Boek der zielen
Glenn Cooper

‘Het boek der zielen’ is het vervolg op ‘het boek der doden’. Wie dat gelezen heeft – en dat is eigenlijk wel een aanbeveling!- weet dat er sprake is van een geheime Bibliotheek. In de boeken die daar bewaard worden, staat van iedereen die geleefd heeft en leeft, geboorte en dood vermeld.
Tot 2027. Niemand weet wat er op 9 februari 2027  zal gebeuren. En waar is dat ene boek uit 1527 dat ontbreekt?

Wil Piper die zich in het eerste boek bezig gehouden heeft met de Doomsdaymoordzaak, is met vervroegd pensioen gestuurd, en woont nu samen met agente Nancy en hun 5 maanden oude zoontje in New York. Hij heeft het niet erg naar zijn zin. Voor een baby zorgen, al is het zijn eigen kind, is niet wat hij graag doet.
Dan neemt Henry Spence contact met hem op. Er is een boek aangeboden op een veiling in Engeland. Maar natuurlijk is Piper niet de enige die het boek wil hebben. Frazier, chef van de Operationele Beveiliging van Area 51 (de plek waar de boeken liggen), heeft dezelfde opdracht.
Piper krijgt het in handen, en reist naar de vorige eigenaars in een oud landhuis ergens in Engeland. Daar lost hij samen met de kleindochter des huizes de raadsels op die verwerkt zijn in een gedicht van niemand minder dan Shakespeare. Dat gedicht bevond zich in de omslag van het boek. Er zijn nog meer historische figuren die een plaatsje krijgen in het verhaal. Want net als in het eerste boek is er af en toe een onderbreking voor het verhaal uit de veertiende eeuw, waarin we meebeleven waarom het ontbrekende boek ontbrak.
Zo speelt Calvijn een rol, met zijn predestinatieleer, die natuurlijk precies past bij dit boek. En dat Nostradamus een rol krijgt, dan is ook niet verwonderlijk. Het biedt een leuke afwisseling. Het spel dat de moderne tijd speelt met deze voorkennis, is veel kwalijker: als je weet dat er ergens op een dag heel veel doden zullen vallen, wat kun je dan met deze kennis doen?
Will en Frazier zitten elkaar flink in de haren, waarbij de laatste de vrije hand heeft.
Het is een gevaarlijk spel dat Will nu speelt, en ook zijn vrouw en kind lopen gevaar.
Ik vind het erg knap van Glenn Cooper dat hij dit onwaarschijnlijke verhaal tot een goed einde brengt. Het is namelijk zo dat meerdere mensen inzage hebben en hebben gehad tot de boeken.
Als je de strijd met anderen aangaat, en je weet tevoren wie er op die dag de dood zal vinden - wat ook verteld wordt - hoe maak je daar dan nog een geloofwaardig geheel van? Heel af en toe denk je wel eens dat er iets niet klopt, maar de schrijver blijft je altijd een slag voor.
Lekker spannend!

ISBN 9789022996102 | paperback| 312 pagina's | A.W. Bruna Uitgevers | mei 2011
Vertaald door Riek Borgers-Hoving

© Marjo, 11 juli 2011

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Boek der doden
Glenn Cooper

Ligt het al vast wanneer een mens zal sterven? Is het ‘geschreven’ zoals dat heet wanneer jij of ik de dood onder ogen moet zien? En wanneer de rest van de mensheid aan de beurt komt?  Voor een aantal mensen lijkt het in ieder geval vast te liggen:  zij sterven de dag nadat ze een briefkaart hebben ontvangen waarop een doodskist getekend staat.

FBI-inspecteur Will Piper, die dacht rustig naar zijn pensioen te kunnen toewerken, krijgt de zaak in zijn laatje geschoven. Hij heeft geen keuze en stort zich dan maar in het onderzoek. Maar hij tast in het duister: ondanks zijn speurwerk, geholpen door de jonge Nancy Lipinkski  kan hij geen enkel verband ontdekken tussen de slachtoffers. Er is een seriemoordenaar bezig, maar eentje die zomaar willekeurig zijn slachtoffers kiest? Dat past niet in het psychologische plaatje.
De doemsdagmoordenaar, zoals de pers hem al gauw noemt, blijft onvindbaar. Het ziet er naar uit dat de laatste grote zaak die Will op zijn naam kan schrijven een mislukking gaat worden.
Dan meldt zich een toekomstig slachtoffer. Tenminste: een man heeft een briefkaart ontvangen. Hij leeft nog. Het is dé kans om de moordenaar te betrappen. Will en Nancy gaan hem bewaken. Zullen ze nu de moordenaar kunnen inrekenen?

Intussen, lekker spanningverhogend, zijn er nog twee andere verhaallijnen, die we tussendoor lezen. In het jaar 777 is iets gebeurd dat zeer waarschijnlijk verband zal houden met de moordzaak. Maar wat hebben die monniken daar op het eiland Vectis te maken met moorden die gepleegd worden anno nu? En waarom krijgen we ook nog te lezen hoe het met ene Mark Shackleton gaat? Hij was een van de klasgenoten van Will, die we in een van de eerste hoofdstukken al tegengekomen zijn: een computernerd, en als zodanig beschreven als een zielig type.

Glenn Cooper maakt van al zijn personages typetjes, zoals hij ook clichés niet schuwt. Maar ze werken natuurlijk in een thriller als deze. Al weet je heel snel dat er een romantische noot in het verhaal komt, en al is zelfs het gedrag van Mark voorspelbaar, er zijn vragen genoeg.
Het duurt toch even voor je door hebt wat de drie verhaallijnen met elkaar te maken hebben. Want al denk je halverwege de moordenaar te kennen, Cooper gaat je verrassen!
In dit boek heeft hij een ongelooflijk spannend, boeiend, intrigerend en fascinerend plot in elkaar gezet.
Gelukkig is het een verzinsell... of toch niet??

ISBN 9789022996096 | Paperback |334 pagina's | A.W. Bruna Uitgevers | oktober 2010
Vertaald door Riek Borgers

© Marjo, 17 januari 2011

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER