Bo, een meisje van 15, verdient grof geld door escortemeisje te zijn, maar sex met minderjarigen is strafbaar. Zo belandt ze in Beernem. Steffie, die thuis een aan drank verslaafde moeder en een ongeïnteresseerde vader heeft, ontdekt de genoegens van heroïne. Yasmien woont alleen met haar vader, die haar wel heel hardhandig bepaalde regels wil leren.

"Het engelenhuis" bestaat echt, het is een soort internaat, voor meisjes in Beernem, België. Bracke is er geweest, en heeft dit boek geschreven omdat hij een beeld wilde geven van wat er achter de muren gebeurt.
Zijn boodschap is denk ik dat het weinig zin heeft de meisjes er op te sluiten en ze dan gewoon, zonder begeleiding, na een aantal maanden weer vrij te laten. Hij beschrijft de ervaringen van een paar meisjes die na ontslag steeds weer in hun oude fouten vervallen en op een dag weer opgesloten worden.

Net als zijn boek De olifanten, over kindsoldaten is ook dit boek confronterend, realistisch, maar deze werkelijkheid ligt wat dichterbij onze leefwereld. Schokkend, dat wel, maar leesbaar. Er is geen belerend toontje, maar toch zijn het wijze lessen voor jongeren.

Elien is slechthorend. Ze volgt gewoon onderwijs, kan goed liplezen en bezoekt af en toe de dovenclub. Toch heeft ze het niet makkelijk. Op school kan ze niet alles volgen omdat de onderwijzers vergeten met hun gezicht naar haar toe te staan. Tijdens de pauze voelt ze zich buitengesloten omdat ze het snelle gepraat niet kan volgen. Veel woorden kent ze niet. Als ze leest, leest ze met een woordenboek erbij. Als ze alleen thuis is, is ze angstig, ze kan immers een inbreker niet horen binnenkomen.
De dovenclub vindt ze wel leuk maar zo saai. Ze wil graag meedoen met de horende wereld. Haar ouders zijn echter overbezorgd. Na lang aandringen mag ze mee met haar vriendin naar Moonstruck, een discotheek in de buurt. Ze is bang daar een buitenbeentje te zijn maar ontdekt dat daar niemand elkaar verstaat vanwege de harde muziek. In de discotheek ontmoet ze Manu, een dealer...

Mijn mening:
Een aardig boek, de problemen die Elien ondervindt zijn reëel. Telefoneren kan ze niet, evenmin kan iemand haar roepen, een auto die snel de hoek om komt scheuren hoort ze niet, ze ontsnapt vaak op het nippertje aan een aanrijding. Sommige mensen haken af als ze ontdekken dat Elien zo slecht hoort. En... het probleem een vriendje te krijgen die het niet gek vindt dat ze zo langzaam praat of die het niet erg vindt dat ze altijd naar zijn lippen kijkt...
Op zich geeft dit wel inzicht in de wereld van een slechthorende maar het is een beetje makkelijk geschreven. The good guy's versus the bad guy's. Het is allemaal erg braaf en een beetje simpel gesteld. Maar ja, het is wél een kinderboek en misschien lees ik het met te volwassen ogen.
Het einde is wel verrassend.

Gebonden, 188 pagina's Verschenen: september 1999 Gewicht: 417 gram Formaat: 224 x 143 x 22 mm Uitgeverij Allmedia
Leeftijd: vanaf 13 jaar