Nieuwe jeugdboekrecensies 15+

altGevallen land
Ivo Senden


Twee zestienjarige jongens, Erik en Stefan, zoeken het avontuur in hun eigen omgeving: ze wonen in Zuid-Limburg - je zou Valkenburg kunnen herkennen in de beschrijvingen. Ze hebben een geheime ingang ontdekt in de mergelgrotten en proberen de gangen in kaart te brengen. Verboden gebied natuurlijk, maar ze denken een onfeilbaar systeem te hebben dat hen altijd de weg terug zal doen vinden.


Intussen is Nederland in rep en roer vanwege een aanslag door Islamitische Wereld. Er is een bom gevallen vlak bij Utrecht. Driehonderd doden. De manier waarop premier Gilder het land bestuurt maakt het dagelijkse leven niet gezelliger: social media zijn verboden, internet is geblokkeerd. Vluchtelingen worden over de grens gezet, er heerst een grimmige sfeer. En dan die aanslagen. Erik is zich wel bewust van het gevaar, maar het leven gaat door.


Eriks vader heeft geen idee hoe hij zijn zoon kan bereiken sinds zijn vrouw overleden is. Hun relatie is niet al te best. Erik vertelt dan ook niet dat hij zijn eindexamen waarschijnlijk niet zal halen. Eigenlijk is hij meer bezig met dat ene onbereikbare meisje, Suzan.


En dan valt de bom. Meer bommen waarschijnlijk, maar wat er precies gebeurt weet niemand. Veel mensen weten net op tijd de weg naar de grotten te vinden, waar een oude atoomschuilkelder gebouwd is. Maar veel meer mensen zijn ongetwijfeld slachtoffer geworden. Als het inderdaad kernrakketten waren, dan kunnen ze er voorlopig ook niet uit, dan is er immers fall-out, een gevaarlijke straling.


Zo raken ongeveer 1500 mensen dicht op elkaar opgesloten in een ruimte. Daar moet leiding zijn. Structuur. De voorraden die door mensen met vooruitziende blik in de bunker gebracht zijn, moeten eerlijk verdeeld worden. Het levert de nodige spanningen op, en er vallen zelfs doden. Tot Eriks verrassing is zijn vader een van degene die er voor gezorgd heeft dat de bunker bewoonbaar is, en als zijn vader erkent dat Eriks kennis van de ondergrondse gangen erg nuttig is, wordt hun relatie stukken beter.
Helaas is zijn vriend Stefan niet een van de bunkerbewoners, maar voor Erik geldt eigenlijk maar één ding: Suzan is er! Maar natuurlijk kunnen ze niet onder de grond blijven. En dan blijken de meningen sterk verdeeld, en stijgt de spanning tot grote hoogte…


Aan de ene kant is Gevallen Land een apocalyptisch avonturenverhaal, met een groot Bildungselement, een spannend verhaal voor jongeren. Maar aan de andere kant is er de onderliggende kritische noot over onze maatschappij. De samenleving is niet gediend met schreeuwers. Een sociale en eerlijke manier van samenwerken is beter voor de mensheid. Het kan geen kwaad deze boodschap in een verhaal te verwerken.
De schrijver zegt het niet ronduit, maar de lezer trekt wel zijn conclusies, vooral doordat Ivo Senden in zijn boek de leraar Nederlands gesprekken met zijn leerlingen laat voeren over maatschappelijke en politieke kwesties. Kennis is belangrijk: weten waarom je die bepaalde keuze maakt, en niet zomaar meelopen met mensen die hard roepen. Erik blijkt goed geluisterd te hebben.


De schuilkelder bestaat in werkelijkheid. Ivo Senden (1977) is opgegroeid in een mijnwerkersfamilie, en kent de omgeving als zijn broekzak. Hij heeft de PABO gedaan, gewerkt in de filmwereld, en gelukkig zijn schrijftalent ontdekt.


ISBN 9789079226337| paperback | 380 pagina's | Leon van Dorp | december 2016
Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 20 mei 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altNerve
Jeanne Ryan


Na een intrigerende proloog, die niet veel onthult van wat de lezer nog verder te verwachten staat, maken we kennis met de zestienjarige Vey. Zij is ‘het meisje in de coulissen’, degene die de make-up verzorgt en nog meer hand- en spandiensten verleent bij een schoolvoorstelling onder leiding van de dramadocente. Het meisje op de achtergrond, dat verliefd is op de hoofdrolspeler en jaloers is op haar beste vriendin die de andere hoofdrol heeft.


Vey heeft niet zo’n hoge dunk van zichzelf, vindt haar uiterlijk maar matig. Daarom schat ze haar kansen laag in, als het er om gaat de aandacht te trekken van Matthew. Als hij dan toch aandacht aan haar besteedt en haar nader kennis laat maken met een online live televisiespel, Nerve, kan ze zijn uitdaging om mee te doen niet weerstaan. Eigenlijk weet ze best dat het een gevaarlijk spel is: het gaat er om je grenzen te verleggen, dingen te doen die je in werkelijkheid niet eens zou bedenken. En daarvoor nog beloond worden ook.


De programmamakers zijn reuze slim en maken goed gebruik van de moderne media, waarbij jongeren meer in de kijker staan dan ze zelf beseffen. Want bijna alles wat je online zet is openbaar! De makers beloven iedere deelnemer juist die dingen die ze zo graag willen hebben. In Veys geval begint het met een paar schoenen en eindigt het met haar grootste wens, iets wat haar ouders nooit goed zullen vinden en dus ook niet zullen bekostigen. 


Want dat is de andere kant van het verhaal: op de achtergrond zijn er haar ouders, die vanwege een onbezonnen daad in haar verleden, hun dochter streng in de gaten houden. Ook Tommy - een vriend, niets meer – wijst haar op de gevaren. Hij probeert haar te weerhouden van deelname aan het spel, maar biedt toch zijn hulp als ze daarom vraagt. En zo eindigt wat met een vrij eenvoudige opdracht begint in een complete nachtmerrie.

Een superspannende actiethriller voor jongeren, die misschien eens na gaan denken over het gevaar van moderne communicatiemiddelen. In dit boek - en de film - zijn het jonge mensen die nog niet zo zeker in hun schoenen staan, die de dupe zijn. Overmoed, ‘het zal wel meevallen’, en natuurlijk de verleiding van de prijzen, juist de dingen die je zo graag wil, voor je het weet zit je diep in de problemen.


Vey wil zo graag een sterke zelfstandige vrouw zijn, maar zo ver is ze nog lang niet, en ze zal eerst door een diep dal moeten om daar te komen. Daarbij ontdekt ze wie haar echte vrienden zijn en bij wie ze beter weg kan blijven. 


Nerve is de filmeditie van het boek van Jeanne Ryan dat eerder verscheen als Lef. Het is een verhaal dat jongeren zeker zal aanspreken en is behalve hedendaags ook nog spannend. Natuurlijk gaat het ook over romantiek, over jaloezie, over vriendschap.


Jeanne Ryan is een Amerikaanse auteur in het Young Adult-genre. Ze groeide op in een gezin met elf broers en zussen dat de hele wereld af reisde. Voordat ze begon met het schrijven van fictie heeft ze uiteenlopende dingen geprobeerd, waaronder 'wargame simulation' en 'youth development research'. Dat verklaart haar kennis van zaken.

ISBN 9789000351411 | paperback | 220 pagina's | Van Goor |september 2016
Vertaald uit het Engels door Lidwien Biekmann | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 11 mei 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altFluistereiland 4: Achter het licht
Elizabeth George


Becca King, het meisje van zestien, dat eigenlijk anders heet, woont nog steeds op Whidbey, maar voelt de buitenwereld waarvoor ze gevlucht is steeds nader bij komen. Er is een journaliste op het eiland gearriveerd, die naarstig op zoek is naar het verhaal dat ze sterk vermoed achter Becca en haar stiefvader, voor wie ze gevlucht is.


Op Whidbey is Diana de enige die op de hoogte is van Becca’s achtergrond. Zij is een oudere vrouw, die net als Becca de gedachten en visioenen van anderen kan horen en zien. Zij helpt het meisje er controle over te krijgen. Maar Diana begint lichamelijke gebreken te vertonen, en Becca maakt zich zorgen. Wat moet zij zonder haar steun en toeverlaat op het eiland? Diana dringt er op aan dat Becca haar vriend Derric vertelt over haar verleden. Dat komt er maar niet van, ook omdat Derric zijn eigen problemen heeft met een zusje dat niet weet dat ze zijn zusje is en andere dingen van hem wil.


Becca bivakkeert nog steeds in het huis van Ralph, de grootvader van Seth. Maar hij heeft een beroerte gehad en zijn dochter Brenda wil kost wat kost voorkomen dat Ralph weer terug naar zijn eigen huis gaat. Zij vindt evenwel een hardnekkige broer en neef op haar pad, die wel weten dat zij alleen op geldelijk gewin uit is en het land van Ralph wil verkopen.
Seth ontdekt dat zijn vriendin, Prynne, niet alleen verslaafd is aan hasj, maar erger, maar hij houdt van haar.


Problemen genoeg, die in dit vierde deel verder uitgewerkt worden. De rode lijn is de achtergrond van Becca: zal zij haar moeder vinden? En heeft ze inderdaad gevaar te duchten van haar stiefvader?


De thematiek in dit boek is heel modern: er is sprake van drugsgebruik, en Jenn, een vriendin van Becca twijfelt of ze op jongens valt of toch op vrouwen. Jenns moeder is een godsdienstfanaticus, die Jenn koste wat kost wil laten dopen. Dat vertikt Jenn, maar ja, ze is nog minderjarig.


Net als in de eerdere drie delen valt er genoeg te beleven in ‘Achter het licht’. Voor een beter begrip is het aan te raden om de boeken in volgorde te lezen, maar vreemd genoeg lijkt dit vierde deel het laatste. En dan is er wel een heel erg open einde. Je vraagt je dan af of het Elizabeth George ging om de specifieke thematiek in ieder afzonderlijk deel en dat de grote lijn niet meer is dan een omhulling. Dat zou toch wel heel jammer zijn, want die rode lijn is niet afgerond. Niettemin is het een meeslepend vlot lezend verhaal met veel psychologische details zoals de lezer die kent van de boeken over Inspecteur Lynley en Havers.

ISBN 9789022999837 | paperback | 312 pagina's | Bruna Uitgevers | november 2016
Vertaald uit het Engels door Fanneke Cnossen | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 12 april 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altDromer
Saskia Maaskant


In een niet nader verklaarde toekomst worden jongeren als ze zestien worden ingedeeld in een bepaalde categorie. Ze zijn Dromer, Denker, of Doener. Zelfs kunnen ze Beslisser worden, maar dat zijn er maar weinig, want Beslissers zijn de heersers in het land. In de Citadel waar zij zetelen worden de mensen die weigeren, de twijfelaars en dissidenten opgesloten.


Dromer is de neef van een belangrijke Beslisser, en natuurlijk wil zijn oom niet dat hij een dromer wordt, zoals hij niet alleen zijn naam is, maar wat hij ook wil zijn. Een dromer is gericht op een leven vol kunstzinnige uitingen: schrijven, schilderen, de wereld mooi maken.


Dromer heeft gezien hoe zijn vader vermoord werd, en waar zijn moeder is, weet hij niet.  Hij herinnert zich hoe ze zei: ’Vergeet niet wie je bent, Dromer!’
Maar een Denker - manager of uitvinder - wil hij niet zijn, dus wordt hij opgesloten. Op de dag van de keuze ontmoet hij in de Citadel een meisje, dat hij niet zal vergeten. Dat is Mila. Ook zij is het niet eens met de beslissing, maar zij weet te ontkomen en vlucht naar een eiland.
Het is al druk daar, op dat eiland dat verborgen zit in de mist, maar dat niet zo geheim is als de bewoners wensen.
Als Dromer eveneens op het eiland terecht komt, met de hulp van doener – arbeiders en boeren - William, komen de gebeurtenissen in een stroomversnelling. De mensen op het eiland worden Durvers genoemd, zij durfden het zich te verzetten tegen de Raad van beslissers. Maar ze kunnen niet op het eiland blijven.


Een futuristische roman over vrijheid, in de traditie van Divergent en de Hunger Games. Actiesciencefiction heet dat.
Eerst maken we kennis met de personages. Dat gebeurt in een wisseling van vertellers: Dromer, Mila en William. Het thema, vrijheid, je eigen keuzes maken, is er een van alle tijden, dus ook al speelt dit boek in een hopelijk fictieve toekomst, dan kan je je nog afvragen wat je plek is in de wereld.
De indeling van hoofdstukken werkt naar een bepaald punt toe, naar een speciale dag, een speciaal uur zelfs. Ook zijn er flashbacks. Makkelijk is het boek dus niet, maar als je er eenmaal in zit blijf je vanzelf lezen: de hoofdstukken worden korter, de cliffhangers sleuren je mee in een razend tempo. En dan… blijven de open vragen. Onder andere hoe het zit met de liefde, want met z’n tweeën verliefd zijn op hetzelfde meisje, dat ook nog eens niet kan kiezen – tja, kiezen leer je niet in deze maatschappij! - is niet handig..
Niet zo vreemd dus dat dit boek aangekondigd wordt als een nieuwe serie.


Saskia Maaskant (Zierikzee, 1981) debuteerde in 2011 met de roman De Verteller van Beorga bij uitgeverij Davidsfonds (Antwerpen, België). Dit boek werd genomineerd voor de Zoute Zoen, de belangrijkste manuscriptenprijs voor een jeugdboek in het Nederlands taalgebied, en werd daarbij tweede. Haar tweede roman Kieuw werd genomineerd voor diverse prijzen in Nederland en Vlaanderen en won de Accolade voor het 'Beste Jeugdboek' (Zeeuwse Boekenprijs). Haar nieuwste, Dromer, wordt gelanceerd als het begin van een serie.


ISBN 9789059088030 | Paperback | 276 pagina's | Davidsfonds | augustus 2016
Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 1 maart 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altMislukt
Iris Boter


Het boek begint met het verhaal van hoofdpersoon Loïs. Zij heeft zo snel zij kon haar ouderlijk huis verlaten, waar ze zich nooit echt geaccepteerd voelde. Het duurt even voor de lezer ontdekt wat er met haar aan de hand is, waardoor ze zich mislukt voelt. Deels komt dat door een gebeurtenis uit haar vroege jeugd, waar zij niets aan kon doen, en deels door hoe zij en haar ouders daarna het leven weer oppakten. Ze heeft een tijd in het ziekenhuis doorgebracht, en toen ze weer thuis kwam was er een nieuwe baby. Haar ouders hebben nooit doorgehad hoe dat voor de driejarige Loïs was: ze dacht dat ze vervangen werd. Met haar was immers iets mis, met haar nieuwe zusje niet.
Is er sprake van schuld? Tja, onbegrip, miscommunicatie, maar van schuld kun je niet echt spreken.


Niettemin heeft het Loïs uit huis gedreven, ze zit nu op de kunstacademie in de stad, waar ze ook een kamer heeft. Als ze uit die kamer moet, vindt ze gelukkig weer snel een andere woonruimte, bij de oudere mevrouw De Vogel. De kamer waar ze mag wonen is blijkbaar de kamer van een dochter. Ze mag er niets veranderen. Nu heeft ze weinig spullen, dus dat geeft niets, maar de huisregels zijn best streng: geen lawaai, zorgen dat niet te merken is dat ook zij de badkamer gebruikt en natuurlijk vooral geen herenbezoek! En dat is wat lastig, want Loïs heeft net Giel, een jongen die ze al jaren leuk vindt, opnieuw ontmoet. Hij blijkt ook op de kunstacademie te zitten. Hij doet architectuur, zij tekent. Maar doordat ze 'mislukt' is, zit ze nu met een groot dilemma: ze zou graag meer willen met Giel, maar ze durft hem niet toe te laten. En aangezien ze niet praat, begrijpt hij daar niets van.
Er is een ongelukkige val...

En dan verandert het verhaal volledig. Het lijkt wel alsof er ineens een ander boek begint! Het is ineens 1990, het meisje is helemaal anders. Hoewel: voor zichzelf is zij nog wel Loïs, maar ze bevindt zich in het lijf van een ander meisje, Emma, en iedereen denkt dan ook dat zij die Emma is. Wat is er aan de hand? Heeft ze ineens de herinneringen van dat andere meisje? Ligt ze in coma of zo? Maar als ze zichzelf knijpt doet dat gemeen zeer. Dus toch echt? Hoe kan dat?


Loïs wil maar een ding: terug naar wie ze was. Terug naar Giel. Maar dan ineens bedenkt ze dat ze in dit nieuwe leven er misschien voor kan zorgen dat ze niet ‘mislukt’ in haar volgende, of huidige leven…


Een eigenaardig verhaal, dat moge duidelijk zijn, en dat hindert niets, als er meer verband was geweest. De verandering is erg abrupt en daardoor ongeloofwaardig. Als Iris Boter voor een andere indeling had gekozen, met flashbacks misschien, of verhaallijnen naast elkaar, was het verhaal misschien echter overgekomen. De enige verbinding tussen de twee verhaallijnen, behalve het meisje zelf, is de kat in het huis van mevrouw Vogel die haar enthousiast verwelkomt, hetgeen volgens de hospita heel vreemd is. (daar klopt iets niet, de kat zou 17 jaar zijn, terwijl de duik in het verleden 25 jaar is). En wat ook vreemd is, is dat Loïs ineens prachtig piano kan spelen, en dat blijkt de gave van Emma te zijn.
Er is dus wel een poging gedaan om de verhalen aan elkaar te linken, maar helaas werkt het niet echt om er een geheel van te maken.
Dat je niettemin het boek uit wil lezen, is dan wel weer een goed teken!
Want je wil wel weten of de schrijfster het voor elkaar krijgt de dromen van het meisje uit te laten komen. Zal de nogal depressieve Loïs toch nog gelukkig worden? Of loopt dit allemaal verkeerd af...


Eigenlijk vind ik dat Iris Boter haar jonge lezers onderschat. Ik denk dat die best een wat ingewikkelder verhaalstructuur aankunnen!


ISBN 9789000347759 | Paperback | 265 pagina's | Uitgeverij Van Goor| augustus 2016
Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 12 februari 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altDe sprookjesverteller
Antonia Michaelis


‘Ik weet helemaal niets!’ riep ze de zee toe. ‘Helemaal niets!’
Waarover dan, vroeg de zee.
‘Over de dingen buiten de zeepbel!’ riep Anna. ‘Ik wil…ik wil…‘ Ze hief hulpeloos haar handen op, wollen handschoenenhanden met een patroontje, hulpeloos, en liet ze weer vallen.’


Anna leeft in een zeepbel. Ze weet niets van de echte wereld, beseft ze. Gitta wel, maar is zij wel de vriendin die ze dacht te hebben? Gitta beweert van alles te weten over die vreemde jongen die pas bij hen in de klas gekomen is. ‘De Poolse straatventer’, noemen ze hem. Anna vindt hem intrigerend, en als ze bij toeval met hem in contact komt, ontwikkelt zich langzaam een soort van vriendschap. Anna is verliefd. Is Abel, want zo heet hij, ook verliefd op haar?


Iedereen waarschuwt haar voor hem: hij is asociaal, een spijbelaar en een drugsdealer. Maar waarom is de leraar Duits dan zo van hem gecharmeerd dat hij hem helpt met school?  En is iemand die niet deugt wel in staat om zo liefdevol voor een veel jonger zusje te zorgen?
Hun moeder is verdwenen, en Abel heeft er alles voor over om te voorkomen dat de zesjarige Micha in handen van jeugdzorg valt.


Als Anna hen beter leert kennen luistert ze naar het sprookje dat Abel aan zijn zusje vertelt. En Anna ontdekt dat hij eigenlijk vertelt over hun leven, en over de mensen met wie zij te maken hebben. Ook die geheimzinnige personen die hen lijken te volgen, spelen een rol. Is het er misschien maar een? Er vallen doden… is een van de deelnemers aan het sprookje ook de dader? Is het Abel zelf?


Binnen het kader van een romantische jeugdthriller vertelt de Poolse straatventer zijn sprookje, een hartverwarmend verhaal dat enigszins parallel loopt met de werkelijkheid, en daardoor ook spannend wordt. Zal het een sprookje worden met een happy end? Een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’? Het ziet er niet naar uit…


Niet alleen het verhaal dat Abel zijn zusje vertelt vergroot de spanning, er is ook de wisseling van perspectieven: er zijn onbekenden die aan het woord komen. Er is ook het ontwikkelingsaspect: Anna ontdekt dat niet zij, maar de anderen in die zeepbel leven. Anna is op deze manier een herkenbare tiener. Er is school, maar vooral de liefde en die buitenwereld die zo anders is als die ze kent vanuit haar eigen wereld.


Antonia Michaelis
heeft al verscheidene kinder- en jeugdboeken op haar naam staan waarmee ze diverse prijzen won. Ze verwerkt hedendaagse problematiek in haar boeken: het anders zijn, drugsgebruik en traumatische ervaringen.
Erg mooi boek!


ISBN 9789047704355 | paperback | 366 pagina's | Lemniscaat | februari 2017
Vertaald uit het Duits door Merel Vink | Leeftijd vanaf 15 jaar.

© Marjo, 17 mei 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altSchaduwjongen
Simon Stranger

Het is al zo lang geleden, de ontmoeting met Samuel, dat Emilie het al vergeten was. Het is dan ook een grote schrik als de jongen die ze tijdens een vakantie op Gran Canaria leerde kennen ineens op haar slaapkamerraam klopt!

Drie jaar eerder, toen ze vijftien was, was ze erg onder de indruk van wat ze toen meemaakte: ze hielp bij de redding van een aantal bootvluchtelingen, een daarvan was Samuel uit Senegal. Hun kortstondige vriendschap eindigde met de jongen achter het hek van een opvangkamp, en Emilies terugreis naar Noorwegen. In een opwelling had ze hem nog een briefje met haar adres in de handen gestopt, met het idee dat ze elkaar konden schrijven. Maar ze had nooit iets van hem gehoord, en door haar eigen drukke leven was ze hem vergeten.
Het blijkt nu dus dat hij haar niet vergeten is. Ze is zelfs zijn laatste - zijn enige - hoop na drie jaar als vluchteling in vaak barre omstandigheden.


Maar zoals iedere lezer beseft is dat niet iets wat een Europees meisje zomaar kan doen. Zij heeft ouders, een eigen leven, een vriendje. De jongen is vies en gewond, berooid, heeft honger en kan nergens heen. Natuurlijk stuurt ze hem niet zomaar weg, ze doet wat ze denkt te kunnen doen. Het is niet genoeg. Natuurlijk is het niet genoeg. Samuel is op de vlucht. Hij kan niet terug naar Senegal. Zijn moeder eist dat hij geld stuurt, zij denkt: hij is in Europa, daar groeit het geld op straat. Samuel krijgt het haar niet uitgelegd, teruggaan is eerloos.
Maar zoals hij in Spanje eerder in handen van de vreemdelingenpolitie viel, zo is hij ook in Noorwegen niet veilig. Ze zullen hem zonder pardon terugsturen, Senegal is immers geen onveilig land.
Zijn verhaal over de mensenhandel, over het misbruik en de slavenarbeid zal niet genoeg zijn. Als ze hem al geloven.
Hij heeft niets: geen eten, geen geld, maar ook geen papieren. Hij leeft in de schaduw van het bestaan, is nergens zijn leven zeker. En ja, dan is dat vodje papier met een adres zijn laatste redmiddel…

Simon Stranger vertelt een aangrijpend hartverscheurend verhaal over een van de vele vluchtelingen. Een verhaal zoals er zovele zijn, van hulpeloze, reddeloze mensen die hun huis en haard hebben achtergelaten met hoop op een beter leven. In Europa. Want daar is het immers beter? Stranger laat de reactie van de jongen zien als hij ziet in welke omstandigheden het Noorse meisje leeft. En ze is volgens onze normen niet eens zo welgesteld. Een gewoon meisje in een gewoon rijtjeshuis. Maar ja: in zijn ogen is zij rijk.


Even laat de schrijver zijn verbeelding werken, en hoopt waarschijnlijk dat op die manier ook zijn jonge lezers zullen begrijpen hoe scheef de verhoudingen zijn. Lang, heel lang geleden waren de voorouders van deze twee jongeren met elkaar verbonden:
Een Scandinavische schipper is op weg naar Ghana met zijn zeilboot gekapseisd, en wordt uit de zee gevist door een soldaat met een zwarte huid. De over-over-over-over-over-over-over-overgrootvader van de een verbonden met de over-over-over-over-over-over-over-overgrootvader van de ander. Natuurlijk, een beetje schimmig, vergezocht, maar daarom nog niet minder waar als illustratie van het toeval dat bepaalt wie we zijn, waar we zijn, en in welke omstandigheden.
Buiten dit laat Stranger het aan de lezer over om al of niet te oordelen. Hij belicht de situatie van beide kanten, in een spannend verhaal, waarbij vanzelfsprekend het harde verhaal van Samuel het meest indruk maakt. Maar ook de kant van Emilie wordt goed belicht: hoe zij haar best doet, probeert te begrijpen.

Schaduwjongen van de Noorse schrijver Simon Stranger is het derde deel van een trilogie. In het niet vertaalde eerste deel wordt de geschiedenis van Emilie en Samuel verteld. Het tweede deel (Wereldredders, uitgeven door Van Goor in 2014) gaat over Emilie en haar acties tegen kinderarbeid. In dit derde deel gaat het vooral over Samuel. Schaduwjongen kan makkelijk los van de eerdere delen gelezen worden.

ISBN 9789044828511 | hardcover |187 pagina's | Uitgeverij Clavis| december 2016
Vertaald door Sofie Maertens en Michiel Vanhee | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 1 mei 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altFire Sermon 2 - Hemelvuur
Francesca Haig


Vierhonderd jaar geleden heeft een catastrofe de aardbol vernietigd. Er waren overlevenden, maar hun nakomelingen hebben te kampen met een eigenaardig genetische afwijking. Er worden alleen maar tweelingen geboren, waarvan de ene helft normaal is, en de andere een gebrek, een afwijking heeft. De eersten noemen zich de Alfa’s, en de anderen zijn dan de Omega’s.


In het eerste deel hebben we gelezen hoe de Alfa’s, die de wereld regeren, proberen een oplossing te vinden voor het wederhelftprobleem. Zij vinden het op zijn zachtst gezegd jammer dat ze de Omega’s moesten voeden maar ze moeten hen in leven houden. Het tweeling zijn heeft namelijk een vervelende consequentie: als de een ziek is, voelt de ander dat. Als de een pijn heeft, voelt de ander dat ook. En als een van de twee sterft, sterft de ander ook.


De Omega’s worden gebrandmerkt en verjaagd, maar als zij in opstand komen, vinden de Alfa’s een meesterlijke oplossing: ze houden de Omega’s in leven zonder dat ze eten behoeven, zonder dat ze tot last zijn. Er zijn echter Omega’s die dit niet pikken. Cass, de hoofdpersoon, is een van de zieners. Ook een afwijking: zieners hebben visioenen. Zach is haar tweelingbroer, en is juist sterk gericht op het onderdrukken van de Omega’s. Hij zit in de Raad, die de wereld regeert. In de Raad heeft ook nog een Generaal en een Ceremoniemeester zitting. En natuurlijk hebben zij een leger, de Omega’s niet.  Cass vindt medestanders om haar droom te verwezenlijken: een wereld waarin de Alfa’s en Omega’s in vrede samenleven.
Een deel van de strijd is in deel een al gevoerd.


In dit tweede deel trekt Cass met Piper en Zoë door het onherbergzame land, op zoek naar het land uit Cass’visioen, het land waar Omega’s veilig zullen zijn: Het Elders, dat een restant zou moeten zijn van het Ervoor. Er komt hulp uit een onverwachte hoek. Kunnen zij dat vertrouwen? Bestaat er een Ark? En als die er is, kunnen zij hem dan vinden? Ze vinden in ieder geval geheimzinnige papieren…
Maar intussen zitten Zach en de zijnen natuurlijk niet stil.


Het duurt even voor je in dit tweede boek het verhaal weer te pakken hebt, maar als je eenmaal weer in het sfeertje zit, wil je natuurlijk weten wat er Cass allemaal te wachten staat. Natuurlijk moet er strijd gevoerd worden, maar de kracht van de Omega’s zit meer in het reizen, het infiltreren, zoeken en vinden. De dingen die in het verleden gebeurd zijn en misschien wat er in de toekomst staat te gebeuren.
Een verfilming staat al op de rol.


Francesca Haig
is romanschrijver, dichter en academicus. Vuurpreek, – het eerste deel in de Fire Sermon-trilogie – was haar debuut. Hemelvuur is het vervolg.


ISBN 9789400504783 | Paperback | 352 pagina's | Uitgeverij Bruna | september 2016

© Marjo, 26 maart 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altHet derde boek der dromen
Derde en laatste deel uit de serie Silber
Kerstin Gier


Bij de vorige delen - waarbij het aan te bevelen is die eerst te lezen - schreef ik: hoe leuk zou het zijn als je als dromer de macht had jezelf te veranderen in wat je maar wil?  Dat idee gaat toch wel een beetje wankelen als je dit derde deel leest. Er gebeuren namelijk heel akelige dingen als iemand zo machtig en sterk wordt dat hij (of zij) mensen ’s nachts bepaalde opdrachten kan geven die de dromer overdag uitvoert, alsof hij/zij slaapwandelt. En waarom? Wraak? Macht? Zeg het maar. Het kan ook nog zijn dat Anabel gelijk heeft en dat er een demon in het spel is.


Met Henry, het vriendje, Grayson en zowaar haar jonge zusje Mia moet Liv voorkomen dat de dingen danig uit de hand lopen. Dat is de hoofdopdracht: de dreiging uitschakelen.
Voor Liv persoonlijk is er nog het probleem Henry. Gaat het echt iets worden tussen hen, en hoe moet ze daar mee omgaan? Ze ontmoet hem ’s nacht, in de droomwereld, maar ook overdag, en soms gaat dat niet helemaal zoals ze gedacht had. En dan maakt ze een grote fout: ze liegt tegen hem. De twijfel slaat toe naarmate ze elkaar beter leren kennen: moet ze haar leugen opbiechten? Of proberen daar onder uit te komen? Het levert bizarre dromen op!


En dan is er nog de kwestie van de bruiloft. In deel twee heeft de moeder van Liv en Mia ja gezegd tegen Ernst bij wie ze al inwonen. Maar de moeder van Ernst is nogal een snob en zij wil een groots feest. Liv weet wel dat haar moeder daar helemaal geen zin in heeft, maar kunnen zij tegen ‘Moker’ zoals ze schoonmoeder noemen, op? 


En er gaat iets vreselijks gebeuren, wat het huishouden danig op zijn kop gaat zetten. Het zal gedaan zijn met de lekkere koekjes en taarten..
Het is dus helemaal niet gek dat Liv het allemaal niet meer zo ziet zitten. Nooit eens een fatsoenlijke nachtrust, en overdag al die heisa. En ze moet ook nog naar school, waar iedereen die ze ’s nachts ontmoet ook rondloopt.  En waar Secrecy, de geheimzinnige schrijver van het nieuwsblog van de school, steeds weer allerlei geheimen ontdekt.  


En dus moet er in dit derde en laatste deel heel wart afgerond worden, hetgeen Kerstin Gier prima doet. Zij schrijft vol humor en spanning zodat je haar de enkele losse eindjes vergeeft. Met deze combinatie van fantasy en chicklit is het wederom smullen geblazen!


ISBN 9789020679199 | Paperback | 304 pagina's | Uitgeverij Blossom Books | januari 2017
Vertaald uit het Engels door Merel Leene | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 22 februari 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

alt Het tweede boek der dromen
Deel twee van de serie Silber
Kerstin Gier


Binnen een paar alinea’s ben je weer helemaal terug in de wereld van Liv, die in het eerste deel van deze serie met haar jongere zusje Mia en haar moeder ingetrokken is bij Ernest.
Hun moeder en Ernest hebben het goed samen, en waarom, denken ze, zouden hun kinderen het niet met elkaar kunnen vinden? Met Grayson, de ene helft van de zeventienjarige tweeling lukt het wel, maar Florence vindt net als haar grootmoeder, die de bijnaam Moker krijgt in dit boek, dat Liv en Mia indringers zijn. Net als hun moeder en de Duitse Lottie, die al jaren voor hen zorgt.


Eigenlijk heeft Liv in de wereld waarin ze wakker is het al druk genoeg. Op school heeft ze namelijk ook te maken met de tweeling, en met de vrienden van Grayson: Henry en Arthur. Liv is een beetje verliefd geworden op Henry. Hetgeen meteen breeduit wordt gemeten in het roddelblad van de school, geschreven door ene Secrecy. Zouden we er achter komen wie dat is? Hoe krijgt hij of zij zoveel informatie over iedereen?


Maar hoe druk ze het ook heeft: in haar dromen is het nog drukker! Ook daar loopt ze Grayson en zijn vrienden tegen het lijf. En ze ontmoet er iemand die erg goed is in de droomkunst. Liv wordt ook steeds beter. Ze moet wel, want niet alleen voor haar zelf dreigt er gevaar: ook haar zusje…
Maar vaak is ze onzeker wie nu eigenlijk aan haar kant staat en voor wie ze op haar hoede moet zijn. Zelfs van Henry is ze niet zeker.


Het is je reinste fantasy, al die avonturen in je dromen. Maar hoe leuk zou het zijn als je werkelijk deuren vond in je dromen, waardoor je in een gang komt, met nog meer deuren. Waar achter iedere deur een droom is van iemand anders. Deuren die al of niet op een speciale manier beveiligd worden. En hoe leuk zou het niet zijn als je als dromer de macht had jezelf te veranderen in wat je maar wil? En niet alleen jezelf, want tenslotte blijf je de baas over je eigen droom, dus ook de andere kun je veranderen. Als je de kracht hebt tenminste.


Jezelf bewust zijn van je dromen is al heel wat, maar er ook nog invloed op uit kunnen oefenen?Ik kan het niet.. maar daarom zijn de boeken van Kerstin Gier zo leuk: Liv en haar vrienden – en vijanden - kunnen het namelijk wel..
In de normale wereld is Liv een gewone tiener met normale tienerzorgen – school, thuissituatie en jongens. Een lekker boek voor jonge meiden dus.


ISBN 9789020679182 | Paperback | 352 pagina's | Blossom Books | november 2014
Vertaald uit het Duits door Merel Leene | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 31 januari 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER