar zijn lippen kijkt....
Op zich geeft dit wel inzicht in de wereld van een slechthorende maar het is een beetje makkelijk geschreven. The good guy's versus the bad guy's. Het is allemaal erg braaf en een beetje simpel gesteld. Maar ja, het is wél een kinderboek en misschien lees ik het met te volwassen ogen.
Het einde is wel verrassend.
Voor de leeftijd vanaf 13 jaar

Gebonden, 188 pagina's Verschenen: september 1999 Gewicht: 417 gram Formaat: 224 x 143 x 22 mm Uitgeverij Allmedia

© Bernadet Meer over Dirk Bracke, klik op de afbeelding