Nieuwe jeugdboekrecensies 15+

Het verdronken land
Olga Ponjee


Een groot deel van Nederland is nog niet zo lang geleden geteisterd door een vreselijke storm. Dijken zijn verwoest en hielden het water niet meer tegen. Dorpen en steden zijn weggespoeld, vele mensen en dieren omgekomen. Het gedeelte van Nederland dat nog geen wateroverlast heeft stroomt vol met vluchtelingen, die de nodige problemen met zich mee nemen. Onvoldoende huisvesting, niet genoeg voedsel, te weinig medicijnen.


Hoofdpersoon Loekie is op haar voormalige, deels ondergelopen school, die niet meer in gebruik is. Er wordt een actie gehouden ten bate van de vluchtelingen. Ze is in de buurt van de aula, waar premier Berk onverwachts een woordje zou komen doen. Dat was niet bekend gemaakt, maar toch wisten mensen er van. Loekies moeder onder andere, zij pusht haar dochter om de premier wat vragen te gaan stellen. Maar op het moment dat ze haar telefoon richt op Emir Berk en haar eerste vraag stelt, wordt er geschoten. Loekie filmt zodoende onbedoeld de moord op de premier.


Daarna is zij doelwit van de moordenaars die willen weten wat ze gezien heeft. Als ze op de vlucht slaat denkt ze eerst aan Joris, haar vriendje. Maar als ze hem een berichtje wil sturen toetst ze – per ongeluk? - het telefoonnummer in van haar vroegere buurjongen, Jacinto.
Jacinto is op dat moment met zijn zusjes en ouders op weg naar Eindhoven, om het vliegtuig te nemen naar Curaçao. Als hij het berichtje leest, laat hij zijn familie achter, en rijdt naar Utrecht. Hij stuit op wanhopige en boze vluchtelingen, die hem tegen willen houden. Iemand redt hem en neemt hem mee naar Laag-Catharijne, een vreselijk oord, aangeduid door de overheid, waar mensen die geen andere vluchtmogelijkheid hebben, proberen in leven te blijven. Hij doet daar een vreselijke ontdekking.
En dan is er nog een derde jongere, Felix, de zoon van een beruchte rechtse politicus. Felix wordt ontvoerd, maar hij begrijpt niet waarom.


Deze drie jongeren gingen niet echt met elkaar om toen alles nog goed was, maar het ziet er nu al snel naar uit dat zij elkaar beter gaan leren kennen. Alle drie voeren zij op een eigen manier strijd tegen een partij waarvan ze eigenlijk niet eens weten wat die van plan is. Of überhaupt wie er allemaal bij horen. En zo weet de lezer dat dus ook niet. Lang blijft de twijfel bestaan wie er bij de goeden en wie bij de slechten horen!
Hoe het zit wordt duidelijk in drie verhaallijnen, waarbij er steeds gewisseld wordt van vertelperspectief. Loekie is het meest aan het woord, zij is een vrij resolute jongedame die zich ogenschijnlijk niet zo veel aantrekt van wat anderen van haar denken.


Een dystopische maar erg realistische roman voor jongeren, goed te lezen door ouderen. Er worden vraagstukken aan de orde gesteld waarop niet zo een-twee-drie een antwoord te geven is.


‘Is de EU ons komen helpen? Heeft de storm het beste in ons naar boven gehaald? Doe toch niet zo naïef, meisje. We gaan elkaar aan stukken trekken over de laatste huizen, de laatste happen eten, de laatste medicijnen. En wie denk je dat de strijd wint? De mensen die lief samenspelen? Of de mensen die bereid zijn tot verschrikkelijke dingen?’


Is Loekie inderdaad naïef? Bewijst immers de geschiedenis niet dat bovenstaande woorden waar zijn?
Ze antwoordt:


‘Ik heb nul beesten gezien. Alleen maar mensen die elkaar hielpen. Die mij hielpen, ook al kenden ze me niet.’


Misschien zet dit boek lezers aan het denken. Zo niet, dan lees je een spannend verhaal over drie bewonderenswaardige jongeren. Het is een boek dat je niet makkelijk weglegt, steeds is er die cliffhanger waardoor je verder wil lezen. En de humor ontbreekt niet:


‘Het was een meer. Een ondergronds meer dat zich voor hen uitstrekte. Er zaten ratten aan de waterkant, die tegen elkaar krijsten in het Algemeen Beschaafd Rats. Half in het water, half op de stenen lag een roeibootje, bij elkaar gehouden door touwtjes, spijkers en schietgebedjes.’


Olga Ponjee (1983) schrijft boeken, films en games. In haar vrije tijd maakt ze historische kostuums en metselt ze muurtjes van baksteen.


ISBN 9789491875700 | Hardcover | 192 pagina's | Uitgeverij LetterRijn | 8 februari 2019
Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 8 februari 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Truth or Dance
Trilogie deel 1
Chinouk Thijssen


De ik-persoon zit in de auto met een aantal anderen, namen worden er niet genoemd. Zij zijn gespannen omdat ze op weg zijn naar een auditie. De rijstijl van degene die achter het stuur zit doet er geen goed aan, ze gaat steeds sneller en roekelozer rijden! De anderen worden bang en de chauffeuse reageert nog steeds niet op hun steeds dwingender vraag om langzamer te rijden…


Maar dit was het verhaal nog niet, in het volgende hoofdstuk worden we drie jaar in de tijd terug gevoerd en ontmoeten we de vier vriendinnen, India, Lisa, Nikki en Zoë. Zij zitten in het laatste jaar van de dansopleiding van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Het is hard werken, maar de meiden dromen er van om auditie te kunnen doen bij een van de grote dansgezelschappen. Zover zijn ze nog lang niet, eerst moeten ze op de vervolgopleiding toegelaten worden!


Als ze na de zomervakantie aan het nieuwe jaar beginnen is er evenwel eerst de auditie voor de eindvoorstelling, waar ze zich druk om maken. Natuurlijk willen ze allemaal de hoofdrol maar er is veel concurrentie. Raven bijvoorbeeld is ook erg goed, vindt India, de ik-verteller. Maar Raven doet vreemd. In het verleden is ze al eens uitgevallen tegen India: zij zou nooit in het Nationale Ballet kunnen dansen vanwege haar huidskleur en haar kroeshaar, zei ze. Nu is er blijkbaar nog meer aan de hand. Maar behalve dat ze vervelend doet, weten de anderen niet wat wat haar mankeert.


Als een van de leraren kondigt aan dat hij het dit laatste jaar anders gaat doen, staat iedereen op scherp. Het blijkt een speurtocht te worden, ze vormen groepjes en krijgen opdrachten. Uit het winnende groepje wordt degene gekozen die de hoofdrol gaat spelen!
Natuurlijk vormen de vier vriendinnen een groepje en hun eerste opdracht verloopt prima. Maar dan worden ze toegevoegd aan een chatgroep met de naam Truth or Dance. Lang denken de meiden dat het van dezelfde leraar afkomstig is, maar de opdrachten worden steeds vreemder en de leraar blijkt van niets te weten. Maar wie zit er dan achter? Het moet iemand zijn die hen allemaal goed lijkt te kennen. Waarom worden de opdrachten die ze via de app krijgen steeds gevaarlijker? Waar is die persoon op uit?


Het is een beetje een anticlimax als op het einde blijkt dat dit het eerste deel is van een trilogie. De lezer blijft zitten met vermoedens, er zijn vooralsnog geen antwoorden. En die wil je dan wel kennen!


Chinouk Thijssen heeft zelf jaren een carrière in de balletwereld geambieerd, wat helaas niet gelukt is. Ze kent evenwel het wereldje heel goed, en dat proef je in deze thriller. De onderlinge jaloezie, met daarnaast ook de vriendschap, de allesoverheersende ambitie om maar de top te bereiken. Het keiharde werken en het verbijten van de pijn, de angst voor blessures en voor een toenemend gewicht, het onbegrip van buitenstaanders waaronder ook familie, en het probleem van moeders die hun eigen dromen in hun dochters verwezenlijkt willen zien worden, het komt allemaal aan de orde.


Het boek begint met de uitleg over danspassen en andere balletterminologie. Wel zo prettig, uitleg hierover hoeft het verhaal dat volgt niet meer te onderbreken.


De eerdere boeken van Chinouk Thijssen blijken een goede vingeroefening geweest te zijn in het creëren van spanning, want die wordt in deze nieuwe thriller uitstekend opgebouwd. Het blijft lang onduidelijk dat de groepschat niets te maken heeft met school, maar wie er dan wèl achter zit? 
Hopelijk volgt het tweede deel snel!


Chinouk Thijssen (Rotterdam, 1983) is een van de bekendste boekvloggers van Nederland. Ze is auteur en tekstredacteur voor verschillende uitgeverijen Ze schrijft columns en Young Adult thrillers. In 2017 stond ze op de vierde plaats op in de verkiezing Rotterdamse Zakenvrouw van het Jaar.


http://www.chinoukthijssen.nl


ISBN 9789044834116 | Hardcover | 285 pagina's | Clavis | oktober 2018| Vanaf 15 jaar.

© Marjo, 29 december 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Twee seconden
Elle van den Bogaart


Het verhaal is kort en krachtig:
De achttienjarige Thomas is tot over zijn oren verliefd op Alicia. Dus moet hij indruk maken, en haalt zijn moeder over hem de auto mee te geven naar het schoolfeest. Onderweg belt het meisje van zijn dromen en dus neemt hij op. Zonder na te denken.
Al pratende is hij afgeleid en rijdt ergens tegenaan. Zonder te gaan kijken wat hij geraakt heeft, rijdt hij door. Zijn paniek wordt nog groter als hij hoort dat er een meisje van zijn school is aangereden, op de plek waar hij was. Ze ligt in coma.


Dean begint de innerlijke strijd: hij probeert zichzelf wijs te maken dat hij dat meisje niet geraakt kan hebben. Het was een muurtje! Het moet een muurtje geweest zijn! Maar de auto moet weg, want ze zullen hem verdenken als ze de krassen zien!
In feite weet hij best dat hij zich aan moet gaan geven, maar hij doet het niet. Smoesjes zijn er volop om dat niet te doen. Hij liegt zelfs tegen de agenten die aan de deur verschijnen. En tegen zijn moeder en Alicia vertelt hij evenmin de waarheid. Het is niet zo dat hij zo goed toneel kan spelen dat zij niets in de gaten hebben, maar hij blijft beweren dat er niets aan de hand is.


Intussen neemt zijn schuldgevoel toe, de twijfel groeit, hij moet het weten!


‘Als ik dit heb gedaan, ben ik de grootste klootzak ever.’


Wat zal hij doen? Is hij sterk genoeg om onder ogen te zien dat wat hij gedaan heeft niet deugt? Sterk genoeg om zijn moeder en Alicia de waarheid te vertellen?


Elle van den Bogaart beschrijft de innerlijke strijd van Thomas alsof ze het zelf meegemaakt heeft, zo levensecht en overtuigend is het verhaal. Zij schrijft in een zeer toegankelijke stijl over een indringend probleem. De manier waarop de jongen worstelt met zijn gevoelens is herkenbaar voor een tiener, hoewel het te hopen is dat de situatie minder bekend zal zijn.


Elle van den Bogaart (Nuland, 6 april 1959) schrijft voor jongeren. Zij won in 2005 de debutantenprijs van de jonge jury voor haar eerste boek De gele scooter. Daarna stond zij ook op de lijst voor de kerntitels van de jonge jury voor haar boeken Prooi, No deal en Verdoofd.


ISBN 9789025114220 | Paperback | 154 pagina's | Uitgeverij Holland | oktober 2018| Vanaf 15 jaar

© Marjo, 6 december 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Voor het laatst gezien
Caleb Roehrig


Als de vijftienjarige January McConville vermist wordt, komt de politie bij Flynn Doherty langs. Hij is namelijk haar vriendje en de laatste die haar gezien heeft. Flynn heeft echter een geheim en dat maakt het moeilijk om precies te vertellen wat er zich tussen hem en January heeft afgespeeld. Wat dat geheim is, ontdekken we als lezer al vrij snel. Flynn voelt zich namelijk meer aangetrokken tot jongens, maar daar heeft hij het nog moeilijk mee en het is niet iets waar hij voor uit wil komen.


Flynn vraagt zich ook af wat er met January is gebeurd en gaat op onderzoek uit. Was January zelf wel helemaal eerlijk? Sinds haar moeder hertrouwd is met Jonathan Walker, is haar leven ingrijpend veranderd. Jonathan Walker is een zeer rijke senator, die bezig is met z'n herverkiezing. January zit nu op een eliteschool en tegen Flynn heeft ze geklaagd over de sfeer daar en de leerlingen, die allemaal vreselijk snobistisch zijn.


In cursieve stukken leren we meer over de verhouding tussen January en Flynn. Flynn ontdekt dat January dingen over hem heeft verteld, die niet kloppen en er blijken meer leugens te zijn. Tegen Flynn heeft January gezegd dat ze het zo druk heeft en tegen anderen heeft ze gezegd dat Flynn zoveel beslag op haar legt.


Het boek geeft ook een minder fraai beeld van de Amerikaanse politiek, waarin het hele gezin van een politicus in de spotlights komt te staan en alles uitgebuit dient te worden, om het doel te bereiken, inclusief de verdwijning van een jong meisje, dat toevallig de stiefdochter van de politicus is. Het cynisme wordt wel zeer duidelijk getoond door Eddie, de campagneleider van Jonathan Walker. Die wil de verdwijning en de vermoedelijke dood van January, die hij overduidelijk als een risico voor de carrière van haar stiefvader zag, politiek uitbuiten, door een wetsvoorstel in te dienen voor hogere straffen voor misdrijven waar minderjarigen het slachtoffer van zijn. En als hij Flynn, die wel eens een joint rookt, er voor op kan laten draaien, is het allemaal nog beter. Dan kan Jonathan Walker ook gemakkelijker pleiten voor strengere drugswetten.


'Voor het laatst gezien' is duidelijk een boek voor jongeren van 15 jaar en ouder. Dat is al te zien aan het omslag en je merkt het ook aan het taalgebruik en de aandacht voor de ontluikende seksualiteit van de hoofdpersoon. Dat laatste speelt geen grote rol in het verhaal, maar er is wel aandacht voor.
Het volgende boek van de schrijver met de titel 'White rabbit' is al aangekondigd voor februari 2019 en ik ben heel benieuwd of dat boek net zo spannend is als 'Voor het laatst gezien'.


ISBN 978 90 00 36468 8 | Hardcover | 283 pagina’s | Van Goor Uitgeverij Unieboek Het Spectrum | november 2018
vertaald door Sandra Hessels

© Renate 24 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

vspace=Het juiste spoor
En de rest van ons wacht
Marieke Nijkamp & Corinne Duyvis


Marieke Nijkamp en Corinne Duyvis zijn goed bevriend in het dagelijks leven. Beiden schreven ze een spannend verhaal waarin de onderlinge relatie tussen jongeren behoorlijk op scherp komt te staan.


Marieke Nijkamp start met een verhaal Het juiste spoor dat begint op een Waddeneiland. Een groep vrienden is daar heen gegaan na het overlijden van een van hen, om te proberen hun leven weer op het juiste spoor te zetten. Dan verdwijnt de broer van de overledene, en eigenlijk wijst iedereen naar iedereen, al of niet hardop hebben ze allemaal een eigen mening over wat er gebeurd kan zijn. Maar er is er eentje die precies weet wat er is gebeurd…
Als ze naar huis reizen bevinden ze zich in een trein die ineens stilstaat in een verlaten landschap. Er zitten geen mensen meer in, het is akelig weer buiten en de jongelui raken steeds meer geagiteerd. Het verhaal zou zo uitgewerkt kunnen worden tot een thriller.


Corinne Duyvis levert een apocalyptisch verhaal - het is 2035 - getiteld En de rest van ons wacht dat in de ik-persoon is geschreven.
Een jong meisje zit met haar ouders en een heleboel onbekenden in een bunker het einde van de wereld af te wachten. Ze weten dat een komeet zal inslaan in Letland, waar zij toevallig vandaan komen. Yveta is gehandicapt, in haar lijf zitten allerlei technologische snufjes om haar overeind te houden. Maar ze kan zingen als een nachtegaal. Daar maakt ze gebruik van als de situatie in de bunker steeds slechter wordt, alleen wordt dat niet door iedereen in dank afgenomen. En dan valt de elektriciteit helemaal uit...


Beide verhalen lezen als een trein, en zijn een lekkere smaakmaker voor hetgeen deze schrijfster verder uit hun pen laten vloeien.


ISBN 9789402702330 | Hardcover | 104 pagina's | Harper Collins YA | september 2018 | Vanaf ca. 15 jaar

© Marjo, 17 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Liefde en geluk
Jenna Evans Welch



De 15-jarige Addie is met haar ouders en broers uitgenodigd voor de trouwerij van haar tante. Daarvoor moeten ze vanuit Seattle naar Ierland reizen. Hun vader gaat niet mee.


Terwijl de anderen in Ierland een huwelijksreis gaan maken, mag Addie naar haar vriendin in Italië. Maar ze moet wel het gezelschap van haar oudere broer Ian op de koop toe nemen. Tot voor kort waren die twee dikke maatjes, maar er is iets gebeurd waardoor ze nu overhoop liggen. Hun moeder weet niet wat er aan de hand is, maar vindt dat ze het goed moeten maken. Ze dreigt met toekomstplannen die anders zijn dan Addie en Ian dat in gedachten hebben. Maar wat is er dan gebeurd? Het heeft iets te maken met een fout vriendje, maar Addie wil er niet over praten.


Nadat hun moeder en twee broers met de bus vertrokken zijn voor de huwelijksreis van tante Mel, gaat evenwel alles fout.  In plaats van een vakantie in een warm Italië bij Lina, haar vriendin die haar liefdesverdriet wel zal verhelpen, bevindt Addie zich in een krap autootje met haar broer en een vreemde jongen die blijkbaar al lang een vriend is van Ian. Rowan is Iers, hoe kan hij een vriend zijn zonder dat Addie daar iets van weet?
Tot haar verbijstering ontdekt ze wat Ian van plan is, iets dat totaal niet lijkt op waar zij van uit ging: dat haar broer er naar uit keek om naar die universiteit te gaan waar hij door zijn sportieve talent met open armen ontvangen zou worden. En waarom zit hij haar zo te pushen dat ze tegen haar moeder vertelt wat er met dat vriendje gebeurd is?


Rowan krijgt steeds telefoontjes van zijn moeder, die hij niet aan wil nemen, en de auto die hij bestuurt door het regenachtige Ierland mankeert van alles. Een gelukkig toeval is dat Addie nogal technisch aangelegd is! Maar dat de auto lekt, en dat het overal waar ze uitstappen erg modderig is, daar kan zij ook niets aan doen. De route die ze volgen is min of meer die aangeraden wordt in de  ‘Reisgids Ierland voor mensen met liefdesverdriet’. Daar staan bepaalde bijzondere locaties in Ierland in, waar je opdrachten moet doen die je helpen om je verdriet te verwerken.
Addie ziet overal beren op de weg, en helaas zijn een paar van die beren levensecht!
Dan heeft Lina een bijzonder idee…


Een reisgids om van je liefdesverdriet af te komen! Erg origineel. Zo wordt het verhaal nog een beetje toeristisch ook. ‘Liefde en geluk’, de titel zegt al dat het een feelgoodroman is. Het heeft een prettige spanningsboog en veel humor, maar gelukkig is er meer. Het is het verhaal van drie jongeren die in een roadtrip door Ierland volwassen besluiten moeten nemen. Zonder volwassenen, die hen kunnen helpen bij het oplossen van allerlei problemen. Het gaat over foute vriendjes en zelf bepalen wat je toekomst wordt. Helaas – maar de schrijfster is Amerikaans, het is te verwachten – is het einde nogal sentimenteel. Net als de fictieve schrijfster van de reisgids:


‘Wist je dat elk blaadje van het klavertje ergens voor staat? Dat is zo, lieverd. Geloof, hoop en liefde. En mocht je er eentje vinden met vier blaadjes, nou, dan staat die vierde voor geluk. Geloof, hoop, liefde en geluk. Maar boven alles wens ik je liefde toe. Liefde is haar eigen vorm van geluk.’


Dat klavertje is dan ook verwerkt in de omslag. 


Eerder schreef Jenna Evans Welch Liefde & Gelato, een verhaal dat speelt in Toscane, waarin vriendin Lina de hoofdrol speelt. Waar zou het volgende boek zich afspelen?


ISBN 9789402702293 | paperback| 320 pagina's | Uitgeverij Harper Collins | september 2018 | Leeftijd vanaf 15 jaar
Vertaald uit het Engels door Irene Paridaans

© Marjo, 28 januari 2019

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De laatste halte
Wendy Brokers


Vier jongeren rond de zestien jaar gaan met twee 4-havoklassen, op werkweek naar Londen.Na een verontrustende proloog waarvan we niet weten over wie het gaat, begint het verhaal op de vroege ochtend als ze de bus in stappen.


Naima is van Marokkaanse afkomst, draagt geen hoofddoek uit eigen verkiezing, maar voor de xenofoben in haar omgeving maakt het niet uit, ze wordt veelal genegeerd door haar klasgenoten.
Loïs baalt stevig dat ze niet op tijd zal zijn en dus niet bij haar vriendinnen kan zitten in de bus.
Jonas is een eenzelvige jongen, op wie Loïs al een tijdje een oogje heeft. Tot zijn verrassing zit ze ineens naast hem. Niet dat hij nu opeens sociaal gaat doen, maar hij heeft eveneens interesse in Loïs.
Ralph is niet bepaald een populaire jongen, hij is blijven zitten, en blijft op afstand van de anderen, die immers ‘nog zo jong’ zijn.  
Naima vindt hem leuk, en laat nu een van de laatste plekken in de bus naast hem zijn.


Als je dit eenmaal gelezen hebt, weet je: geen twijfel mogelijk: hier gaan twee stelletjes ontstaan!
Omdat ze op hun tochten door de stad bij elkaar in een groepje worden gezet, trekken ze met z’n vieren op. Ralph blijkt in Londen gewoond te hebben, en dat maakt het makkelijker om de weg te vinden.
Zo komen ze met nog anderen uit hun gezelschap terecht op Charing Cross, waar het vreselijke gebeurt: een terrorist pleegt een aanslag. Al snel wordt duidelijk dat het niet een enkele zelfmoordterrorist is, maar dat er meerdere radicalisten actief zijn. Een ervan is een bekende…
Tijdens hun angstige vlucht leren de vier elkaar goed kennen en komen hun diepste emoties en geheimen naar boven.


Het is veel: vier jongeren die al een flinke rugzak met zich mee dragen en daar mee om moeten zien te gaan. Daar boven op deze confrontatie met de dood. Het  heeft als gevolg dat ze zich bloot geven waar ze dat anders zeer waarschijnlijk niet gedaan zouden hebben.
Dat levert op zich al een heftig verhaal op, en dan is er ook nog de dreiging op de achtergrond, bommen, geweren, messen, de aanslagplegers zijn nietsontziend.


Wendy Brokers laat haar personages om en om het verhaal vertellen vanuit de ik-persoon, waardoor zij hun gedachten en reacties nog indringender kan laten zien.
De vriendschap die zij laat groeien tussen deze jongeren is echt. Als je zulke vreselijke gebeurtenissen met elkaar deelt ontstaat er vanzelf een band. En Loïs blijft realistisch. Ze relativeert:


‘Ik vraag je niet om met me trouwen, Jonas Mulder. Ik vraag je alleen om mijn vriendje te zijn. Voorlopig. Tot ik je zat ben.’ Er blinkt iets in haar ogen.
Maar ik waarschuw je dat dàt misschien wel even kan duren.’


De laatste halte is een psychologische thriller – voor young adults - waar je U tegen zegt.


Als je de leeftijd van de jongeren het verhaal buiten beschouwing laat – het zijn nog kinderen, zijn zij in staat tot zulke diepe inzichten? – dan is dit een een overtuigend verhaal. Een verhaal over wat angst met je doet, over vertrouwen, voor elkaar opkomen, ook al is de ander op het eerste gezicht niet degene met wie je om wilt gaan.


Wendy Brokers is eigenlijk kinderverpleegkundige, maar bleef altijd geïnteresseerd in schrijven. In 2012 deed ze voor het eerst mee aan een schrijfwedstrijd, al snel volgden een column en twee korte verhalen. In 2017 verscheen haar debuutroman Geluk bij een ongeluk.
Dit is haar debuut voor Young Adults.

ISBN 9789000364169 | Paperback | 265 pagina's | Best of YA | oktober 2018| Vanaf 15 jaar.

© Marjo, 13 december 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

De laatste missie
Derde deel van de trilogie ‘Frontlinie’
Michael Grant


Hoe het de vrouwen Rio, Frangie en Rainy verging, vanaf hun aanmelding in 1942 voor actieve dienst in het Amerikaanse leger hebben we in de twee eerdere delen kunnen volgen. Zij hebben hun weg gevonden in de harde wereld van het oorlogvoeren.
Rio was nog maar zestien jaar toen ze zich - liegend over haar leeftijd - aanmeldde, maar maakt razendsnel carrière.


‘Diep in haar hart weet Rio echter dat ze eigenlijk dienst heeft genomen omdat Jenou (haar vriendin) dat deed, en omdat ze zich net als Jenou suf verveelde in Gedwell Falls, Californië. En omdat ze het gevoel had dat ze werd meegevoerd. Dat het getij van de geschiedenis om haar heen was gestegen en haar met zich mee had gedragen, als een stuk drijfhout in een vloedgolf.
Het was nooit haar bedoeling om in de buurt van het front te komen.’


Rio heeft een relatie met piloot Strand, maar vraagt zich af of ze ooit nog een braaf huisvrouwtje kan zijn zoals hij dat van haar verwacht. Maar nu is het 6 juni 1944, D-Day, en ze nadert met haar mannen – en vrouwen – de kust van Normandië: Omaha Beach, een smal strand met hoge kliffen waarvandaan de Duitsers een te goed zicht hebben op de Amerikanen.


Dan is er Rainy, niet praktiserend joods, haat Duitsers, en zij heeft zich na akelige ervaringen met de Gestapo laten inzetten als spionne. Zij moet gegevens over Duitse stellingen doorgeven, maar raakt betrokken bij verzetspraktijken. Zo is ze getuige van de vernietiging van het Franse dorpje Oradour-sur-Glane.
En er is de zwarte Frangie die er van droomt om arts te worden, maar dat kan natuurlijk niet, weet ze. Zij is immers zwart. In de oorlog doet ze dienst als hospik.


In dit derde deel volgen we ook Lupé, is afkomstig uit Mexico, zou zichzelf een cowgirl kunnen noemen, omdat ze het werk op een grote ranch net zo goed aankan als een man. Na slechts dertien weken training doet zij dienst onder Rio.


Eenmaal geland verplaatst de strijd zich van Normandië naar de Ardennen. Bij Aken ligt het Hürtgenwald waar zich een heftige strijd afspeelde.
Na de slag bij Aken komt Rio ook nog in een concentratiekamp waar ze gruwelen ziet die ze nooit meer zal vergeten. Uit de geschiedenis is bekend dat dit allemaal op waarheid berust, maar dat Grant er voor gekozen heeft dit alles onomwonden en recht voor zijn raap in een boek voor vijftien en ouder te vertellen is erg heftig. Het is absoluut geen verhaal voor tere zieltjes, ook al is het belangrijk dat je weet wat er zich afgespeeld heeft.


Het systeem van een leger dat immers een samenraapsel is van allerlei achtergronden, verschillende religies en afkomst is voor Grant dé insteek om kwesties als racisme, seksisme en antisemitisme te bespreken.
Grant gebruikt de tegenwoordige tijd, waardoor de actie nog actiever overkomt. Er zijn enkele onderbrekingen in de vorm van brieven aan en van het thuisfront, waarna je als lezer opnieuw de hel ingevoerd wordt. Zijn stijl is filmisch, maar of we op een verfilming zitten te wachten is zeer de vraag.


Achterin vinden we een verantwoording en foto’s. Ook vertelt Michael Grant in een nawoord hoe hij gebruik heeft gemaakt van feitelijkheden – er is een bibliografie – maar de Divisie waar zijn personages zich in bevonden heeft hij verzonnen. Ook de ruime hoeveelheid vrouwen die hij in zijn boeken opvoert is fictie. Als er al vrouwen deelnamen in de gevechten in Europa, dan waren dat uitzonderingen. Pas in de jaren negentig mocht een vrouw echt dienst nemen.
Maar Grant laat zijn vrouwen absoluut niet onderdoen voor mannen. Wat zij moeten doen, wat zij meemaken is hetzelfde. Keihard, het gaat om leven en dood, je beste vrienden zien sterven en toch door moeten gaan. Moeilijke beslissingen nemen voor de goede zaak al zullen die levens kosten.


Nooit weer, is zijn slotwoord.


Michael Grant (Los Angeles, juli 1954) is een Amerikaans schrijver. Hij is medebedenker en coauteur van de boekenreeksen Animorphs en Everworld, maar in Nederland en België is hij bekend door zijn serie Gone. Hij groeide op in een militair gezin en bezocht tien scholen in vijf staten, alsmede drie scholen in Frankrijk. Als volwassene werd hij schrijver, voor een deel omdat "het een van de weinige banen was die hem niet zou binden aan een specifieke locatie".


ISBN 9789402701715 | Paperback | 416 pagina's | Harper Collins | augustus 2018 | Vanaf 15 jaar
Vertaald uit het Engels door Karin de Haas

© Marjo, 25 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Een verre plek vlakbij
Hayley Long


De vijftienjarige Dylan en zijn twee jaar jongere broer Griff hebben een hechte band. Dylan denkt dat dat komt doordat ze al vanaf hun jeugd ‘uit een koffer leefden’. Hun ouders, leraren Engels allebei, verhuisden steeds al ze weer genoeg hadden van een plek, en iedere keer weer moesten de jongens hun pas verworven vrienden weer achterlaten. 
Als ze zich in Brooklyn gesetteld hebben gebeurt er iets vreselijks. Op de terugweg van een vakantie krijgen ze een ongeluk op de snelweg. Hun ouders zijn op slag dood.


‘Ik hou het dus simpel: onze auto werd compleet gesloopt met ons er nog in. Het was alsof je naar een misselijkmakende film zat te kijken en je plotseling merkte dat je de hoofdrol had. Natuurlijk wilde ik daar niet zijn. Natuurlijk wilde ik niet dat het echt was. En als het had gekund, zou ik de afstandsbediening hebben gepakt en die gruwelijke film hebben uitgezet. En daarna zou ik voorgoed weggerend zijn naar een verre plek vlakbij, en daar zou ik voor altijd gebleven zijn.
Maar dat kon niet.
Omdat er andere mensen samen met mij in die film zaten. De andere mensen in de auto.
En een van hen had me nodig.’


Na een periode in het ziekenhuis logeren ze een tijdje bij de directrice van hun school, het is nog vakantie, tot er zich iemand meldt die ze alleen kennen van de verjaardag- en kerstkaarten: Dee is een nicht van hun moeder, ze woont met haar man Owen in Aberystwyth, in Wales.


Griff heeft het ontzettend moeilijk. Hoe moet hij overleven in een totaal andere wereld? Zelfs al waren ze gewend om steeds te verhuizen, dat was wel als gezin. Bij Dee is alles anders, de kinderen op school spreken Welsh. Griff trekt zich steeds meer in zichzelf terug. Ook Dylan zit met zichzelf in de knoop, en bovendien voelt hij zich verantwoordelijk voor zijn broertje. Geregeld dwalen zijn gedachten af naar vrolijker tijden, toen ze nog allemaal samen waren.


Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de oudste jongen, die zich zorgen maakt om zijn broertje en probeert hem te helpen. Zijn eigen problemen schuift hij even opzij, maar ook die moeten opgelost worden. Als dat gebeurt blijkt dat de schrijver iets heel anders voor ogen had dan je als lezer verwacht. Zelfs als je dat al aan voelde komen, dan nog is het een verrassende wending, die het hele verhaal nog aangrijpender maakt.


Het is een mooi verhaal over gevoelens, toegespitst op rouwverwerking. Dat is natuurlijk behoorlijk emotioneel en zal tranen oproepen bij gevoelige zielen. Er is een rol weggelegd voor huisdieren, en ook muziek helpt bij emoties. Achterin het boek staat een playlist!


Hayley Long (1971) schrijft zowel fictie als non-fictie. Haar boeken zijn in verschillende landen verschenen en ze won diverse prijzen. Ze heeft gestudeerd in Aberystwyth en is lerares Engels.


ISBN 9789402701722 | Paperback | 288 pagina's | Harper Collins | september 2018 | Vanaf 15 jaar.
Vertaling uit het Engels door Angelique Verheijen

© Marjo, 22 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

Indigo
Latoya Moirae

Als de twintigjarige Nick (met de 'indigo'-ogen) na een jaar afwezigheid aankomt op de plek waar zijn ouders en broer de meeste vakanties doorbrengen - een Portugees resort – wordt hij niet alleen door zijn familie verwelkomd, ook de achttienjarige Caro is er met haar ouders. Nick bekijkt zijn jeugdvriendinnetje eens goed en weet meteen dat er van alles veranderd is.


Caro, Nick en zijn twee jaar jongere broer Noah zijn al jaren de beste vrienden, maar dit jaar verschijnt er iets nieuws in hun onderlinge band: seksualiteit. Opspelende hormonen zorgen voor verwikkelingen. Noah is al jaren verliefd op Caro, maar heeft het nooit uitgesproken. Nu heeft hij daar spijt van, want hij ziet hoe Nick naar haar kijkt. Inderdaad probeert Nick haar te versieren.
Caro voelt ook wel wat voor de jongen, maar ze weet eigenlijk niet precies wat. Haar ogen worden - eigenlijk al te laat - geopend als ze Pia ontmoet, een Nederlandse vrouw die iets verderop woont.


Pia is een bloedmooie vrouw, die zich bezig houdt met reiki en die gelooft in geesten. In een ruïne niet al te ver bij hen vandaan laat ze Caro voelen wat de aanwezigheid van geesten doet. Want, zegt ze, ze weet zeker dat ook Caro een indigo is. (Indigokinderen of nieuwetijdskinderen is een new-ageconcept bedacht in de jaren 1970 dat stelt dat bepaalde personen bijzondere kenmerken of bekwaamheden zouden bezitten. De specifieke kenmerken zouden betrekking hebben op de "Nieuwe Tijd”)


Inderdaad heeft Caro vreemde ervaringen. Ook in hun huis maakt ze dingen mee die haar doen geloven dat zij ook spiritueel is. De vakantie lijkt heel anders te gaan verlopen als de bedoeling was, want ook de vader van Caro heeft een probleem. Er is in zijn leven iets gebeurd waardoor hij zich enorm schuldig voelt, en hij gaat steeds verder in het pijnigen van zichzelf. Zijn gezin dacht altijd dat hij 'gewoon wat onhandig' was, maar moet nu in zien dat er veel meer aan de hand is.


Het verhaal dat aanvankelijk een romantisch coming of age verhaal lijkt te worden, slaat om in een spannende thriller als er vreemde dingen gebeuren. Iets of iemand legt dode dieren in huis, iemand doet ’s nachts de deurtjes van de keukenkastjes open…
Met de proloog in gedachten die gaat over misbruik en incest, rijst de vraag of hier sprake is van wraak, misschien wel door de geesten die in de ruïne huizen?


Binnen de veelheid van problemen - ieder personages heeft wel wat – draait het verhaal vooral om allerlei relationele verwikkelingen. Huwelijk en scheiding, vriendschap en liefde, homoseksualiteit of biseksualiteit en dan die spanning over de vreemde gebeurtenissen en over geesten die op wraak uit zijn, het is een verhaal dat je meesleurt tot de uiteindelijke ontknoping.
De schrijfster heeft een prettige schrijfstijl en is goed in dialogen. De zielenroerselen van Caro en de minder alledaagse problemen van de anderen worden geloofwaardig beschreven.


Latoya Moirae is het pseudoniem van Latoya Meuris, geboren in Sittard (1981). Zij is in 2003 afgestudeerd als vertaler aan de Vertaalacademie in Maastricht en aansluitend verhuisd naar Den Haag. Er is reeds een trilogie verschenen van haar hand.


ISBN 9789491875625 | Hardcover | 300 pagina's | LetterRijn | september 2018 | Vanaf 16 jaar.

© Marjo, 9 november 2018

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER