Nieuwe jeugdboekrecensies 15+

Mus
Kristof Desmet


Mus - eigenlijk Merel - wordt opgenomen in een jeugdinrichting. Ze wordt rondgeleid en voorgesteld. Ineke, de leidster van de woongroep, adviseert haar om haar verhaal op te schrijven. Dat is het verhaal dat we gaan lezen, en zo ontdekken we dat Mus een rottijd achter de rug heeft. Eerst gaat haar vader er van door met een jongere vrouw, en dan komt haar moeder met ene nieuwe vlam aanzetten. Ok, denkt Mus, ze gunt haar moeder ook een gelukkig leven, maar als ze hoort wie de gelukkige is, gaat ze over de rooie: Luc Nieuwkerk is leraar op dezelfde school als waar zij en haar broer Brix op zitten en waar ook haar moeder lesgeeft!


Dat kan niet! Dat kan echt niet! Brix is het met haar eens. Samen boycotten ze De Kwal, zoals hij op school genoemd wordt, en ze bedenken allerlei dingen die de man in diskrediet moeten brengen.
Dat eindigt met het verblijf in de inrichting.


‘Ja ze was slecht. En ja, ze was een gestoord kreng. Een ongeëvenaard serpent.
Deal with it bitch, gilde een stemmetje voortdurend door haar kop. Het is je eigen verdomde schuld. Je meer dan verdiende loon.
Ze zou geld hebben gegeven voor een flink pak slaag. Een goed, ouderwets pak rammel. Als daarmee de kous af was…’


Het zou me niet verbazen als menige lezer het daarmee eens zou zijn. Wat de reden is dat Mus in een jeugdinrichting binnenstapt bij aanvang van het boek, moet toch wel erg zijn, denk je. Als dat dan zo mee blijkt te vallen zou je inderdaad opteren voor dat pak slaag!


Een therapeut om naar toe te gaan had ook volstaan, het gaat tenslotte om het verhaal dat ze op schrijft.
Afgezien daarvan is het een verhaal dat wel aan zal spreken. Mus is een echte dwarse tiener, en zeg nou zelf: het is vreselijk voor een meisje van een jaar of vijftien om op school aangesproken te worden over de nieuwe relatie van een moeder die daar lerares is, met de ergste leraar die je je kunt voorstellen!
Haar cynisme en haar opstandigheid zijn heel voorstelbare gevoelens. Er lijkt ook behalve haar jongere broer niemand te zijn bij wie ze met haar gevoelens terecht kan, hetgeen alles nog erger maakt. En je gaat toch over je nek als je die kwal van een vent tegen je eigen moeder hoort zeggen: ’nog een toetje op mijn snoetje’! Maar natuurlijk mag ze niet doen wat ze vervolgens doet.


Een van de nachtmerries van Mus wordt in cursieve tekst weergegeven en een andere niet, dat gezien de inhoud begrijpelijk is, maar het is niet consequent.
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Mus, je voelt haar walging maar ook haar wanhoop. Haar daden lijken voort te komen uit haar onzekerheid, hetgeen normaal is voor een meisje van haar leeftijd en in zo’n situatie. Dat heeft de schrijver heel goed overgebracht.
Tegelijk zit er natuurlijk een boodschap achter: het hoeft niet zo te gaan! Dus is het meteen een boek dat ook voor de volwassenen die hiermee te maken krijgen een duidelijke boodschap heeft! Want het is echt niet alleen de schuld van Mus…
Prettig voor de leesbaarheid: Het is niet alleen maar ellende in het boek van Mus. De logeerpartij van het dochtertje van Luc is best grappig.


Kristof Desmet (1971) werd in Roeselare geboren, maar woont sinds 2004 in Lauwe. Hij is leraar Nederlands in Ieper. Al jaren werkt hij mee aan leermethodes Nederlands bij uitgeverij Van In. Mus is zijn tweede boek voor jongeren.


ISBN 9789491875564 | Hardcover | 200 pagina's | Letterrijn | juni 2018| Vanaf 15 jaar.

© Marjo, 15 augustus 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Nieuwe maan
Sarah Crossan


‘Ik luisterde even naar het gerinkel voor ik opnam
‘Hallo?’
‘Joe?’ Het was Ed.
Hij had wekenlang niets van zich laten horen.
Ik maakte me al zorgen
vroeg me af of hij ooit nog naar huis zou komen.


Eerst vraagt Ed of de oudere zus thuis is, of zijn moeder, maar als er alleen maar Joe is, zegt hij:


‘Ze denken dat ik iemand iets heb aangedaan.
Maar dat is niet waar. Onthoud dat goed, oké?
Ik meen het. Onthoud dat goed.
Want mensen gaan leugens vertellen.
En ik wil dat jij de waarheid weet.’


Ten tijde van dit telefoontje - waarmee het boek opent - was Joe pas zeven jaar. Zijn tien jaar oudere broer Ed is opgepakt, in de gevangenis gezet, omdat hij een moord heeft gepleegd. Het proces is kort en krachtig. Hij heeft immers bekend, al zei hij later dat ze hem gedwongen hebben en houdt hij vol dat hij onschuldig is. Tien jaar lang is er alleen contact via een enkel telefoontje, een kaartje. Dan laat hij weten dat er een datum is vastgesteld voor de executie. Hij vraagt Joe om hem te komen bezoeken.


Het gezin waar Joe in opgroeit is niet bepaald een hecht gezin. Ze hebben het arm, vader is overleden, moeder kan alle ellende niet aan, ze drinkt, heult met mannen, en laat na een paar jaar haar overgebleven kinderen achter bij haar zus, tante Karen. Tante neemt de opvoeding streng ter hand, en ze keurt het feit dat Joe naar Texas wil ten zeerste af. Maar Joe gaat toch. Het weinige geld dat hij verdiend heeft met zijn baantje als automonteur is al op als hij in Texas arriveert en een armoedig onderkomen vindt. Daar probeert hij moed te verzamelen om naar Wakeling te gaan, de gevangenis waar Ed zich bevindt.
In een smerige hotelkamer ziet hij de beelden op de televisie.


‘De reporters geven geen moer om ons gezin.
Wij zijn geen verhaal. Wij zijn vuil.
Hoewel
dat vast veel makkelijk is dan te moeten toegeven
dat ze met het doden van onze broer
alleen maar meer mensen een zware klap toebrengen.’


Het feit dat het slachtoffer een blanke agent was, geeft de achterblijvers weinig hoop. Er is een pro deo advocaat, die nog probeert de executie uitgesteld te krijgen.


Joe bezoekt Ed, ze zien elkaar door plexiglas, praten met een telefoon, en proberen contact te maken. Maar de kloof is diep, er is het leeftijdsverschil, het feit dat ze elkaar al zolang niet gezien hebben, maar vooral ook de onzekerheid van de kant van Joe: is zijn broer nu schuldig of niet?

In een cafetaria ontmoet hij het meisje Nell, die zich over hem ontfermt, maar toenadering afwijst.
En dan komt de datum dichterbij.


Het verhaal is geschreven in een soort dichtvorm: korte zinnen, vaak slechts wat woorden, afgebroken regels, met veel witregels. Het maakt dat je langzamer leest, en ook voelt waar Sarah Crossan de nadruk wil leggen.
Het gezin behoort tot de ‘White trash’, en tante Karen doet haar uiterste best om er structuur in aan te brengen, zodat er toch iets van de kinderen terecht komt.
Ze wil eigenlijk niet dat de broer en zus van Ed contact met hem hebben, maar onderschat de broederband, en kan Joe niet tegenhouden. Maar anders dan diens biologische moeder laat zij haar neef niet in de steek als het er op aan komt.


Een moeilijk onderwerp dat zodanig in elkaar steekt dat je als lezer niet anders kunt dan begrip opbrengen voor de personages die je misschien in de echte wereld wel snel voorbij zou lopen. Iemand die in de gevangenis zit? Die ter dood veroordeeld is? Daar wil je niets mee te maken hebben. Sarah Crossan laat indringende pure manier zien dat zij net zo menselijk zijn als jij dat bent. En dus de moeite waard.
Zoals ook dit boek absoluut de moeite waard is.


Sarah Crossan woonde in Ierland, Engeland en New York. Ze studeerde Filosofie en Literatuur en werkte daarna jarenlang als lerares Engels voordat ze fulltime schrijfster werd. Haar werk wordt alom bejubeld en stond op de shortlist voor onder andere de Carnegie Medal, de Irish Book Awards en de CBI Book Of The Year Award 2015.


ISBN 9789020608649 | Hardcover | 386 pagina's | Uitgeverij Pepper Books | april 2018 | Leeftijd vanaf 15 jaar
Vertaald uit het Engels door Sabine Mutsaers

© Marjo, 8 augustus 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

[Gewoon] Gevoelig
Luc Descamps


De bijna vijftienjarige Vlaamse Flo (Florentina) is hooggevoelig en ze is daar niet echt blij mee. Ze heeft met veel dingen moeite waar haar klasgenoten geen last van hebben. Zo kan ze heel slecht tegen hard lawaai, sterke geuren, etiketjes in kleding die ze draagt, overvolle ruimtes, mensen die verdriet hebben (zij voelt hun verdriet net zo erg), mensen die boos zijn - daar wordt ze misselijk van - tijdsdruk, onverwachte gebeurtenissen enz.  Het komt er gewoon op neer dat ze veel meer voelt en ziet dan andere mensen. "Eigenlijk word ik gek van mezelf, en dat is heel lastig." zegt ze daarover. Als ze teveel van bovenstaande prikkels tegelijk krijgt dan moet ze zich even terug trekken en met rust gelaten worden, anders wordt het haar teveel.


Op school vinden ze Flo een beetje raar. Gelukkig heeft ze een vriendin Jessica, die ook hooggevoelig is. Daardoor begrijpen ze elkaar helemaal. Ze hoeven elkaar niets uit te leggen en dat is voor beiden een hele opluchting. Ze noemen zichzelf de High Sensie Twins. Maar niet alleen Jessica begrijpt Flo. Ook Flo's moeder voelt wat er in haar dochter omgaat en laat haar met rust als dat nodig is. Soms tot nijd van haar broer, de zeventienjarige Bas. Toch vindt Flo over het algemeen, als er niet teveel op haar afkomt, haar leven best aangenaam.


Maar nu heeft Flo een probleem. Volgens meisjes van Flo's klas hebben ze namelijk de leeftijd om verliefd te worden. Sterker nog het is de hoogste tijd dat dat eens gebeurt!  Flo vindt dat natuurlijk onzin, maar waarom is ze ineens Lenn, de buurjongen van de overkant, met heel andere ogen gaan bekijken? Ze kent hem notabene al 10 jaar! Ze speelden altijd samen. Maar Lenn is twee jaar ouder en op gegeven moment hield het spelen op. Nu zeggen ze elkaar alleen nog gedag. En uitgerekend deze Lenn, die haar een paar weken geleden hielp toen ze met de fiets gevallen was, spookt sindsdien ineens aldoor door haar hoofd! Wat is er met haar aan de hand? Ze beseft niet dat ze verliefd is geraakt op Lenn.


Natuurlijk heeft de zeer gevoelige Flo het er moeilijk mee en als ze op school tijdens de Nederlandse les een eigengemaakt gedicht voorleest zijn zowel de lerares als haar Nederlandse klasgenootje Ellen bezorgd. Ellen is typisch Nederlands volgens Flo. Zij is een flapuit, en zegt wat ze denkt. Ze is bang dat Flo depressief is. Ze beseft niet dat Flo nu eenmaal dieper voelt dan andere mensen. Maar ook de lerares roept Flo apart en vraagt of alles wel goed is.


We lezen over de innerlijke strijd die Flo voert met zichzelf. En het wordt helemaal moeilijk als ze Lenn met een beeldschoon meisje ziet lopen. Hij vindt haar duidelijk heel leuk... Wat nu?


Omdat ik zelf hooggevoelig ben, wilde ik dit boek graag lezen. Veel jonge mensen zullen zich sowieso herkennen in dit verhaal. Welke verliefde puber worstelt niet met zijn of haar gevoelens? De hormonen razen immers door hun lijf. En dát is in mijn ogen ook wat de 'makke' van dit boek is. Natuurlijk is Flo hooggevoelig maar juist dát deel komt niet zo goed uit de verf.  Ja, Flo houdt niet van lawaai en haar moeder houdt voor haar de zachte handdoeken apart omdat Floor niet tegen de ruwe, in de buitenlucht gedroogde handdoeken kan. Tijdens het ontleden van een duif in biologieles rent Flo kotsmisselijk de klas uit, maar of dat per se met hooggevoeligheid te maken heeft?


Het schrijven van - vrij moeilijke en voor mij redelijke onbegrijpelijke - gedichten moet in dit verhaal o.a. aantonen dat Flo gevoelig is. Maar bij hooggevoelig zijn komt veel meer kijken dan wat in dit boek beschreven wordt. Vooral het aanvoelen van de gemoedstoestand van een ander en het zich zo inleven in de ander dat het lijkt alsof het met haar zelf gebeurt is, komt bijvoorbeeld niet voor in het verhaal. Allerlei kenmerken van hooggevoelig zijn worden wel genoemd maar worden niet als eigenschap van Flo doorgevoerd. Flo wordt geen méns die hooggevoelig is. Geen meisjes dat honderden voelsprieten heeft en feilloos iedere situatie en sfeer aanvoelt, ze blijft een meisje dat vertelt dat ze hooggevoelig is maar haar gedrag stemt daar niet mee overeen.


Dat neemt niet weg dat het verder wel een prettig verhaal is om te lezen. Veel jongeren zullen zich er evengoed in herkennen en het is sowieso al heel goed dat er aandacht besteed wordt aan hooggevoelig zijn besteed wordt. Dan krijgen al die onbegrijpelijke gevoelens tenminste eindelijk eens een naam! Wat dat betreft is het wel goed dat dit boek geschreven en uitgegeven is. En misschien ben ik gewoon een hooggevoelige zeur, dat kan natuurlijk ook...


ISBN 9789461317339 | Paperback | 208 pagina's | Uitgeverij Van Halewyck | juni 2018

© Dettie, 12 juli 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altHazelwoud
Melissa Albert


‘We hadden aan weerszijden van een scheidslijn naar elkaar staan kijken. Toen had ik iets beseft wat zo simpel was, maar alles veranderde. De wereld was gekanteld zodat zij en ik weer naast elkaar stonden. Je had ons, en je had de wereld.‘


De zeventienjarige Alice wist tot voor kort niet beter dan dat zij en haar moeder steeds weer van de ene plek naar de andere gingen vanwege het ongeluk dat hen achtervolgde. Leuk was het niet, steeds weer een andere school, een andere omgeving, maar zij en Ella vormden een eenheid. Dat maakte veel goed.


Als er een brief komt met het bericht dat Ella’s moeder is overleden, lijkt alles te veranderen. Ella trouwt met Harold, en lijkt op een vaste plek te willen blijven. Maar er is absoluut geen sprake van een zeker bestaan, van eindelijk niet meer hoeven te vertrekken. Het wordt allemaal erger dan het ooit was!


Althea Proserpine, Alice’s grootmoeder is de schrijfster van een bijzonder sprookjesboek met bovennatuurlijke verhalen (à la Lovecraft), dat nergens meer te krijgen is. ‘Sprookjes uit het Achterland’ heet het. De schrijfster woonde op landgoed Hazelwoud, maar Alice heeft haar oma nooit ontmoet.


Ze begrijpt dan ook niet wat er allemaal gebeurt: Ella wordt ontvoerd, Harold bedreigt haar met een pistool. Er ligt een briefje: BLIJF WEG UIT HET HAZELWOUD.
Finch, een klasgenoot van Alice blijkt een enorme Achterland-fan. Hij is superrijk, heel slim en… hij kent de sprookjes van Althea van buiten! Het feit dat Alice de kleindochter is van Althea maakt hem blind voor haar vaak norse en botte gedrag.
Dus gaan Alice en Finch op zoek. Naar Ella, maar ook naar het Achterland. Een griezelige ontmoeting maakt duidelijk dat hun leven voorgoed veranderd is.


‘Dat was…Dat was onmogelijk,’ zei ik hees.
Finch pupillen leken wel ontploft, zo groot. Hij zag eruit als een junkie.
‘Dàt was het Achterland.(-)’
Ik kon niets zeggen. Dit was mijn eerste werkelijke glimp van het Achterland, het eerste bewijs voor mij dat er iets verschrikkelijk echts achter Althea’s rare verhalen stak. Het zou me moeten duizelen.
Alleen bleef ik maar denken dat het misschien toch niet de eerste glimp was. Mijn leven lang had ik gedacht dat we werden achtervolgd door het ongeluk, in de vorm van slecht weer, rampen, goddelijke ingrepen en eigenaardige menselijke achterbaksheid. Maar misschien werden we al die tijd wel achtervolgd door het Achterland.’


Ze blijkt niet voor niets de naam Alice te dragen, en de vreemde figuren die haar pad in het vervolg kruisen beziet ze nu met heel andere ogen. Ella is ook al niet wie ze dacht dat ze was.


Het avontuur dat zich ontvouwt sleept je mee naar een bijzondere wereld dat het Achterland heet. Een wereld die je nauwelijks kunt begrijpen, maar die je fascineert, zodat je ademloos doorleest.


Melissa Albert heeft behalve een prettige schrijfstijl een bijzondere fantasie, waar ze de lezer langzaam mee laat kennismaken.
Het begint vrij rustig met twee jonge mensen, die nooit een fijne jeugd hebben gekend. Als ze beseffen dat hetgeen er gebeurt toch niet zo verklaarbaar is en absoluut niet op toeval berust, gaan ze op zoek. Het verhaal van Alice komt daarbij beter uit de verf, maar ze blijken uiteindelijk allebei op zoek naar geluk, waarvan ze denken dat het zich op dezelfde plek bevindt.
De setting is heel bijzonder. De Alice die we kennen uit Alice in Wonderland heeft overeenkomsten met onze Alice, maar zij beleeft vergeleken met het verhaal over het Achterland een zoetsappig avontuur.
Het Achterland is de wereld waar verhalen verzonnen worden, waar personages in hun verhaal leven. En als je die wereld in contact brengt met de reële wereld, gebeuren er in duizelingwekkende vaart vreemde dingen, die in dit geval heel gevaarlijk en soms best gruwelijk kunnen zijn.

Omdat het gaat over verhalen zijn er veel verwijzingen naar boeken en schrijvers.
Wie weet wordt Melissa Albert ook ooit genoemd of geciteerd! Dit debuut smaakt absoluut naar meer!

ISBN 9789048838967 | hardcover | 336 pagina's | Moon| januari 2018| Vanaf 15 jaar.
Vertaald uit het Engels door Merel Leene

© Marjo, 13 mei 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altNiets om het lijf
Kaat de Kock


De vijftienjarige Marie vindt dat haar ouders haar te veel op haar nek zitten, ze is intussen oud genoeg om zelf uit te maken wat ze doet. Tegelijk is ze onzeker over haar plaats in de wereld. Kortom, Marie is een normale puber.


Ze is verliefd op de gitarist van een plaatselijke band en kan haar geluk niet op als deze Adam om haar telefoonnummer blijkt te hebben gevraagd! Hij is vier jaar ouder, dus ze snapt wel dat hij graag meer met haar zou doen dan zoenen, maar daar is ze nog helemaal niet aan toe. Maar hoe moet dat nu, als Adam er blijk van geeft ook andere meisjes leuk te vinden? Misschien krijgt hij bij hen wel meer voor elkaar. Haar onzekerheid wordt nog groter als een van die concurrentes haar toesnauwt:


‘Als jij denkt dat Adam een klein, dik kindje verkiest boven een vrouw als ik, dan is dat leuk voor jou.
Maar Adam heeft me dit weekend nog proberen te kussen en ik ben degene die hèm heeft afgewezen.’

‘Noemde ze me nu echt dik?’


Dezelfde avond heeft haar moeder het over aan de lijn doen. Dat ze daarmee helemaal niet op Marie doelde, dringt niet door. Vanaf dat moment beginnen de problemen: Marie lijnt. Ze eet steeds minder, tot het haar omgeving op begint te vallen dat ze er wel erg slecht uitziet. Maar nee, zegt Marie: ‘Ik ben dik’.
Als ze ook nog ontdekt dat ze het fijn vindt zichzelf te straffen – na bijvoorbeeld een ruzie met haar moeder – door zichzelf te snijden, is helemaal het hek van de dam. Kan ze deze situatie nog terug draaien?

Een hard boek waarin heel duidelijk wordt omschreven hoe een heel normale jonge vrouw er toe komt zichzelf zo uit te hongeren. Een boek voor tieners - vooral meisjes - die kampen met onzekerheid, maar ook voor hun ouders en verzorgers, die misschien met dit verhaal meer begrip op kunnen brengen. Het maakt duidelijk hoe goed bedoelde opmerkingen soms helemaal verkeerd kunnen vallen.

Kaat De Kock
(1975) is een Vlaamse Young-Adultschrijfster. Zij schrijft helder en duidelijk over onderwerpen die de jeugd bezig houden. Huiselijk geweld en verboden relaties waren eerder onderwerpen van haar Young Adultboeken.  Deze, die vooral over anorexia handelt, is helaas ook een actueel onderwerp waar aandacht aan besteed moet worden.
De omslag is ook heel beeldend.

ISBN 9789044832419| Hardcover | 147 pagina's | Uitgeverij Clavis | januari 2018
Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 21 april 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Op het einde gaan ze allebei dood
Adam Silvera


En dan is er Death-Cast, een organisatie die mensen belt dat ze binnen 24 uur zullen sterven, met als achterliggend idee dat zij hun geliefden kunnen voorbereiden. Hun dood zou zonder waarschuwing onvoorzien zijn.


Vanaf het moment dat ze aan het begin van de dag - midden in de nacht dus - gebeld worden zijn deze mensen Doodlopers, en beginnen ze aan hun Laatste Dag. De organisatie heeft allerlei dingen bedacht om hen daarbij te helpen: ze kunnen berichten plaatsen op een speciale Facebookpagina. Ze kunnen een maatje zoeken via de Last-Friend-app. Ze kunnen op een virtuele manier avonturen beleven, zoals parachutespringen of met haaien zwemmen. Ze kunnen naar de Travel Arena om de wereld rond te reizen.
Maar één ding staat vast: ze gaan binnen 24 uur dood. Hoeveel tijd ze nog hebben, op welke manier het zal gebeuren, dat is niet bekend en dat maakt het lastig om te bepalen wat je gaat doen. Kun je nog naar buiten of word je dan overreden door een wegpiraat? Kun je de lift nemen, of stort die dan naar beneden? Kun je naar een plek waar veel mensen zijn, of is er dan net iemand die een bom af laat gaan?


Nadat ze allebei een telefoontje gehad hebben. besluiten Mateo Torrez en Rufus Emeterio, 18 en 17 jaar oud, elkaars Laatste Vriend te worden. Het klikt wonderwel tussen hen, ook al zijn ze elkaars tegenpolen. Ze vullen elkaar aan: Rufus daagt Mateo uit, Mateo tempert Rufus indien nodig.


‘Waar gaan we heen?’ vraag ik terwijl ik verder bij de deur vandaan schuifel. ‘We moeten een aanvalsplan hebben.’
‘Een aanvalsplan dat lijkt me te bloederig,’ zegt Rufus. ‘Ik hou meer van het woord ‘strategie’. Hij duwt zijn fiets in de richting van de straathoek. ‘Een bucketlist is zinloos. Je kunt toch niet alles doen. We kunnen maar beter gewoon met de stroom meedrijven.’


‘We zullen geen natuurlijke dood sterven. Hoe kunnen we nou proberen te leven als de eerste de beste vrachtwagen ons omver kan rijden wanneer we de straat oversteken?’
‘Dan kijken we toch gewoon goed naar links en rechts, zoals we in de kleuterschool geleerd hebben.‘


Er moet afscheid genomen worden van hun geliefden, maar dat zijn er niet zo veel. Mateo is een gevoelige jongeman die tot dan toe in zijn eigen kleine wereldje leefde. Hij heeft alleen nog een vader, en die ligt comateus in het ziekenhuis. En er is een vriendin, Lidia, alleenstaande moeder.
Rufus is een wees, hij heeft alleen de Pluto’s, andere weesjongeren met wie hij in een vervangend gezin woont. Als hij zijn telefoontje krijgt, heeft hij net het vriendje van zijn ex in elkaar geslagen, die op dat moment verhaal komt halen met in zijn kielzog de politie. Rufus vlucht maar dan worden zijn vrienden gearresteerd. En Rufus begrijpt maar niet waarom de jongens hun telefoon niet opnemen…


Mateo en Rufus hebben nog niet eens verwerkt hoe Death-Cast al eerder in hun leven ingreep  - zo voelt het voor hen, als een ingreep, hoewel de organisatie natuurlijk niet zelf de dood veroorzaakt - door familieleden weg te nemen. En ze zijn jong, zij waren in de veronderstelling dat hun leven nog moest beginnen.
Nu dat niet het geval is, vinden ze steun in elkaar. Het is maar een enkele dag, maar de vriendschap groeit snel.


We volgen de jongens, terwijl ook andere personages voorbij komen. De hoofdstukken beginnen veelal met de opmerking of de betreffende persoon wel of niet een telefoontje heeft gehad. Dat heeft invloed op de beslissingen de zij nemen, en zo krijgen de terloopse ontmoetingen die zij onwetend met elkaar hebben voor de lezer meer betekenis.


Je zou denken dat het een somber boek is, de dood is immers onontkoombaar, en nee, er wordt geen enkele hoop geboden, maar Adam Silvera slaagt erin het verhaal van begin tot eind te laten boeien. Dat komt doordat de jongens elkaar hun verhalen vertellen en hun gevoelens uiten, doordat ze samen dingen beleven die ze anders niet gedaan zouden hebben. Zo ontstaat er toch een compleet verhaal, over een hechte vriendschap. Vanzelfsprekend is het ontroerend, maar er is ook humor, en wonderlijk genoeg blijft er een spanning tot het einde...


Het is een intrigerend gegeven: Wat doe je als je weet dat dit je laatste dag is? Kruip je met de mensen die je liefhebt op de bank om een potje te huilen en wacht je af? Of ga je net als deze twee jongens de confrontatie aan en wil je nog van alles meemaken?


Adam Silvera werd geboren in de Bronx, was werkzaam bij een uitgeverij onder andere als recensent van jeugd- en jongerenboeken. Dit boek is niet zijn debuut maar wel het eerste dat in het Nederlands vertaald is. In Amerika was het een groot succes.


ISBN 9789044831740 | Hardcover | 336 pagina's | Uitgeverij Clavis | april 2018 | Vanaf 15 jaar.
Vertaald uit het Engels door Tine Poesen

© Marjo, 14 augustus 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Royals
1 Schots kasteel, 1 kroonprins, 1 verloving en 2 te krappe pumps
Rachel Hawkins


Daisy Winters is een doodgewone meid, wonend in Perdido, een klein plaatsje in het noorden van Florida, werkend in een supermarkt, die graag haar haar in een de gekste kleuren verft en haar hart op haar tong heeft. Maar haar leven staat op zijn kop vanaf het moment dat haar zeven jaar oudere, beeldschone, keurige, perfecte zus Eleanor (Ellie) een relatie heeft met Alexander James Lachlan, Baird, hertog van Rothesay, graaf van Carrick, eerstvolgende in de lijn van erfopvolging voor de Schotse kroon. Kortom, Ellie heeft een relatie met de Schotse kroonprins.  En nu zijn ze verloofd! Het huwelijk zal over zeven maanden, in december, plaatsvinden.


Daisy is in alles het tegenovergestelde van Ellie. "Dat is een van de grootste verschillen tussen Ellie en mij: zij is zo ongeveer sinds haar geboorte prinses Barbie.[...]
Mijn zus is er altijd maar één stapje van verwijderd geweest dat de muizen jurken voro haar maakten, maar sinds ze Alexander heeft ontmoet, is haar Disneyprinsessengehalte met een factor tien gestegen. We hebben allebei mama's lichte haar, maar dat van El glansde altijd al meer, als goud." zegt zij over haar zus.


Ook de zeventienjarige broer van Alex is de tegenpool van de beschaafde, welwillende kroonprins. Sebastian (Seb) is zelfs het enfant terrible van het koninklijke gezin, Seb trekt altijd op met en vast stel vrienden, die door de bladen de Royal Wreckers worden genoemd. Overal waar hij komt, veroorzaakt hij opschudding. Ondanks zijn leeftijd is hij echter wel de meeste begeerde vrijgezel aller tijden. Alex zus, prinses Flora, is beeldschoon en sierde al op haar achtste jaar de cover van Vogue...

En nu moet Daisy dus naar Schotland om zich voor te bereiden op het huwelijk van haar zus en de heersende koninklijke etiquette eigen te maken. Ze ziet er als een berg tegenop.  Isabel haar collega en vriendin leeft enorm mee en leest alle roddels voor die in de bladen geplaatst worden zodat Daisy weet wat haar te wachten staat.

Eenmaal in de koninklijke kringen aanbeland, blijkt dat veel van het hofleven niet is wat het lijkt. Alles draait om decorum, veel gebeurtenissen worden verdoezeld of de aandacht wordt bewust afgeleid door fakenieuws de wereld in te slingeren. Ook de eerlijke Daisy komt er niet onderuit. Toch is ze al snel geliefd bij het publiek in Schotland omdat ze de flapuit blijft die ze altijd al geweest is, zelfs tegen de hoogste elite houdt ze haar mond niet. De Schotse koningin is regelmatig 'not amused'.
Natuurlijk leert zij ook Sebastian en de Royal Wreckers kennen. Ze zijn nog erger dan de roddelbladen melden, veel erger... En één van hen, Miles, is de ergste, vindt Daisy. Een stijve hark is hij, hoewel...
Het wordt een turbulente tijd, waarbij Daisy alle zeilen bij moet zetten om overeind te blijven in deze bizarre wereld vol verzwegen geheimen.


Een boek met een vette knipoog naar het Engelse koningshuis en met name een knipoog naar de vroeger zo rebelse prins Harry en zijn bravere broer prins William.  Het is een apart idee om nu eens een verhaal te schrijven vanuit de zus van iemand die een relatie aangaat met een telg van een koninklijke familie. Wij zien vaak alleen de Royal family zelf maar beseffen zelden wat het voor gevolgen voor de familieleden heeft, buiten de sappige roddels om. Rachel Hawkins heeft dit gegeven met veel humor weten te brengen, je zit regelmatig te grinniken om de directe uitlatingen van Daisy, zij zegt wat menigeen denkt! Soms lezen we de persberichten na een gebeurtenis, waardoor het geheel nog meer gaat leven.


Rachel Hawkins heeft een vlotte schrijfstijl en weet dit verhaal over de Royals met verve en overtuiging te brengen. Ik heb me kostelijk geamuseerd.


ISBN 9789000363711 | Paperback | 269 pagina's | Uitgeverij Van Goor | NUR 285 | Young Adult | juli 2018
vertaald door Karin Breuker

© Dettie, 8 augustus 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altEen schitterende chaos
Claire Christian


De zeventienjarige Ava komt tot het besef dat haar boosheid misschien wel meer uit teleurstelling voorkomt dan ze dacht. Wat blijft er immers over van een vriendschap als je beste vriendin niet eens haar diepste gevoelens met je deelt? Kelly was toch haar best friend? Hoe kan het dan dat ze zomaar ineens zelfmoord gepleegd heeft? Of was het dan misschien toch niet haar bedoeling? Ava weet geen raad met haar gevoelens, ze ergert zich aan iedereen die ‘het allemaal zo erg vindt’, tot haar gedrag op de herdenkingsbijeenkomst er toe leidt dat ze van school gestuurd wordt. 
De enige die haar lijkt te begrijpen is de oudere broer van Kelly, maar hun samenzijn helpt niet echt.


Haar nieuwe school is er een waar alleen maar kinderen op zitten die problematische achtergrond hebben. Dat blijkt een verademing. Net als haar bijbaantje bij Magic Kebab. Daar kan ze zich enigszins afreageren, haar baas vindt het prima.
Als die baas haar vraagt een nieuwe jongen de weg te wijzen, is dat haar kennismaking met Gideon, die omdat hij op dezelfde school zit, Ava wel kent en ook weet van Kelly. Ava daarentegen kende hem niet, niet zo vreemd als je de achttienjarige Gideon nader leert kennen: Hij is een introverte verlegen jongen, die bij wijze van experiment geen gebruik maakt van internet en mobieltje. Hij verzamelt lp’s, en zit het liefst op zijn eigen kamer. Hij heeft twee moeders en een zus die ver weg in het buitenland is. Hij gaat al jaren naar een therapeut en die heeft hem aangeraden een baantje te zoeken, om te leren onder de mensen te komen.


Het is geen verrassing: Ava en Gideon raken bevriend. Op de een of ander manier klikt het tussen het getergde meisje en de onzekere jongen, maar het is een vriendschap die ups en downs kent en veel tijd nodig heeft. Dat heeft de lezer evenwel genoeg, en zo geniet je van een psychologische Young Adult, dat best af en toe een traantje kan doen wegpinken, maar ook vol humor zit.
Ava en Gideon vertellen om en om in de ik-persoon hun ervaringen, en aangezien beide jongeren een behoorlijke bagage hebben, komt er ook veel aan de orde: rouwverwerking, zelfdoding, Borderline en automutilatie. Maar ook de normale puberale onzekerheid, ten aanzien van seksualiteit en intimiteit.


Dit is het debuut van Claire Christian, een Australische toneelschrijfster. Dat laatste merk je duidelijk door de hoeveelheid dialogen, waardoor het boek makkelijk wegleest. Dat ze de hoofdpersonen brieven aan elkaar laat schrijven is goed gevonden, en ze heeft een goed inzicht in de innerlijke roerselen van tieners, maar helaas lijkt ze haar jonge lezers te onderschatten op dat gebied: het lijkt nogal eens op een ongecensureerd en dus zeurderig dagboek.
Origineel is het verhaal ook niet, maar dat maakt weinig uit. Er is iedere zoveel jaar een nieuwe lichting Young Adults.


ISBN 9789047710233 | Paperback | 264 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | februari 2018
Vertaald uit het Engels door Lydia Meeder | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 17 mei 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altFataal spel
Chinouk Thijssen


‘Onze band is altijd erg sterk geweest. Het gebeurt niet altijd, maar als er iets aan de hand is voelen we elkaars pijn. En ik weet meestal wel wat mijn zusje denkt en wil.’


De zussen Carmen en Jessie worden vaak aangezien voor een tweeling, maar al zijn ze zeer hecht, Carmen is toch echt twee jaar ouder. Ze hebben samen de grootste lol, ook op dat feest waar ze zich nu bevinden. Maar die avond gebeurt er iets vreselijks: als Carmen even weg is, valt Jessie van de trap, en iemand zegt gezien te hebben dat ze geduwd is. Ze belandt in het ziekenhuis, maar nauwelijks vierentwintig uur later is ze verdwenen. Carmen heeft het gedroomd: Er zat een zak om haar hoofd, waar een gaatje in zat dat net groot genoeg was om niet in het duister te zitten. 


Het zal niet bij deze droom blijven. Steeds vaker en steeds duidelijker voelt ze de onmacht van haar zus en haar angst. Doordat zij en Jessie tweelingzielen hebben, kijkt Carmen als het ware door de ogen van haar zus, maar ze ziet net niet genoeg om te weten waar ze haar moeten zoeken. Carmen studeert en woont bij haar vrienden Chris en Tahnee. Zij helpen haar zoveel als ze kunnen, maar Chris moet voor een stage naar Amerika en Tahnee heeft een net nieuwe relatie. Om haar ouders te steunen gaat Carmen weer bij hen thuis wonen. 


Ook al was snel duidelijk dat de ontvoerders de verkeerde zus te pakken hadden, Jessie wordt niet vrij gelaten. Carmen krijgt briefjes. Dreigend, raadselachtig, en met beloftes dat ze haar zus terug zal zien als ze doet wat haar opgedragen wordt. Het lijkt de bedoeling dat ze haar zus zoekt, en ze doet haar best. Ze moet het ook wel zelf doen, want haar verhaal dat zij ervaringen deelt met haar zus, wordt door de politie en ook door haar ouders niet geloofd. Helaas zijn de aanwijzingen op de briefjes vaak onduidelijk, en hetgeen ze meekrijgt in dromen en visioenen, maakt haar ook niet veel wijzer.
Wie is de ontvoerder? En waarom moest zij ontvoerd worden?
Zal ze haar zus op tijd terugvinden?

Chinouk Thijssen is bij haar doelgroep bekend als vlogger. Ze plaatst twee keer per week een video op haar populaire BookTube-kanaal. Een video over boeken met als doel jongeren aan het lezen te krijgen en degene die al lezen nog enthousiaster te maken. Natuurlijk moest er ook van eigen hand een boek komen voor deze doelgroep, en haar eerste Young Adultthriller toont aan dat ze ook in de praktijk kan brengen wat zij predikt. Zij voelt heel goed aan wat jongeren spannend vinden, haar schrijfstijl sluit daar helemaal bij aan: een spannend avontuur met een paranormaal tintje, daar smullen ze van. Je wordt meteen het verhaal in getrokken, en je blijft tot het einde toe nieuwsgierig naar het waarom van de ontvoering. Bovendien weet Chinouk Thijssen dat ze haar lezers niet hoeft te ontzien! Niet dat het verhaal constant doorspekt is met gruwelijke details, maar als dat nodig is, schuwt ze die realiteit niet. Zo blijft het verhaal geloofwaardig, tot de verrassende ontknoping waaraan zij gelukkig geen zoetsappige draai gegeven heeft.


Chinouk Thijssen is auteur maar werkt ook als freelance tekstredacteur voor verschillende uitgeverijen en geeft online cursussen teksten corrigeren. Ook spreekt ze op scholen en in boekhandels en schrijft ze columns voor Zakenmeisje.nl. Als auteur heeft ze inmiddels meerdere boeken op haar naam staan.
Mooie cover ook.


ISBN 9789044830910 | Hardcover | 197 pagina's | Clavis | april 2018

© Marjo, 1 mei 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altVlam en as
Deel 3 Fire Sermon
Francesca Haig


Het verhaal speelt in een toekomst waar je toch wel heel veel in kunt herkennen van de wereld waarin we zelf leven. Helaas, want oorlog voert de boventoon in deze trilogie.


Er is een strijd gaande tussen de Alfa’s en de Omega’s, die de helften van tweelingen zijn. De Alfa’s zijn vanwege de fysieke kracht die zij bij de geboorte meekregen altijd de sterksten geweest. Zij spelen de baas over hun wederhelften, die veelal met een handicap geboren worden. Maar er is een probleem waar de Alfa’s mee zitten: als de ene helft van de tweeling iets overkomt, al is het maar iets wat een blauwe plek veroorzaakt: de andere helft voelt dat ook. Het gevolg is dat de Alfa’s die vervelende, in de weg zittende wederhelften niet zomaar kunnen elimineren: zij zouden zichzelf vermoorden. Daar hebben ze iets op gevonden: de Omega’s werden gelokt en opgesloten in reservoirs, waar ze met minimale middelen in leven werden gehouden, veilig voor de buitenwereld.


Hoofdpersoon Cass heeft lang kunnen verbergen dat zij een Omega was. Zij is niet lichamelijk gehandicapt, maar zij is een Ziener, ze heeft visioenen. Zach, haar Alfawederhelft, is er nog kwaad om, hij heeft zich, zegt hij, nooit ten volle kunnen ontwikkelen. Hij zit in de Raad bij de Omega’s, maar heeft in Cass een geduchte tegenstander. Geen van hen kan winnen natuurlijk. Zach is dan nu wel verstoten door de Raad en wordt gevangen gehouden door de Omega’s, maar hij blijft gevaarlijk.


Dit is een probleem dat moet worden opgelost. Maar voor het voortbestaan van een wereld waarin ook Omega’s een goed leven kunnen leiden, moet er strijd gevoerd worden: de Alfa’s hebben vernomen dat er een wereld is waar geen tweelingen geboren worden! Zij willen die wereld vernietigen, en zij beschikken over bommen. In dit derde afsluitende deel wordt de strijd beschreven van de Omega’s tegen de Alfa's, maar vooral ook hoe Cass een oplossing zoekt voor het probleem Zach.


Het is een harde, heftige strijd, waarbij veel doden vallen, ook onder de bekende personages. Zo is oorlog in het echt ook natuurlijk. Francesca Haig spiegelt de lezer in haar trilogie geen sprookje voor. Het is voor veel wereldburgers een bittere waarheid, dat er mensen zijn die vinden dat zij alle macht mogen hebben. Mensen die zich niets aantrekken van de gewone mens. Het enige lichtpuntje is het kleine verhaal dat zich onder al deze strijd afspeelt: een verhaal over vriendschap en vertrouwen.

ISBN 9789400504790 | Paperback | 352 pagina's | Bruna | januari 2018
Vertaald uit het Engels door William Oostendorp en Joost van der Meer | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 21 april 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER