Zwartkonijn
Kevin Brooks

‘Je bloedt,’ zei ze. (-)
‘Me zeker gesneden bij het scheren,’mompelde ik, terwijl ik over een pijnlijk plekje wreef waar ik dacht dat Campbells mes me gesneden had.
Nic grinnikte. ‘bij het scheren?’
‘Ja…’
‘Scheer jij je?’
‘ Ik ben geen dertien meer.’
‘Nee,’ zei ze met een zucht en ze keek me in de ogen. ‘Ik geloof dat we geen van allen nog dertien zijn.’

Zestien zijn ze, de jongelui om wie het draait in dit boek. Verteller is Pete, en bovengenoemde Nic was een soort vriendinnetje. Maar nu is er niets meer tussen hen. Andere klasgenoten waarmee Pete optrok waren de tweelingbroer van Nic, Eric; Pauly en Raymond. Raymond is anders, een beetje achterlijk, zegt men. Maar voor Pete is hij de beste vriend, en hij neemt het altijd voor hem op.
Als het verhaal begint is het zomervakantie. Een lange luie vakantie, waarna ieder zijn eigen weg zal gaan.
En dan belt Nicole: of Pete alsjeblieft nog een keer wil komen, ze heeft iedereen van het groepje gevraagd om nog een keer in hun hut te praten over vroeger. Pete haalt Raymond over om ook mee te gaan. Voor ze bij de hut arriveren zien ze Pauly in gezelschap van Wes en zijn kornuiten. Die jongens kennen ze ook wel, ze zijn ouder, en ze deugen niet.
In de hut zitten ze een hele tijd bij elkaar, er wordt sterke drank gedronken en ze kletsen. Als iedereen naar de kermis gaat vraagt Nicole of Pete nog even wil blijven. Maar ze doet raar, zo wil hij haar niet kennen.
Pete gaat weg, Raymond zoeken. Het is het begin van een enerverende avond, waarin vreemde en gevaarlijke dingen gebeuren. Stella duikt op, ook een oud-klasgenoot, en zij heeft het al gemaakt: ze is een filmster(retje), ze  loopt op de kermis rond met cameramensen. Hetgeen zij filmen zal later duidelijkheid verschaffen over de gebeurtenissen, maar tegelijk ook raadsels oproepen. Er vallen doden, er zijn mensen verdwenen, waaronder Stella. Als ook de politie duidelijk denkt dat Raymond daarmee te maken heeft, gaat Pete, ondanks de waarschuwingen van zijn ouders, zelf op zoek naar hem. En naar antwoorden.
We volgen het verhaal vanuit Petes gedachtewereld, en dat levert een zeer boeiende psychologische roman op. Zijn overdenkingen, zijn conclusies, de dromen van een puber, de trouw aan zijn toch ook wel vreemde vriend, en de confrontaties met Wes en zijn bende vormen een fascinerend geheel. In zijn zoektocht naar Raymond moet Pete laveren tussen magie en geweld. Maar hij is vastbesloten. Hij moet hem vinden…en dat wil de lezer ook: gespannen volg je zijn speurtocht.
Een fantastisch verhaal. Maar het is dan ook Kevin Brooks.

ISBN  9789022325032 | paperback |228 pagina's | Manteau Jeugd | april 2010
Vertaald uit het Engels door Jenny de Jonge Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 6 februari 2012

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

In het begin was er…Bob
Meg Rosoff

In dit boek verklaart Meg Rosoff waarom het vaak zo triest gesteld is met de wereld. Ziekte, honger, droogte en nog veel meer kommer en kwel zijn aan de orde van de dag omdat God niemand minder blijkt dan een opstandige puber.

Duizenden jaren geleden was er een openstaande vacature voor beheerder, God, van de planeet Aarde. Er waren enkele gegadigden maar niemand werd geschikt bevonden. Toen de tijd begon te dringen werd de baan ingezet bij een potje poker. Bobs moeder, verslaafd aan het gokspelletje, won en gaf de baan aan haar zoon Bob. Zes dagen lang leefde Bob zich uit op de schepping. Zonder enige voorbereiding schiep hij erop los met als grote finale de mens. Bob’s assistent, meneer B., overzag het resultaat en vreesde het ergste.

Dankzij Bob is het dus niet altijd goed vertoeven op Aarde. Bob is een luie, gemakzuchtige en zeer egocentrische God. Meneer B. wijst hem er regelmatig op dat er toch wel het een en ander schort aan zijn schepping maar het boeit Bob niet. Af en toe verhoort hij een gebed maar het grootste deel van de dag besteedt Bob enkel aandacht aan zichzelf. Ondertussen probeert meneer B. met zijn beperkte middelen de grootste schade nog wat te beperken maar het is dweilen met de kraan open.

Dan komt de dag dat Bob het gebed van Lucy hoort. Dat is vrij bijzonder te noemen omdat Bob de gebeden meestal links laat liggen. Lucy bidt dat ze graag verliefd zou willen worden. Bob vindt Lucy beeldschoon en is trots op zijn mooie creatie. Hij besluit de wens van het prachtige meisje in te willigen. Hij ziet in zichzelf de perfecte kandidaat en begint aan zijn missie om Lucy het hof te maken. Niets is erger voor een planeet dan een God wiens hormonen hevig opspelen. Terwijl Bob vurig verlangt naar seks met Lucy moet de Aarde het flink ontgelden. Het weer, onderhevig aan de hormonen van Bob, wordt steeds extremer en gevaarlijker en mensen overlijden. Het interesseert Bob allemaal niet. Zijn enige zorg is hoe hij zo snel mogelijk in bed kan belanden met Lucy.

Dit boek roep gemengde gevoelens bij mij op. De originaliteit van het verhaal spreekt me aan maar de verhaallijn wordt regelmatig onderbroken door allerlei bijzaken, wat het soms wat moeilijk te volgen maakt. Regelmatig verflauwde mijn interesse hierdoor. Van mij had de auteur iets dichter bij de kern van het verhaal mogen blijven. Ook uit dit boek blijkt dat het genre young adults (jongvolwassenen) niet tot het meest eenvoudige behoort. Soms is de stijl van het boek wat kinderlijk, dan weer bezorgt het de tienerlezer rode oortjes. Het verhaal heeft zowel vriendelijke als duistere kanten en dit is mooi in balans. Persoonlijk vond ik de duistere kanten wel wat ver gaan. Bobs onverschilligheid omtrent het welzijn van de mens is behoorlijk extreem.

Meg Rosoff (1956) is geboren in Boston maar woont al jaren met haar man en dochter in Londen. Ze heeft met haar boeken voor jongvolwassenen al veel prijzen in de wacht gesleept.

ISBN 9789048811588| hardcover | 192 pagina’s| Dutch Media uitgevers| december 2011
Vertaald door Jenny de Jonge
Vanaf 15 jaar

© Annemarie, 22 januari 2012

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De Kleur van Toverij
De schijfwereld 1
Terry Pratchett

Ik was eigenlijk op zoek naar nog een paar delen van “Het Rad des Tijds”, toen ik dit uiterlijk zeer aantrekkelijk boek onder ogen kreeg. Het is het eerste boek uit de reeks over de Schijfwereld, met als ondertitel “fantastische satire met hilarische diepgang”. Dit, gecombineerd met een prachtige kaft, leek mij voldoende om het aan te schaffen. We zien wel, wat er van komt.

Terry Pratchett is een Britse auteur van humoristische fantasy boeken, science fiction en jeugdboeken (die ook door zijn volwassen lezers verslonden worden). Hij is vooral bekend via zijn Schijfwereld serie, die momenteel dertig boeken bevat. Het eerste en tweede boek van de reeks werden verfilmd door Vadim Jean.
"De Kleur van Toverij" is het oerdeel van de Schijfwereldreeks, waarin we kennismaken met een wereldschijf, die rust op de schouders van vier enorme olifanten, gedragen door de Grote Schildpad. Men moet zich deze wereld voorstellen als een enorm fietswiel.
Op deze boeken staat volgens mij geen leeftijd, ook al is het in eerste instantie voor de jeugd geschreven. De schrijfstijl is natuurlijk wel helemaal anders dan in onze jeugdjaren, en vormt een weerspiegeling van de huidige spreektaal, die vooral qua snelheid en woordgebruik fel afsteekt tegenover zo wat dertig jaar geleden. Voor een wat oudere lezer is dat wel even wennen. Bovendien zijn de zinnen soms wel heel lang, enig nadenken lijkt soms wel een verplichting.

"De Kleur van Toverij" bestaat uit vier verhalen ("De Kleur van Toverij", "Het Geven van Acht", "De Roep van de Würm" en "Op het Randje"), waarin we, dank zij een alwetende verteller, kennis maken met de “mislukte” tovenaar Rinzwind (in het Engels Rincewind) en een niet al te snuggere toerist, Tweebloesem, met zijn wandelende Bagage. Tijdens hun avonturen maken wij kennis met de Schijfwereldplaneet en zijn bewoners. Samen reizen zij van de stad Ankh-Meurbork, nadat zij deze in brand gestoken hebben, naar het einde van de wereld, waar de zee, net zoals in ons Middeleeuws geloof, over de rand de diepte in stort. De verhalen zijn grappig, zonder veel diepgang. Het verhaal is doorspekt met heel wat neologismen. Het zou een aparte uitdaging zijn, deze eens naast de Engelse woorden te leggen. Hier en daar bevat het boek ook een paar voetnoten.

In het boek zijn heel wat verwijzingen terug te vinden naar andere fantastische verhalen of filmen, waardoor het geheel een satire wordt op de fantastische literatuur. Zo maakt Tannhäuser (Duits volksverhaal) zijn opwachting in de figuur van Prudh, de “superheld” van het verhaal, in“De Roep van de Würm”. In “Op het Randje” vond ik onder meer Icarus en Daedalus (Griekse mythologie) terug, naast de beroemde (lichtjes aangepaste) Star Trek quote “dat hij zich moedig zou wagen waar zich nooit eerder - … - iemand moedig gewaagd had”. Misschien verwijst de stad Ankh-Meurbork naar het Egyptische levensteken. En het geheel wordt bestuurd vanuit een soort van Noorse godenwereld (een bende die Rinzwind en co als spel hanteren). Maar niet alleen het fantastische moet er aan geloven. Ook de klassieke wetenschap wordt over de hekel gehaald. Deze wordt zo verdraaid dat zij nog altijd schijnt te kloppen. Anderzijds zou de “Godin Wier Naam Men Niet Noemt” wel eens een bron van inspiratie kunnen geweest zijn voor Joanne Rowling (Harry Potter).

Zonder humor kan de mens niet leven. En deze verhalen dragen daar zeker toe bij. Men kan hierbij opmerken dat door de vertaling een deel van de humor verloren gaat. Maar misschien is het toch wel een beetje van het goede te veel wanneer men verschillende boeken uit deze reeks na elkaar zou lezen. Het gevaar op een overdosis is niet onbestaande. Ik ben nog wel van plan, een paar boeken uit deze reeks te lezen, maar dan als tussendoortje na een zware brok.


ISBN 9789022551134  Paperback 200 pagina's | Boekerij | juli 2008 NUR 334
Vertaald door v. Ittekot

© Lezer100, 6 januari 2011

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het was best een fijn leven
Gabrielle Zevin

De vijftienjarige Liz Hall kijkt tijdens het oversteken niet goed uit en wordt geschept door een taxi. Daarna moet ze in slaap zijn gevallen want ze droomt ze zich aan boord van een cruiseschip bevindt. Ze deelt een slaapvertrek met een meisje dat ze helemaal niet kent: Thandi. Er zijn behoorlijk wat mensen aan boord van het schip, voornamelijk ouderen. Ook ontmoet ze haar favoriete zanger: Curtis Jest van de band The Machine. Het is een vreemde droom en hoewel Liz het leuk vindt om te babbelen met Curtis wil ze op een gegeven moment toch wel wakker worden. Maar dat gebeurt niet.

Liz zal nooit meer wakker worden want Liz is dood. Ze heeft de aanrijding niet overleefd en ze bevindt zich nu aan boord van de SS De Nijl. Het schip is onderweg naar Ergens, daar gaan alle dode mensen heen. Liz wil niet naar Ergens. Wanneer ze beseft dat ze dood is, is dat een enorme schok voor haar. Ze wil terug naar huis. Naar haar ouders, haar broertje en haar hondje Lucy. Ze mist haar beste vriendin Zooey. Zodra het schip zijn bestemming heeft bereikt probeert Liz zich te verstoppen aan boord in de hoop terug te kunnen varen. Het baat niet, ze moet het schip verlaten.

In Ergens wordt ze opgewacht door Betty Bloom, haar oma die ze nooit heeft gekend. Betty stierf vlak voordat Liz geboren werd. Nu zal Liz voortaan bij Betty wonen. In Ergens is het leven heel anders. Men wordt er niet ouder maar juist steeds jonger. Uiteindelijk wordt iedereen weer een baby en deze baby’s keren terug naar aarde om opnieuw geboren te worden. Betty was vijftig toen ze stierf. Ze is vijftien jaar dood dus is ze nu vijfendertig.

Voor sommige mensen is het heerlijk om weer jonger te worden. Ouderdomskwaaltje verdwijnen en kale hoofden krijgen weer een volle haardos. Maar voor Liz is het vreselijk. Ze was nog zo jong toen ze stierf en zal veel dingen nooit meemaken. Het eindexamenfeest op school is voorgoed van de baan evenals het ervaren van echte liefde, trouwen en kinderen krijgen. Liz is verdrietig en verbitterd en kan haar dood maar niet verwerken. Ze spaart geld op om via speciale verrekijkers naar haar geliefden op aarde te kijken. Ze wil wanhopig graag terug naar aarde en weigert een bestaan op te bouwen in Ergens. Zal Liz haar aardse bestaan kunnen loslaten en ontdekken wat Ergens voor haar in petto heeft? Liz acht het onmogelijk maar wellicht komt de liefde toch nog op haar pad.

Een boek dat de fantasie prikkelt. Het is zo overtuigend geschreven dat het verhaal, ondanks de absurditeit, toch iets heel geloofwaardigs heeft. Het is origineel, gevat en ontroerend. Tieners zijn vaak erg bezig met het leven en de dood. Met “de zin van het bestaan.” Dit boek heeft iets geruststellends en geeft nieuwe inzichten. Het gaat over het accepteren van dingen die niet veranderd kunnen worden. Over loslaten en verdergaan. Over het verwerken van tegenslagen en openstaan voor nieuwe ervaringen. Wie zich schikt in een nieuw bestaan kan vaak toch weer genieten. Een leuk, bijzonder boek.

ISBN 9789049924720 | Paperback |288 pagina's| Pimento Kinderboeken| augustus 2011
Vertaald door Karien Gommers en Hanneke van Soest | Vanaf 15 jaar

© Annemarie, 3 januari 2012

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Vertel de waarheid
Laurie Halse Anderson

‘Hij doet een stap mijn kant uit en steekt zijn donut omhoog. ‘Wil je een hap?’ vraagt hij.
Het konijntje slaat op hol, laat haastige sporen in de sneeuw achter. Ontsnap ontsnap ontsnap. Waarom rende ik eerder niet zo toen ik nog een pratend meisje uit één stuk was?’

Melinda, dertien jaar,  gaat naar college. Een nieuwe periode in haar leven, dis erg belangrijk is voor alle pubers, start voor haar helemaal fout. Ze is niet alleen een buitenbeentje, ze is een outcast.
Waarom ze het gedaan heeft, wordt pas later duidelijk, maar ze staat bekend als verraadster. Als afsluiting van haar basisschooljaren is ze voor de vakantie naar een feest geweest waar iets ergs gebeurd moet zijn. Ze heeft zelfs de politie gebeld, die een einde kwam maken aan een feest waar veel minderjarigen bijeen waren, en die dronken niet alleen cola.  Drank onder de achttien is verboden in de Verenigde Staten. (Daar ben ik meteen bij het feit dat de vertaalster er voor gekozen heeft alle typisch Amerikaanse dingen, zoals de cijferlijsten, te laten staan zoals ze oorspronkelijk opgeschreven zijn. Er is hier ook geen andere keuze mogelijk.)
Melinda besluit niets te zeggen, niet te reageren op alle pesterijtjes. Ze vindt een werkkast, waar ze een compleet eigen kamertje van maakt, met haar eigen tekeningen en een deken.
Aan het thuisfront heeft ze niets, ze is enig kind, van ouders die elkaar zelfs niet lijken te mogen, en die zeker geen zin hebben in een stugge, zwijgende puber.
Vroegere vriendinnen negeren haar ook, de enige die met haar om wil gaan is een meisje dat verhuisd is naar deze buurt, Heather. Maar die is vast van plan er iets van te maken, en ze wil koste wat kost deel uitmaken van een van de groepen die op deze school zijn: ze kiest voor de Martha’s. Dat had ook een van deze kunnen zijn: de Sportievelingen, de Kakkers, de Cheerleaders, (die ‘punten krijgen voor hun rondingen’) het Uitschot, de Gothics, de Papierversnipperaars (?), de Toneelspelers en nog meer. Melinda hoort nergens bij, er is niemand die naast haar wil zitten. Ze bijt haar lippen kapot, in plaats van een woord te uiten. Dat kost haar ook de sympathie van enkele leraren, maar ze geeft er niet om. Lijkt het.
Alleen bij tekenen, bij meneer Vrijman, op een eigen manier een buitenbeentje in de school, voelt ze zich prettig. Tekenen, dat kan ze. Deze leraar voelt ook aan dat er iets met haar is, en dat blijkt haar redding.
Melinda weet dat ze moet vertellen, ze moet de waarheid vertellen, anders gaat ze er aan onderdoor.

'Ik moet alleen maar lang genoeg volhouden om mijn nieuwe huid te laten hechten. Meneer Vrijman denkt dat ik mijn gevoelens moet vinden. Hoe zou ik ze niét kunnen vinden? Ze verslinden me levend als een verzwering van gedachten, schaamte en fouten. Ik knijp mijn ogen dicht. Een spijkerbroek die past, dat is een goed begin. Ik moet wegblijven uit het hok, naar alle lessen gaan. Ik zal mezelf normaliseren. De rest vergeten.'

Dit is een prachtige ontwikkelingsroman, geschreven op een licht ironische toon, met ondanks het zware onderwerp genoeg humor. Het wordt nergens overdreven sentimenteel - en dat is knap voor een Amerikaanse schrijfster. Mooie beschrijvingen, treffende karakterschetsjes, een prachtig debuut, waarmee Laurie Halse Anderson verschillende prijzen won. Het wordt genoemd als een van de belangrijkste Young adulttitels van de afgelopen jaren. Een daarvan is het zeker!

ISBN 9789048811601| 224 pagina’s |Hardcover |Dutch Media uitgevers | oktober 2011
Leeftijd: vanaf 15 jaar

© Marjo, 27 november 2011

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HiER!