Juffrouw van Zanten & de 7 rovers
tekst: Mathilde Stein
illustraties: Dorine de Vos

Ze lagen al uren gespannen te loeren:
Kobus en Kalle, Johannes en Joep,
Gieltje en Berend. Alleen kleine Tim niet -
die wachtte thuis met de soep.

YO! MANNEN! riep Berend. 'Snel, trek je pistolen!
Daar komt -ie, de postkoets, vol geld en vol goud!
Och hemeltje. Hadden ze toen maar geweten
wie in de koets zat - want daar ging iets fout.

In de koets zit namelijk juffrouw Van Zanten, opvoeddeskundige, en ze pakt de boeven gelijk aan op hun taal. Ze moeten wel met twee woorden spreken en ze zijn ook wel heel brutaal! Ze ziet een schone taak in het opvoeden van de zeven rovers, ze stapt uit en gaat mee naar hun hol. De rovers mogen haar koffers vol met informatie over bijvoorbeeld hangjongeren of pedagogiek sjouwen. En zij doen dat ook nog, want juffrouw Van Zanten heeft de ogen van hun moeder...
De juffrouw gaat voortvarend te werk, ze leert de rovers hoe ze zich moeten gedragen.  Het gaat prima zo, de boeven zijn beleefd, koken heerlijk, zien er piekfijn uit, dat heeft ze toch maar mooi voor elkaar gekregen, denkt ze...

Dit grappige verhaal is, zoals hierboven te zien is, in versvorm geschreven en dat heeft Mathilde Stein uitstekend gedaan. Er zit een mooi ritme in waardoor het ook prettig is om voor te lezen.
De afbeeldingen doen denken aan tekeningen van een kind dat met het puntje van zijn tong uit z'n mond een zo mooi mogelijke tekening gemaakt heeft. Vooral de slingerende wegen, de bomen, de harkerige handjes van de personen, de slungelige armen geven die indruk. Maar soms is er ineens een prachtig gestileerde koffer te zien en de koets op deze manier tekenen zou knap zijn voor een kind. De afbeeldingen zijn druk, er valt heel veel op te zien en er zit ook de nodige humor in. Vooral op het eind, als het verhaal een onverwachte wending krijgt, worden er meer grapjes gemaakt in de tekeningen. Een heel klein minpuntje is dat de tekst af en toe wat moeilijk leesbaar is vanwege de drukke achtergrond.
Maar voor de rest is het een uitstekend boek waarin de taal ook nog eens mooi is.
Met veel plezier bekeken en gelezen.

Zie ook het interview (filmpje op youtube) met Dorine de Vos over de totstandkoming van het boek

ISBN: 9789047703792 Hardcover 32 pagina's Lemniscaat juli 2011
leeftijd vanaf 8 jaar

© Dettie, 21 februari 2012

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Op weg met spiet
tekst: Willemijn van Abeelen
illustraties: Jan Heylen

Een verhaaltje over twee jongetjes die gek zijn van hun kar (in feite een quad). De rode kar van Daan heet Spiet. Op een dag wordt Daan uitgenodigd door zijn neef Tim om naar hem toe te komen. Gelukkig mag het van papa en hij brengt Daan naar Tim. Tim heeft ook een kar, een gele. Tim woont aan zee en daar hebben ze een piste. Dat is een weg van zand waar een berg in zit en er staat ook een stoplicht bij die weg. Tim en Daan gaan daar spelen en houden wedstrijdje wie het hardste kan rijden. Ze hebben een heerlijke dag en zijn blij dat Daan mag blijven slapen, dan kunnen ze morgen weer samen op de piste spelen.

Het boekje is voor beginnende lezertjes.
Er worden nog geen hoofdletters gebruikt maar wel leestekens zoals de punt, de dubbele punt, het uitroepteken, het vraagteken etc..
Het verhaal is goed leesbaar. De letters hebben een prettige afmeting. De tekst staat op wisselend gekleurde pagina's.
Soms staat er in de tekst ineens een woord van twee lettergrepen zoals snelweg, zijspan, gordel, waaghals, stopbord of tuinslang wat dan ook gelijk opvalt omdat de tekst verder uit kleine, korte woordjes bestaat van één lettergreep.
De gekleurde afbeeldingen zijn rustig en doen me denken aan kinderboeken van vroeger ondanks de mooie moderne karren waar Daan en Tim in rondracen. Persoonlijk vind ik dat 'ouderwetse' juist wel wat hebben. De karren hebben overigens gezichtjes waardoor je de emoties van de karren ook kunt zien. Een enkele keer staat er tekst in een tekstballon.

Op zich een leuk boekje, het verhaal en de afbeeldingen hadden van mij wel wat meer vaart mogen hebben.  Het had allemaal wat vlotter, wat speelser, mogen zijn.  Echter, kinderen die net leren lezen zullen het denkelijk een prima boekje vinden, zeker als ze gek zijn van auto's of racen.

ISBN 9789044731125 Paperback 32 pagina's | Deltas Centrale Uitgeverij | september 2011
Vanaf 6 jaar (AVI oud: 2, AVI nieuw M3).

© Dettie, 20 januari 2012

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Duifje het spijt me!
Geronimo Stilton

Voor me liggen twee boeken van Geronimo Stilton, die bij elkaar horen en zo ook uitgebracht blijken te zijn. Het valt aan te raden om te beginnen in ‘Duifje, het spijt me!’.
Geronimo waarschuwt de lezer op de eerste pagina dat het een spannend verhaal zal worden, met een onverwachte wending.

Er heerst een duistere sfeer als het verhaal begint: het is herfst en een gure harde wind blaast om het huis. Geronimo zit in z’n eentje op zijn kantoor en geniet van een kopje hete thee. En terwijl hij daarbij het ene chocolaatje na het andere eet, denkt hij aan de tandarts. Die is vast niet bij met zijn gesnoep… en dan hoort hij een stem:
‘Ja, chocolaatjes vind je wel lekker toch Bolletje?’
Hij schrikt daar zo van dat hij door het hele kantoor heen buitelt, zich overal aan stoot, en als hij wakker wordt blijkt hij in het ziekenhuis te liggen, en zit Duifje Duistermuis naast hem.
Geronimo is niet blij met de situatie: Dat hij helemaal in het verband zit is al erg, maar Duifje!! Hij weet immers dat Duifje aast op een huwelijk met hem. En  hij wil helemaal niet trouwen, niet met Duifje, en net met een ander.
Maar als ze zijn hulp vraagt, kan hij niet weigeren. En zo gaan ze samen naar het Schedelslot waar de familie Duistermuis woont. In het park komt Geronimo ‘priemend tengelkruid’ tegen, ‘kwareuk Factor’,  ‘incognito Folium’, en tot zijn schrik ook nog vleesetende planten. Hij laat zich snel mee naar binnen nemen, waar de familie blij is hem te zien: wanneer is de bruiloft? Roepen ze.
Gelukkig hebben ze toch meer belangstelling voor de oplossing van een nijpend probleem: de buurvrouw beweert dat het Schedelslot van haar is en ze heeft papieren..
Natuurlijk lost Geronimo het probleem op, maar dan komt zijn eigen hachelijke situatie weer op de voorgrond: de bruiloft waar men op rekent...

Draai dan het boek om en begin in verhaal twee:

Een monsterlijk mysterie

In ‘Een monsterlijk mysterie’ is er weer een probleem op Schedelslot: Gorgel, het monster dat in de slotgracht woont, is ziek. Niet gewoon ziek: hij heeft liefdesverdriet. Hij is verliefd op Blubberdebubbel, een filmster. In de studios van de Horrywood Studios is men evenwel ten einde raad: hun ster is zoek! Duifje roept de hulp in van Floris Fluister, die maar wat blij is dat hij gestoord wordt: hij is op een diner waar hij belaagd wordt door huwbare knagerinnen. Maar als die horen dat hij naar de studio moet, willen ze natuurlijk mee…
Zal Floris Blubberdebubbel kunnen vinden? En zal er dan toch nog getrouwd worden? En wie zijn dan bruid en bruidegom??
Dit verhaal is niet zozeer spannend als wel romantisch, ook al zijn de diverse huwelijkskandidaten niet altijd zo blij met dat kandidaatschap.
Beide boeken zijn natuurlijk typische Geronimoboekjes: vol kleur, versierde worden, met ook nog wat info. Meestal is dat je reinste onzin, maar wel leuke onzin natuurlijk.
Het zijn boekjes waar kinderen veel plezier van zullen hebben.

ISBN  9789085921745 | 240 pagina's  |  Baeckens  |  december 2011
Leeftijd 7 jaar en ouder Vertaald uit het Italiaans door Loes Randazzo

© Marjo, 11 januari 2012

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De piraten van hiernaast
Reggie Naus

Michiel hikt tegen de zomervakantie aan: zijn vriendje is net verhuisd, en andere heeft hij niet. Hij is enig kind van drukke ouders, die ook nog eens geen tijd hebben om op vakantie te gaan. Bah! Denkt hij en hij blijft maar in bed liggen.
Als er lawaai klinkt vanaf het terrein waar de vroegere buren woonden, kijkt hij nieuwsgierig naar buiten: ze zijn al erg druk met bouwen en het gaat razendsnel.
Maar het is wel een vreemd huis! Er is een greppel omheen gegraven en  het lijkt meer op een soort schip. Dan spreekt een jongen hem aan. Leuk: een vriendje! Maar hij is wel vreemd: hij draagt een zakdoek om zijn hoofd. Zijn ouders blijken ook anders dan anders.

‘Michiel zag een vrouw met een grote bos blond krulhaar over de planken kijken. ‘Hoi!’ riep ze terwijl ze een touw pakte en moeizaam naar beneden klom. Michiel zag dat ze erg dik was en een ouderwetse jurk aan had zoals je wel eens in films zag.
‘Ik ben Billy’s moeder, ‘ zei ze toen ze beneden kwam. ‘Leuk dat je even langskomt. Billy kan wel wat vriendjes gebruiken.’

Billy blijkt niet zo blij met hun verhuizing, hij had liever een piratenleven geleid, op zee. Gelukkig blijken Michiel en Billy het goed met elkaar te kunnen vinden. Als andere buren de nieuwe bewoners weg willen hebben, en er wel heel toevallig tegelijk met hun komst allerlei diefstallen plaatsvinden in de buurt, lijkt het er al snel op dat die buren hun zin zullen krijgen. Maar…Billy en Michiel zijn er ook nog!!
Een erg leuk verhaal, over buren die anders zijn. Over accepteren en niet meteen klaar staan met een mening. En natuurlijk over piraten, want ik heb nog lang niet alles verteld over Billy’s familie!

ISBN 9789021668932| hardcover |87 pagina's | Ploegsma | maart 2011
Leeftijd  vanaf 7 jaar. Met ´stoere tattoo´, in een zakje erbij. Illustraties: Mark Janssen

© Marjo, 6 januari 2012

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Mag ik hem ruilen?
tekst: Rien Broere
illustraties: Riske Lemmens

De moeder van Kim gaat naar een feest met haar vriendin Anja. Babet de dochter van Anja komt oppassen. Dat vindt Kim maar onzin, ze is al negen en bovendien kent ze Babet niet eens. Waarom komt Joris hun vaste oppas niet? Maar Joris moet studeren, hij staat voor zijn eindexamen dus komt Babet en mama wil er niets van horen dat zij en haar Ruben (7 jaar) alleen thuis blijven.
Babet valt achteraf wel mee maar ze ziet er wel gek uit met haar zwarte haren, ogen en lippen en haar witte gezicht. Ruben vindt haar net een spook. Ook praat Babet raar, ze zegt alles aan elkaar vast. Denktook, schoetoor, weeknie... Kim moet er wel even aan wennen. Achteraf valt Babet wel mee, ook al hebben ze haar maar weinig gezien.

Op school vertellen sommige kinderen het over hun vader en het nieuwe meisje vraagt of Kim een leuke vader heeft. De klas schrikt een beetje van die vraag want Kims vader is al heel lang dood. Kim was pas twee. Ze kan zich niets meer van haar vader herinneren.

'Dood zijn wil zeggen dat je niet meer leeft, heeft Kim bedacht. Maar dat betekent nog niet dat je er niet op een speciale manier kunt zijn.'

Haar vader leeft nog wel ergens in haar hoofd, Kim noemt hem haar gedachtevader. Soms praat ze ook tegen hem en vraagt zich bij enkele dingen af of papa dat leuk zou vinden. Maar op een dag hoort ze haar moeder telefoneren nadat haar schoolmeester op bezoek is geweest. Ze hoort haar moeder onder andere zeggen:

'Het was echt gezellig.
En: 'Het is zo'n aardige man'.'
En: 'Het is  lang geleden dat er hier een man over de vloer kwam.'
En: Daar heb ik geen tijd voor. Ik heb twee kinderen. Daar heb ik mijn handen vol aan. 's Avonds ben ik doodmoe. Het enige dat ik nog kan opbrengen, is languit op de bank tv kijken. Ik kom haast de deur niet uit. Alleen voor mijn werk.'
En: 'Ik sta er helemaal alleen voor.'
En: 'Ik kom gewoon geen leuke mannen tegen.'

Kim schrikt hier erg van. Mama is altijd vrolijk maar zou ze maar doen alsof? Zou mama graag een vriend willen hebben? Ze piekert en piekert en dan weet ze het! Ze zal voor mama een vriend zoeken! Maar als Kim haar plan bedacht heeft voelt ze zich ook een beetje naar, alsof ze papa verraden heeft. Maar als ze in gedachte gevraagd heeft of hij het begrijpt weet ze zeker dat het zo is.

'Ze voelt dat papa haar begrijpt. En hij begrijpt ook wat mama bedoelt als ze zegt dat ze alleen is. Dat heeft niets met papa te maken. Dat gaat er alleen om dat ze af en toe eens met iemand anders dan Suzanne naar de film kan. Of dat ze af en toe eens kan lachen, zoals toen de meester op huisbezoek was.'

Daarna volgt een heel leuk en apart verhaal waarbij je je heel goed kunt voorstellen hoe spannend het allemaal is voor Kim.

In het boek staan enkele geweldige, vaak humoristische, zwart-wit afbeeldingen. Riske Lemmers weet exact de sfeer en de gevoelens van Kim weer te geven. De gedachtepapa is prachtig weergegeven en om de afbeelding van Babet die aan karate doet moet je vanzelf lachen.

Dit is het vierde deel van de Verlegenstraat  Dat is niet de echte naam van de straat. Die heet eigenlijk de Fer. Légerstraat, maar iedereen noemt hem de Verlegenstraat.
Ondanks het gevoelige onderwerp is het een heel vrolijk en grappig verhaal geworden dat in lekker vlotte taal geschreven is. Kinderen zullen er enorm van genieten, echt een aanrader!

('Het hoofdpersonage van elk verhaal refereert aan één van de 10 axen' staat op de achterkant van het boek)
Aangezien ik niet wist wat axen waren heb ik dat bij de schrijver nagevraagd. Dit is o.a. het antwoord

Een ax is de manier waarop iemand omgaat met anderen. Simpel gezegd zou je een ax een bepaald karaktertype kunnen noemen. Mensen van de universiteit in Leuven hebben een indeling in 10 axen gemaakt. Zo is er het leidende type, het haantje-de-voorste type, het teruggetrokken type, enz.  Elke karaktertrek heeft zowel een positieve als een negatieve kant, natuurlijk. Zo gaat Kim uit 'Mag ik hem ruilen' te ver in haar idee dat zij haar moeder wel eens even aan een vriend zal helpen.

In de serie 'de Verlegenstraat' staat in elk boek een ander kind centraal. Elke hoofdpersoon is een voorbeeld van een ax (karakter). Er komen dus uiteindelijk 10 boeken.)

ISBN 9789058387349 hardcover 96 pagina's | Uitgeverij De Eenhoorn | oktober 2011
Vanaf 9 jaar

© Dettie, 17 december 2012

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De Thea Sisters in gevaar
deel 3 uit de serie 'het leven op Topford´
Thea Stilton

Thea Stilton besluit een bijzondere leraar aan te nemen op Topford waar onze vriendinnen opgeleid worden tot journalist. Het is Hyena, expert in overlevingstechnieken! Na een inleidende cursus besluit Hyena een speciale overlevingstocht te laten maken, in de vorm van een wedstrijd.
Paulina, Colette, Pamela, Violet en Nicky, de Thea Sisters vinden het prachtig en schrijven zich meteen in. Vanilla, de eeuwige concurrent, baalt: ze had al meegedaan aan de cursus omdat ze die man een lesje wilde leren, maar dat was niet gelukt en nu moet zij zich ook nog inschrijven bij die bruut met zijn idiote sportieve lessen. Ze kan het immers niet laten gebeuren dat een van de Thea Sisters zou winnen en geroemd wordt. Zij zal natuurlijk winnen! Eerst moet ze evenwel een hindernis overwinnen: de inschrijftermijn was al verstreken! Ze schakelt haar moeder in, en Hyena wordt overdonderd door een telefoontje van het beroemde model.
Zo weet hij meteen wat voor vlees hij in de kuip heeft, en hij wijst twee deelnemers aan die met fotoapparatuur mogen gaan oefenen voor fotoreporter. In het geheim natuurlijk, dan krijg je de beste foto’s.
Dan begint de tocht. De eerste verrassing is dat Hyena de deelnemers heel anders in groepen verdeelt dan ze zich dat voorgesteld hadden. Maar ze gaan op pad: om twee dagen te overleven moeten ze een onderkomen vinden of maken, en aan voedsel zien te komen. Natuurlijk doet iedereen dat op een heel eigen manier. Vooral Vanilla…

Een leuk en spannend avontuur, met natuurlijk een vleugje romantiek. Zoals ieder boek over Topford gaat het over de tweedracht tussen de Thea Sisters en de Vanilla Sisters: over jaloezie en vriendschap.
Voor in het boek worden de hoofdrolspelers voorgesteld. Het boek is geschreven in het bekende Geronimoconcept: veel kleur, en leuke illustraties, met verlevendiging in de tekst door woorden te kleuren en versieren.
In deze serie over Topford kom je niet ook weer een beetje informatie tegen, dit keer over survival.
Achterin ook nog kaarten van het Walviseiland, waar de school staat en van de school zelf, dat maakt het weer helemaal af!

ISBN 9789085921738| 118 pagina’s | hardcover  | Baeckens | 8 december 2011
Illustraties door Barbara Pellizzari en Davide Turotti Vertaald door Pauline Akkerhuis
Leeftijd vanaf 7 jaar

© Marjo, 7 december 2011 

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER