Liverpool Street
Ik word vervolgd en weet niet eens wie ik zelf ben
Anne Voorhoeve

De tienjarige Ziska mag niet langer naar haar eigen school en de kinderen met wie ze voorheen speelde slaan haar nu in elkaar. Ziska, die protestants is opgevoed, heeft namelijk Joodse voorouders. En dat is in het Berlijn van 1938 niet gunstig. De ouders van Ziska doen verwoede pogingen om Duitsland te verlaten maar Ziska’s vader wordt gevangen genomen en de hoop vervliegt.

Ziska’s beste vriendin Bekka staat op de wachtlijst voor het kindertransport. Met het kindertransport reizen Joodse kinderen vanuit het gevaarlijke Duitsland naar Engeland om hier tijdelijk bij pleegouders te gaan wonen. Ziska kan niet begrijpen dat Bekka hier enthousiast over is. Zelf wil ze haar familie voor geen goud verlaten. Maar wanneer Ziska het geheim van Bekka aan haar moeder verklapt reageert deze niet zoals ze had verwacht. Haar moeder geeft Ziska ook op voor het kindertransport en tot Ziska’s grote schrik wordt ze uitgekozen. Bekka helaas niet, iets waar ze zich altijd schuldig over zal blijven voelen. Nu is het net alsof ze een plaats in de trein heeft verworven ten koste van haar beste vriendin.

Ziska reist naar Engeland met de zwaarwegende taak alles in het werk te stellen om ook haar ouders over te laten komen. Hoe ze dat aan moet gaan pakken weet ze nog niet. Ze is erg boos op haar moeder en begrijpt niet waarom ze haar heeft laten gaan. Houdt haar moeder niet van haar? De aankomst in Engeland begint met een grote tegenslag. De pleegouders van Ziska komen niet opdagen en Ziska belandt in een tehuis. Er worden nieuwe pleegouders gezocht maar de mensen die het tehuis bezoeken kiezen allen een jonger kind. Ziska geeft niet op en weet op geheel eigen wijze pleegouders te bemachtigen: De familie Sheppard.

De Sheppards zijn orthodoxe joden en het is voor beide partijen even wennen aan elkaar. Ziska is boos en opstandig en heeft moeite zich aan te passen aan haar nieuwe leven. Een nieuw bestaan, ook al is het maar tijdelijk, dat ze helemaal niet wil. De Sheppards zijn goede mensen en ze doen enorm hun best om het Ziska naar de zin te maken. Zal dit boze, kleine meisje haar hart openen voor deze lieve mensen? Ziska mist haar ouders en Bekka enorm en voelt zich hevig verward. Bovendien lukt het haar niet om werk voor haar ouders te vinden.

Dit prachtige en hartverscheurende boek zou waargebeurd kunnen zijn. De kindertransporten hebben namelijk echt bestaan. Kinderen als Ziska zijn naar Londen gekomen. Ook andere gebeurtenissen in dit verhaal zijn gebaseerd op waargebeurde feiten. Ziska zal nog jaren in Londen blijven want, ook al hoopten de mensen dat het op tijd goed zou komen, de Tweede Wereld Oorlog brak zoals wij allemaal weten wel degelijk uit. Ziska groeit op in vertwijfeling. Waarom heeft haar moeder haar weggestuurd? Het zal jaren duren voor ze begrijpt dat het een daad uit liefde is geweest. Ook vindt ze het moeilijk om aan haar gevoelens voor de Sheppards toe te geven. Dat voelt als verraad naar haar ouders toe.  Daarbij blijft ze worstelen met haar afkomst. Waar hoort ze thuis? En wie is ze eigenlijk?

“In Duitsland was ik uitgescholden omdat ik Joods was, in Engeland had ik mensen ontmoet die mij niet joods genoeg vonden en nu, nu al mijn banden met Duitsland verbroken waren, zou ik plotseling dat zijn wat de nazi’s mij mijn hele leven ontzegd hadden: Duits!”

Dit dikke boek beschrijft vele jaren en gebeurtenissen. Het is te uitgebreid en te mooi verteld om even kort samen te vatten. Ik moet me beheersen om niet ellenlang uit te wijden over dit boek. Behalve dat er nare, tragische en verdrietige dingen gebeuren zijn er ook hartverwarmende, liefdevolle en ontroerende momenten te lezen in dit verhaal. Liverpool Street is een prachtige vertelling. Iemand haten om zijn of haar afkomst kan tot grote, mensonterende ellende lijden. Hopelijk wordt dat ooit door iedereen beseft.

ISBN 9789077942437| hardcover | 518 pagina's | Callenbach| maart 2010
Vertaald door Hilke Makkink

Vanaf 14 jaar

© Annemarie, 14 februari 2012

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De slaapwandelaar
missie 9  uit de serie 'Cherubs

Robert Muchamore

Cherub is een afdeling van de Britse Inlichtingendienst. De agenten zijn kinderen van tien tot zeventien jaar. Die worden gerekruteerd als wezen, ze moeten namelijk een behoorlijk harde en intensieve training  volgen en bij de opdrachten die ze moeten vervullen zijn vaak erg gevaarlijk. Niet veel ouders zouden dit goedkeuren als het om hun kind gaat.
Dit boek is ‘missie 9’, waarin Bethany net teruggekeerd is van een missie, 8 waarschijnlijk, en het een en ander veranderd ziet. Kinderen in die leeftijd zijn gegroeid, staan aan het begin van de volwassenheid, hebben last van de puberteit, dus ook de agenten hebben daar last van. Terwijl de training doorgaat, zijn er de voorboden van de volgende missie. Er crasht een vliegtuig, en dat zou wel eens een aanslag kunnen zijn van Al Qaeda. Er wordt niets opgeëist, en het onderzoek vlot niet erg, maar mede omdat in dat vliegtuig de vrouw, schoondochter en haar twee kinderen zaten van de oud-directeur van Cherub, en omdat men een vreemd telefoontje onderschept van een Arabische jongen, worden Jake en Laura ingezet. Zij moeten contact maken met de jongen, Fahim, en onderzoeken of diens vader iets met het vliegtuig te maken had.
Tot zover allemaal prima, en best een aardig verhaal. Maar niets is ‘normaal’. De agenten vanzelf al niet, die zijn haast per definitie geen lieverdjes. Ze vechten nogal makkelijk, ook de meisjes. Seksistische opmerkingen, gevloek, geweld, pff…
Ook Fahim heeft er last van: zijn vader is een zeer autoritaire machoman, die vrouwen haat, en zich uitleeft op Fahims moeder. Ook het personeel is de dupe, en zelfs Fahim ontkomt niet aan de straffe hand. Op school wordt de jongen gepest, en  hij wil maar wat graag helpen als hij hoort wat Jake van hem wil. Hoewel… brengt hij dan zijn moeder niet in gevaar?
Heeft zijn vader inderdaad te maken met de crash? Waar is Fahims moeder gebleven?
Ik heb het niet vaak, maar bij dit boek was ik blij dat de laatste pagina in zicht kwam en meer hoef ik echt niet te lezen. Natuurlijk is de wereld van de jeugd in het echt ook niet zoetig en lief, maar al de grofheid en het geweld dat in dit boek voorkomt, vind ik te veel van het goede. En als het verhaal je niet bevalt, vallen ook de tik- en spelfouten meer op.
Ik weet het: de jeugd is gewend aan al dat geweld, door wat ze op televisie zien en vergeet de computerspelletjes niet. Maar geef dan in een boek een beetje tegenwicht!

ISBN 9789054617808 | Hardcover |304 pagina's  |  Baeckens |  januari 2012
Vertaald door Tim Gladdines
Leeftijd 13 tot 15 jaar (maar ik zou niet graag zien dat mijn kinderen dit een leuk boek vinden)

© Marjo, 18 januari 2012

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Lekker belangrijk!
Of: hoe ik altijd weer in de problemen kom…
Lotte Hagen

De 24-jarige Lotte Hagen is een geliefd columniste bij chicklit.nl. maar betekent dat ook dat je dan boeken kunt schrijven? Haar eerste boek 'Lekker belangrijk!' bewijst dat niet. Lotte Hagen heeft zeker een vlotte pen maar haar boek is niet echt een hoogvlieger. Nu hoeft dat ook niet maar het moet ook niet zo zijn dat dingen je gaan storen en dat gebeurde wel bij dit boek.

In het boek kunnen we het verhaal over Puck lezen die samen met haar vriendin Sterre op jazzballet is. Puck danst heel graag en is er goed in maar haar lerares Lonneke blijkt om een of andere duistere reden een hekel aan Puck te hebben. Ze wordt altijd achteraan gezet en er zijn steeds op- of aanmerkingen op haar dansstijl of houding of wat dan ook. Puck baalt daar enorm van en besluit te stoppen met dansles vanwege dat geklier van Lonneke.
Maar dan is er op school de mogelijkheid om mee te doen aan een musical en natuurlijk schrijven Sterre en Puck zich daarvoor in. Tijdens de auditie danst Puck de sterren van de hemel maar ze wordt toch niet aangenomen want o.a. de vreselijke Lonneke neemt de audities af. Zij zal ook de musical gaan begeleiden. Sterre wordt wel aangenomen. Puck zal  de afwijzing moeten accepteren en probeert dat ook. Sterre vertelt haar na afloop van de oefenlessen alles wat ze beleeft heeft zodat Puck niets hoeft te missen en thuis dansen ze samen alle dansen die in de musical voorkomen. Dat komt later goed uit als Puck onverwachts toch mee kan doen aan de musical.
Naast al dat getreiter van Lonneke is er ook nog het gezeur met Eline, het zusje van Lonneke, die al net zo vervelend doet. Puck is namelijk gek op Jesse, de jongen die een aantal klassen hoger zit dan Puck. Jesse is zijdelings betrokken bij de musical en zodoende spreekt ze hem af en toe. Maar elke keer staat ze met haar mond vol tanden of flapt ze er rare dingen uit tegen hem. Eline vindt Jesse ook heel leuk en is altijd in zijn buurt te vinden, Puck weet dankzij Elines houding bijna zeker dat die twee samen wat hebben.  Ook dat nog!

Het verhaal leest redelijk vlot weg maar het is niet bijzonder, het brengt niets nieuws, het leidt tot geen enkel inzicht en is ook niet diepgaand. Hooguit het verhaal over de zieke lerares is enigszins 'volwassen' maar eigenlijk past dat gedeelte helemaal niet in dit boek.
Vermoedelijk heeft Lotte Hagen 'pesten' willen bespreken maar dat komt niet goed uit de verf. Er wordt wel verteld waarom Lonneke zo raar doet maar het is niet geloofwaardig. De ondertitel suggereert dat Puck aldoor door eigen toedoen in de problemen komt, dat is niet zo.
Ze wordt gedwarsboomd door Lonneke maar dat doet ze niet zelf. En die enkele rare zinnetjes die ze tegen Jesse zegt zijn niet echt een probleem.
Het verhaal neigt naar chicklit, een tienerchicklit zou je het eventueel kunnen noemen maar zelfs voor een chicklit blijft het erg oppervlakkig...

Wat me erg stoorde zijn de tussenstukjes in de vorm van brieven naar allerlei bedrijven en instellingen. Ten eerste is de inhoud van die stukjes deels een herhaling van het voorgaande hoofdstuk en ten tweede zijn deze brieven zo enorm kinderlijk, ongeloofwaardig en flauw opgesteld dat je het met gekromde tenen zit te lezen. Bovendien is het (vervelende) trucje van tussenstukjes in de vorm van mailtjes of, zoals in dit geval, brieven inmiddels al zo vaak toegepast dat het geen verrassing meer is.

Ik ben dus niet onder de indruk en heb het idee dat Lotte Hagen met een veel kritischer oog naar haar eigen schrijfsels moet gaan kijken. Er zijn teveel herhalingen, het verhaal is veel te makkelijk, van dit soort verhalen gaan er dertien in een dozijn. Het verhaal beklijft ook niet, zo gauw je het boek dichtslaat ben je alweer vergeten waar het over gaat.  Sorry, voor de harde woorden maar van al het geprietpraat in dit boek wordt niemand blij. Het lijkt wel door een meisje van zestien geschreven. Als je jonge mensen aan het lezen wilt krijgen dan gun je ze wat beters dan dit boek. Volgens mij kan Lotte Hagen ook veel beter schrijven dan ze nu doet als ze maar eerst ophoudt met het kinderlijke taaltje en het te vlot willen zijn, ze gaat nu helemaal over de top. Jammer.

ISBN 9789049925123| hardcover | 192 pagina's | Pimento |december 2011
Vanaf 13 jaar

© Dettie, 16 december 2011

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER!

Waar ben je?
James Lecesne

Phoebe is vijftien en deelt met haar moeder en zus Deirdre een bescheiden huis met aangrenzend een kapsalon. De kapsalon is van Phoebe’s moeder. Haar ouders zijn gescheiden en Phoebe’s vader woont nu met een andere vrouw in een piepklein, troosteloos flatje. Sinds de scheiding is het er niet leuker op geworden thuis. Moeder bestrijdt haar verdriet met een eeuwigdurende glimlach en Deirdre is in zichzelf gekeerd. Phoebe mist haar zus. Vroeger was alles anders. Beter.

Alsof ze al niet genoeg aan haar hoofd heeft, deelt Phoebe’s moeder op een dag doodleuk mee dat neef Leonard bij hun intrekt. Dat is zomaar even besloten. Phoebe en Deirdre zien het totaal niet zitten. Ze kennen Leonard, die eigenlijk niet echt hun neef is, niet eens. Bovendien is Leonard pas veertien wat voor Deirdre en Phoebe volkomen oninteressant is. Maar moeder is onverbiddelijk en blijft bij haar besluit. Leonard neemt zijn intrek in de kelder. Daar is een slaapruimte voor hem gecreëerd. Van oude dozen zijn wanden gemaakt met een opening in het midden die als deur fungeert. Behoorlijk troosteloos maar Leonard laat zich niet kennen en is ogenschijnlijk dolgelukkig met zijn nieuwe onderkomen.

Met de komst van Leonard verandert alles in huis. Phoebe ergert zich dood aan hem. Hij kleedt zich zeer excentriek en heeft uitgesproken maniertjes. Iedereen denkt dat hij homoseksueel is maar er wordt nooit over gepraat. Leonard is gewoon wie hij is. Hij eigent zich al snel de klusjes in de kapsalon toe en wordt dikke maatjes met de clientèle. Aangemoedigd door Leonard ondergaan velen van hen zelfs een complete metamorfose. Nog meer reden tot ergernis voor Phoebe, ze kan het niet uitstaan. Op school gaat het Leonard minder goed af. Hij wordt, vanwege zijn opvallende uiterlijk en vrouwelijke maniertjes, vaak getreiterd. Tot Phoebe’s eigen verbazing komt ze dan vaak voor hem op. Maar dan is Leonard weg. Zomaar. Spoorloos verdwenen. Waar is hij? Is hij uit zichzelf weggegaan of is hem iets overkomen?

Bij dit boek heb ik voor het eerst gedacht dat het verhaal beter tot zijn recht zou komen in een film. Normaal gesproken is dat bij mij andersom. Het is beslist niet zo dat de auteur het verhaal niet levendig genoeg beschrijft maar ik zie het niet goed genoeg voor me. Waarom weet ik niet. Ik wil een beeld bij de dozenkamer in de kelder, Leonards zelfgemaakte plateauzolen en de salon met alle dames. Het verhaal heeft iets surrealistisch, iets onwerkelijks. Regelmatig reageren personen in het boek op een manier die ik moeilijk vind om te geloven.

Waar ben je is een vrij melancholiek verhaal. Ik moest er door de zwaarmoedige sfeer wel echt even inkomen maar stilletjes aan ging het steeds meer boeien. Vooral het gedeelte na Leonards verdwijning. Phoebe beseft dan pas dat ze erg op Leonard gesteld is geraakt. Ook worstelt ze met tal van emoties en bange vermoedens. Dit boek gaat over hoe moeilijk het is als ouders uit elkaar zijn. Over opgroeien en verlangen naar liefde. Over niet op willen vallen of juist wel. Maar vooral draagt dit boek de boodschap uit dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. En bij die boodschap sluit ik mij volmondig aan.

ISBN 9789049924836 | Paperback | 336 pagina's |Pimento| augustus 2011
Vertaald door Annelies Joma | Vanaf 14 jaar

© Annemarie, 13 december 2011

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De scheepsjongens van Bontekoe
Johan Fabricius

Het gebeurt slechts zelden, dat ik nog eens een jeugdboek onder handen neem, maar voor dit boek maak ik graag een uitzondering. Het is eerder toevallig, dat ik het tegen kwam. Waar een film op een regenachtige zondagnamiddag soms al goed voor is. Dit boek is namelijk enkele jaren geleden verfilmd, en werd enkele weken geleden op een Belgische zender uitgezonden. Prachtig gewoon. Meer hierover kun je lezen op wikipedia . De film volgt in grote lijnen het boek, maar slaat hier en daar minder belangrijke fragmenten over. Steven De Jong schreef het script, en was tevens de regisseur. Het verhaal werd ook verwerkt tot een musical (in een regie van Peter de Baan), en verscheen het in de jaren vijftig als strip.
En in Hoorn staat er een standbeeld, genoemd naar het boek.

De inspiratie voor dit verhaal haalde Johan Fabricius bij het “Journael” (gepubliceerd in 1646) van een van de eerste “Schippers naast God, die met hun wakkere mannen ons gezag in Indië vestigden” (een 'wonderlijcke en gevaerlijcke' reis). Aldus stelt de auteur in een voorwoord “Aan de Hollandse Jongens!” Het verhaal brengt ons de avonturen van Hajo, Rolf en Padde, die samen naar Indië varen aan boord van de Nieuw-Hoorn, onder leiding van schipper Bontekoe, en is voor een gedeelte op waar gebeurde feiten gebaseerd, zoals onder meer de schipbreuk (waarbij het schip “explodeerde in 'hondert duyzent stucken”, zoals het hierboven vermelde “Journael” in geuren en kleuren schilderde.

Verschillende generaties hebben genoten van het verhaal van drie “oer-Hollandse” jongens, en zelfs vandaag kan dit boek zeker nog tot de verbeelding spreken, en niet alleen van jongeren. Neem maar een voorbeeld aan mezelf. Het exemplaar van het boek, dat ik in handen heb, een download van http://www.dbnl.org , bevat de oorspronkelijke zwart-wit tekeningen. Deze vormen een goede weergave van de sfeer van het boek.

Hajo, een jongen van zowat veertien jaar heeft al dertien stielen en twaalf ongelukken achter de rug, wanneer hij tijdens een ijzige winter aanmonstert aan boord van de Indiëvaarder Nieuw-Hoorn. Door een ongelukkig toeval blijft ook zijn vriend Padde aan boord. En zo begint een reis vol avonturen, die de twee helden, samen met hun nieuwe vriend Rolf, naar de verre kolonie voert, helemaal in het Verre Oosten (of kort samengevat, van Hoorn tot Bantam).

In dit boek, in een voor kinderen vanaf ongeveer 13 jaar (volgens de NBD/Biblion Recensie vanaf 11 jaar, maar hier ben ik het niet mee eens, zeker niet wanneer men alleen de jeugd van honderd jaar geleden in beschouwing neemt) begrijpelijke taal, voert de auteur ons gedetailleerd langs de vaarroute die de toenmalige Indië-vaarders volgden. Neemt men er een hedendaagse atlas bij, dan kan men deze gemakkelijk na varen. Een route, die op enkele afwijkingen na, ook in de film gevolgd wordt. De auteur is ook goed op de hoogte van de gewoontes aan boord. Muiterij, scheurbuik, kapers, schipbreuk, stormen en windstiltes waren maar enkele van de veel voorkomende gevaren aan boord van een schip in de zeventiende eeuw. De kans op overleven op de lange vaart was toen beduidend kleiner dan nu. Aan boord van het schip wordt niet alleen gewerkt, er wordt ook plezier gemaakt. Zo wordt af en toe de dagelijkse sleur onderbroken door een feest, zoals bijvoorbeeld met Nieuwjaar, of tijdens een bezoek van Neptunus, de koning van de zee.
Tijdens de ongewone avonturen aan land getuigt het verhaal van een meer dan gewone kennis van de verschillende streken, die aangedaan worden. De toen gekende planten- en dierenwereld komen ruimschoots aan bod. De natuur wordt soms heel poëtisch beschreven.
Alhoewel het verhaal zich nu niet bepaald direct in het thuisland (Nederland) afspeelt, weerklinkt dit toch telkenmale weer door in de liederen, die onderweg gezongen worden. Zo bijvoorbeeld ‘Des winters als het reghent, dan sijn de paetjes diep, ja, diep’.

“De scheepsjongens van Bontekoe” is een heel spannend verhaal, en je leest het met een sneltreinvaart. Men voelt zich als het ware één met de jongens, die, zo ver van huis, zich door alle problemen heen slaan. Alleen het vele Maleis in de tekst kan soms wat vervelend overkomen.

ISBN 9789025842413 Paperback 398 pagina's Uitgeverij Leopold
Vanaf ca 13  jaar

© Lezer100, 9 december 2011

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER