Dwaalspoor in de diepte
Tanja de Jonge


Als meneer Mees, leraar science, plots komt te overlijden, is Rowin, de ik-figuur in dit boek, daar niet rouwig om. Meneer Mees was een vreselijk ernstige man, die grapjes niet kon waarderen. In de krant staat een
rouwadvertentie, een beetje vreemd, want boven 'familie Mees' staat de naam van de lerares Nederlands en nog wat andere namen. Het is niet Rowin die dat vreemd vindt, maar zijn vriendin - in de betekenis van maatje- Caro. Zij is nieuwsgierig en wil naar de begrafenis gaan kijken. Dat moet stiekem gebeuren, want het is niet openbaar. Waarom dat zo is, dat begrijpen de twee als ze op het kerkhof zien hoe een van de aanwezigen een paars gewaad aantrekt en een soort vis in het gat bij de kist omhoog houdt. De mensen rond het graf, waaronder de lerares Nederlands, brommen er steeds harder bij, tot de vis begint te knetteren. De man laat hem vallen en ze gooien het graf dicht.


Als Caro en Rowin later samen huiswerk maken, vertelt hij haar over zijn opa. Die vertelde hem altijd het verhaal over Onderzeeland, waar de opa van zijn opa terecht kwam toen de boot waarop hij matroos was opgeblazen werd en zonk. Opa beweert dat het echt gebeurd is. Dat zijn opa echt onder de zee geweest is, en nog terug kwam ook. Hij vertelde over het volk dat daar leeft: 'de maris'. Rowin vertelt dat zijn opa zelfs gezocht heeft in de duinen, naar de ingang, die er moet zijn. Caro gelooft er natuurlijk niets van, zo'n soort mensen met zwemvliezen? Dat is maar een verzinsel, die bestaan niet.
Maar het is wel door haar nieuwsgierigheid dat de twee ontdekken dat er wel degelijk een Onderzeeland bestaat, en dat de mensen daar kwade plannen smeden. Er worden namelijk wel heel veel mensen in hun omgeving ziek, waaronder de vader van Rowin. Hij zit maar op de bank, en doet niets meer. Zijn levenslust lijkt verdwenen.
Op school houden ze de lerares Nederlands in de gaten. Met haar is het niet pluis vinden ze. Als ze haar volgen, ontdekken ze dat ze steeds naar dat hotel in de duinen gaat. Wat spookt ze daar toch uit? Rowin en Caro willen er het hunne van weten en volgen haar.


Het verhaal is hier en daar wel wat kort door de bocht, maar de spanning maakt veel goed. Je wilt als lezer weten wat de twee jongelui in Onderzeeland zullen vinden, en of ze nog terug zullen komen. Wordt de vader
van Rowin nog wel beter? En die leuke nieuwe leraar science, kan die hen helpen, als Caro slachtoffer dreigt te worden?
Tanja de Jonge heeft een levendige fantasie, waarin de geïnteresseerde lezer haar graag zal volgen. Een sprookjesachtig verhaal waarin een soort watermensen, en zeemeerminnen een rol spelen. Het heeft een verrassende ontknoping, bepaald niet een die je in jeugdboeken verwacht.

'Ik wierp een blik omhoog. Een vijftal meter boven mijn hoofd golfde een doorzichtige wand mee met de bewegingen van de zee. Daarachter werd een universum zichtbaar van vissen en zeedieren, koralen en wier. Ik zag de zee van onderen! Er waren oranje korstmossen en blauwe doorzichtige kwallen. Een inktvis had zijn nappen vastgezogen aan de vloeiende wand. Een school, zilveren vissen flitste in een cirkel omhoog. Ze leken een betoverend licht uit te stalen. Verder in de hoogte was het pikkedonker. Ik schrok van Caro's gegil.'

ISBN 978 90 251 1097 0 hardcover 158 pagina's | Holland B.V., Uitgeversmaatschappij | september 2009
Leeftijd 12+

© Marjo, maart 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De klas van Daan
René van der Velde


Daan begint aan zijn eerste dag in groep 3. Maar...daar heeft hij helemaal geen zin in. Daar moet je werken, heeft hij gehoord van zijn een jaar oudere vriendin Samira. En hij wil spelen, knippen, plakken, verven! Samira zei dat je moet lezen als je klaar bent met je werk! Maar hij kan helemaal niet lezen. Nee, hoor, Daan blijft thuis. Hij zit op de wc, en komt er niet af. Niet voor zus Charlotte, niet voor mama. Pas na lang praten doet hij de deur open. Mama glipt naar binnen en gaat ook op de wc zitten!! Er volgt een goed gesprek, en dan gaat Daan mee naar school.
Natuurlijk blijkt school heel leuk. Zijn meneer, meester Fred, is ontzettend aardig, en snapt 'zijn' kinderen heel goed. Dat doen alle volwassenen in het boek: ze begrijpen de kinderziel, en worden niet boos als die eens wat doen wat eigenlijk niet door de beugel kan.
Een extra gegeven waar de schrijver nee kan spelen is dat hij meester Fred een combinatieklas heeft gegeven. Samira zit dus bij Daan in het lokaal. Op moeilijke momenten kan ze Daan helpen. Dat is wel eens handig.
De manier waarop De meneer het heelal inzichtelijk maakt doet vermoeden dat de schrijver meer doet dan alleen maar leuk schrijven. En ja hoor: hij is zelf leraar! Hij is zelf gaan schrijven omdat hij vindt dat er te weinig
boeken zijn voor de middenbouw. Er was behoefte aan leuke boeken vooral ook om voor te lezen. En natuurlijk heeft hij de verhalen uitgeprobeerd op 'zijn' kinderen.

Hij draait er geen doekjes om dat ook een leraar wel eens domme dingen kan doen. Mooi is het verhaal waarin meneer Fred zich letterlijk voor aap zet!  Het levert heel leuke verhalen op over onze Daan. En dan de tekeningen, van Mark Janssen. Heel fleurig, passend bij het verhaal, dus ook humoristisch.
Om zelf te lezen is dit boek geschikt voor kinderen uit groep 4/5. De bladspiegel is ruim. Het boek kan tegen een stootje, het is een kleurrijk geheel, volop humor, en herkenbare gebeurtenissen.
Het boek begint aan het begin van het schooljaar en loopt tot de kerst. Ruimte genoeg voor nog heel veel leuke boeken van Rene van der Velde!

Er zijn ook twee kleurplaten die jij zelf kunt inkleuren als je ze uitprint.
Dat kun je hier doen. Kleurplaat1 Kleurplaat2

ISBN 978 9021666600 Hardcover 86 pagina's | Uitgeverij Ploegsma | juni 2009
Voorlezen vanaf 5 jaar Zelf lezen  7-9 jaar

Marjo, maart 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Tanneke de heksenprinses
An Leysen

Tanneke is een echte heks met heksenkleren, heksenhaar en een heksenhoed. En ze doet alles wat heksen doen: toverspreuken opzeggen, heksendrankjes brouwen en op een bezem vliegen.

Toch wil Tanneke heel graag een prinses worden en dan zal ze een echte prinsessenjurk aan hebben en een prinsessenkroontje op haar hoofd. Op een dag zit er een dikke, vette kikker in het gras. Dit is mijn kans, denkt Tanneke en ze geeft de kikker gelijk een dikke smakkerd en ja hoor, de kikker verandert in een prins.
Maar de prins vindt heksen vreselijk, hij wil alleen met een prinses trouwen! Wat nu? Tanneke vond de prins wel heel erg knap...
Haar heksenvrienden doen vreselijk hun best maar het lukt maar niet Tanneke om te toveren in een prinses. Wat nu? ze zal naar een prinsessenschool moeten voor prinsessenles! Arme Tanneke want leren om prinses te worden is heel erg moeilijk, zal het haar lukken?

Het boek is geschreven en geillustreerd door An Leysen maar ze is daarbij geholpen door haar kleine dochtertje Louise. Dat maakt het boek heel bijzonder, de illustraties van An zijn mooi maar juist de kindertekeningetjes erbij maken het een erg grappig geheel. Zoals bijvoorbeeld Louises tekening van de poes, die heel erg geschrokken is doordat Tanneke begon te zingen. Maar de illustratie die An zelf maakte bij bijvoorbeeld de les over tafelmanieren is ook geweldig, het plezier in eten (en kliederen) spat er van af, je zou er trek van krijgen. Het verhaal zelf is ook vol grapjes waar kinderen wel om zullen lachen.

Een erg leuk debuut dat ik met veel plezier gelezen en bekeken heb.

ISBN 9789044812695 hardcover 32 pagina's Uitgeverij Clavis maart 2010 Formaat: 290 x 210 mm
Vanaf 4 jaar. An Leysen won met dit boek de Key Coloursprijs.

© Dettie, maart 2010

Lees de reacties op het forum, klik HIER

Jade, bijna elf
Ellen Stoop

Behalve af en toe wat kleine dingetjes is dit boek niet geïllustreerd, maar de omslag is wel erg leuk.
Het is meteen duidelijk dat het een meisjesboek is - jongens zullen niet snel een boek kiezen dat zo overtuigend roze is! - en het past precies bij de hoofdpersoon. Het is een beetje een verknipt figuurtje, en zo is de situatie van Jade wel: haar ouders zijn gescheiden met alle gevolgen van dien.
Jade woont grotendeels bij haar moeder, met haar oudere halfzus Maxime. Haar moeder heeft ook een vriend, maar die woont (nog) niet bij hen. Met z'n drieën hebben ze het prima, vindt Jade.
Bij haar vader, waar ze ook een groot deel van de tijd is, woont wel een nieuwe vriendin: Esther. Met een zoontje, net zo oud als Jade is. Ze vindt Jasper helemaal niet aardig, en ze hebben vaak ruzie. Maar aan de andere kant is Jasper ook wel zielig vindt ze, want zijn vader is dood.
In deze ingewikkelde wereld weet Jade aardig haar weg te vinden. Tot Maxime zodanig ruzie heeft met hun moeder over een vriendje, dat ze bij haar eigen vader gaat wonen. En mama heeft nauwelijks aandacht voor Jade, die nooit meer rustig eens iets kan vertellen. Ze voelt zich onbegrepen, en alleen.

'Vroeger zei je altijd: wij horen met z'n drieën bij elkaar, wat er ook gebeurt,' zei Jade zachtjes.
'Ja, en dan trok ik jullie dicht tegen me aan.' Mama stak haar hand uit.
Jade kroop onder haar arm.
'Maar nu is Max weg.' Jades neus prikte.
'We horen altijd bij elkaar, jij, Max en ik. Jullie komen uit mijn buik. Dat verandert nooit. Maar nu is het voor ons allemaal beter dat ze even weg is.'
'Voor ons allemaal?' Boos duwde ze mama's arm weg en rende naar haar kamer. Ze smeet haar deur dicht en plofte languit op bed. Tranen sprongen in haar ogen. Zus weg, vriendin kwijt, een irritante stiefbroer, mama leek wel niet goed bij haar hoofd, papa hield misschien wel meer van die nepzoon van 'm dan van haar... Wat een puinhoop. Ze beet in haar natte kussen. Het was helemaal zout."

Dus zegt ze er thuis niets over dat haar vriendin Floortje haar ineens niet meer ziet staan en een andere vriendin kiest. En zo weet haar moeder ook niet eens dat ze niet meer naar de naschoolse opvang gaat! Ze zou het ook niet goed vinden natuurlijk, dus Jade vertelt allerlei leugens en gaat haar eigen weg.
Toen ze een advertentie zag hangen in de supermarkt : 'krullenmodel gevraagd, vanaf twaalf jaar' is ze daar op uit gegaan.
Zo heeft ze Loes leren kennen en meneer Jansen! En Loes heeft wel aandacht voor haar, ze mag zelfs mee naar de kapperswedstrijd. Tegen die tijd is Jade al zo verstrikt geraakt in alle leugens die ze al verteld heeft, dat ze helemaal 'verknipt' is.
Het web van leugens is nu wel heel erg groot geworden! Kan ze zich daar nog uit redden?

'Jade hield haar lippen stevig op elkaar geklemd en begon langzaam te tellen.
Bij twintig zei mama ineens: 'Ik heb het gevoel dat jij liegt dat je barst. Dat moet een vreselijk gevoel zijn. Als je echt barst."
Mama had gelijk, het was vreselijk."

Ik vind dit een echt meisjesboek, niet vanwege het verhaal zelf, maar omdat de kleine dingen ( nou ja, klein?) echt meisjesachtig zijn: Maxime met haar piercing en haar vriendje; het feit dat Jade het lekker vindt dat Loes met haar haren frummelt; hoe ook bij haar de liefde om het hoekje komt kijken, en meer van die dingen. Vanuit een jongen gezien zou het toch een heel ander verhaal geweest zijn.
Een eigentijds verhaal, dat vooral meisjes zal aanspreken.

ISBN 978 90 251 1083 3 Hardcover 117 pagina's | Holland B.V., Uitgeversmaatschappij | maart 2009
Vanaf 9 jaar

© Marjo, maart 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De reis van Sjaak Lemère
Ineke Mahieu

We hebben er weer een prachtschrijfster bij! Als je eenmaal begint te lezen in dit boek wil je het niet meer wegleggen. Het verhaal sleept je mee, de hoofdpersoon is je vriend, je houdt je hart vast bij de avonturen die hij meemaakt. Prachtig debuut!
De kleurrijke omslag spreekt al meteen aan: een ouderwetse bus, een strand, en een kind dat een schelp bij zijn oor houdt.  Dat het over een reis gaat zegt de titel al, maar je slaat het boek open bij een kaart, waarop je al kunt zien hoe die reis zal verlopen. En dan begin je te lezen: hé, het gaat over een circus! Leuk! Je gaat er eens goed voor zitten.

Zo leert de lezer de elfjarige Sjaak kennen, die met zijn moeder in Den Haag woont. Het is 1932, de slechte tijd voor de tweede wereldoorlog. Zij hebben het niet breed, maar Sjaaks moeder zwicht toch voor zijn  smeekbede om toch eens naar de voorstelling van circus Santino te gaan. Vreemd genoeg wil ze de volgende dag weer, en dan nog een keer, Sjaak vindt het best, hij geniet van het circus. Maar als ze na afloop weer naar huis moeten, zegt zijn moeder dat ze haar tas vergeten is en ze loopt de tent weer in. Sjaak wacht en wacht. Hij snapt nog niet wat er gebeurd is: zijn moeder is verliefd geworden op een van de artiesten: de levende kanonskogel, Louis, en dat houdt weer in dat hun leven in Den Haag voorbij is.
Als het circus een jaar later terugkomt, verandert het leven helemaal. Ze gaan met het circus mee. Zal hij dan het geliefde strand bij Scheveningen nooit meer terug zien? Sjaak is er niet blij mee, Louis is helemaal niet zo
aardig. Sjaaks oom en tante vinden het ook niks, maar er valt niets aan te doen. Ze geven hem een schilderskist mee als ze afscheid nemen. Want daar is Sjaak goed in: hij kan erg goed tekenen, en dat zal hem nog van pas komen bij het avontuur dat hij tegemoet gaat.
Hij leert Leo kennen, wiens droom het is om een echte leeuwentemmer te worden. Maar er zijn geen leeuwen meer in het circus, en ook geen olifanten.
De mensen worden gelokt met het nummer van Louis: de levende kanonskogel. En nu wil Louis dat Sjaak ook een kanonskogel wordt! Aan zijn moeder heeft Sjaak niets meer: die is alleen maar verliefd. Gelukkig worden  hij en Leo beste maatjes, en ze vinden warempel een manier om de circusdirecteur tevreden te stellen: een nummer met een zeehondje!
Maar Louis is er erg op gebrand om met een nieuwe act, samen met de jongen, te komen. Hij wil gevraagd worden om met een circus naar Amerika te gaan, en hij laat het zeehondje verdwijnen. Als Sjaaks moeder hem dan vertelt waarom Louis naar Amerika wil, moet de jongen een moeilijke beslissing nemen.

Dit verhaal is met vaart en humor geschreven. Het is gebaseerd op een historisch gegeven, maar tegelijk is het verhaal heel eigentijds. Het gaat over vriendschap en over het groot worden van een kleine jongen, om nu niet meteen met een groot woord als ontwikkelingsroman te komen. Maar dat is het wel natuurlijk. Het kan haast niet anders dan dat dit kinderen aan zal spreken, ik denk zomaar dat juffen en meneren dit boek graag zullen voorlezen aan hun klas!

'Toe nou, Jacques,' Zijn moeder klonk een beetje boos. 'Je bent een jongen. Je moet je toch eens als een grote vent gaan gedragen. Dat vindt Louis ook.'
Sjaak keek sip. 'Louis praat hard. Hij schreeuwt.'
'Daar moet je nog aan wennen. Louis heeft een grote mond maar een klein hartje. Hij heeft het beste met je voor. Denk je eens in, we krijgen een huis op wielen. We gaan naar Parijs. We zullen de wereld zien.'
Antwerpen is ver genoeg, denkt Sjaak.


's Avonds zat de circustent vol. Iedereen wilde zien hoe de kleinste levende kanonskogel ter wereld zou worden weggeschoten. Het duurde een eeuwigheid voordat de circusdirecteur eindelijk het laatste nummer aankondigde.
'Dames en heren, dit is nog nooit eerder vertoond! Vanavond presenteert circus Santino speciaal voor u een ongekend sensationele act. De kleinste levende kanonskogel ter wereld zal met een onmetelijke kracht worden afgevuurd!'
Achter het voordoek stond Louis al klaar, met Sjaak bibberend achter hem. Hij hoorde zijn moeder kreunen.
'Onmetelijke kracht? O, mon petit, wees voorzichtig.'
Sjaak voelde zijn buik draaien. Toen trok Louis hem de piste in. De toeschouwers rekten hun nekken om niets te hoeven missen. Was die kanonskogel werkelijk zo klein? Nauwelijks twaalf leek hij. Waarom droeg dat kind geen helm? Zou het allemaal wel goed gaan? Och, kijk toch eens hoe bang die knul is. Louis gaf Sjaak een kontje, zodat hij in de opening van de loop kon klimmen. Het kanon stond schuin omhoog gericht. Sjaak liet zich voorzichtig in het donkere gat naar beneden glijden. Hij klappertandde van angst.
'Laat zien wat je durft. Laat zien wat je durft. sprak hij zichzelf moed in. Hij hoorde het geroezemoes in de tent verstommen. De trommels roffelden. Sjaaks hart bonkte. Hij wilde eruit. Eruit kruipen nu het nog kon. Detrommels vielen stil. Er klonk alleen nog het geluid van de knetterende lont op het kanon.
'Help,' gilde Sjaak zo hard hij kon. Toen voelde hij een zware dreun door zijn hele lichaam, gevolgd door een luide knal. Hij werd met een enorme kracht het kanon uit geblazen. Daar vloog hij.

ISBN 9789047510963 Hardcover 174 pagina's | Van Holkema en Warendorf | oktober 2009
Vanaf 11 jaar

Marjo, februari 2010

Lees de reacties op het forum, klik HIER

Cowboy Casper
Christien Kaaij

Met de opdracht voor in het boek is meteen duidelijk voor wie het boek geschreven is.
Kinderen die emigreren, moeten emigreren! Zij worden door hun ouders meegenomen, zonder dat ze ook maar iets in te brengen hebbe, Dat is moeilijk natuurlijk. Ze laten hun vrindjes achter en komen in een nieuw land waar ze niemand kennen maar vaak ook de taal niet spreken. Hoe kun je dat een kind aandoen???

Caspar is zo'n kind. Als hij van de plannen hoort, - die al geen plannen meer zijn trouwens, hij vertrekt al binnen enkele dagen! - is hij boos. Ontzettend boos. Hij wil niet mee. Hij wil bij Luuk blijven, zijn vriendje.
Caspar zit niet bij de pakken neer, hij schrijft een briefje aan Luuk, hij kan vast wel bij hem blijven?
Groot is zijn teleurstelling als dat natuurlijk niet kan. Hij is machteloos, en gaat mee.
Gelukkig heeft hij een begrijpende moeder en een juf die ook mee wil helpen om Caspar te laten wennen aan het idee. Hij mag een spreekbeurt houden, en alle kinderen - die niet mee hoeven! - zijn jaloers op hem. Hij is al een beetje verzoend met het idee.

Eenmaal in Canada valt het opnieuw allemaal erg tegen. Het huis ligt afgelegen, hij verstaat de kinderen op school niet, hij voelt zich heel eenzaam en alleen. Hij wil Luuk bellen, maar dat kan ook al niet. Er is natuurlijk een tijdsverschil. Boos loopt Caspar het bos achter het huis in. Hij mag daar niet komen, maar heel vreemd: ook als hij de dagen erna iedere dag weer het bos in gaat, is er niemand die er iets van zegt. Niet dat Caspar dat opmerkt, hij is druk, hij heeft iets gevonden dat hem afleidt. En het raadsel wordt ook al snel opgelost...

Voor kinderen vanaf zes jaar staat in het boek. Dat zal inderdaad de minimum leeftijd zijn van kinderen die zich kunnen inleven in dit verhaal, maar ze zullen wel de hulp van volwassenen nodig hebben, want zelfstandig lezen kan op die leeftijd nog niet.
Natuurlijk weet een volwassene dat een kind zich aan zal passen, misschien is het voor een jong kind zelfs makkelijker, maar dat neemt het probleem voor dat betreffende kind niet weg. Een verhaal als dit kan helpen, zoals de spreekbeurt in het boek dat doet.
Het is sowieso een aardig verhaal, met leuke vondsten. Caspar die zijn ene kamer gedag zegt en de nieuwe kamer begroet. Het ongelukje in het vliegtuig, en de eekhoorn die het nieuwe vriendje wordt.  Ik vind de tekeningen wat ouderwets, maar ze illustreren wel het verhaal.

ISBN 9789079287062, Hardcover 63 pagina's | Uitgeverij Personalia | juni 2009
vanaf 6 jaar

© Marjo, november 2009

Lees de reacties op het forum, klik HIER

Sammie en Beer
Beer is gevallen
Tekst en illustraties Charona van Bellen

Sammie mag een boodschap
doen voor mama.
Beer zit voorop in de mand.
Ze fietsen naar de supermarkt.

Hiermee begint het avontuur van Sammie en Beer.
Sammie gaat de supermarkt in maar als ze terugkomt ligt haar fiets en Beer op de grond!
Beer kijkt sip.

Thuis pakt Sammie haar verbanddoos en ze luistert naar Beers hart, plakt een pleister op zijn poot,
verbindt zijn oor en doet nog meer dingen. Ze zorgt heel goed voor Beer.
Door haar goede zorgen is Beer de volgende dag gelukkig weer helemaal beter!

Een lief en mooi verzorgd kinderboekje van 15 x 15 centimer. De bladzijden zijn mooi stevig en de illustraties zijn eenvoudig, helder en vrolijk maar vooral erg duidelijk. Er staat niets teveel op de afbeeldingen maar toch valt er genoeg op te zien. Op deze manier leren kinderen wat er allemaal in een verbanddoos kan zitten.

Een fijn boekje om uit voor te lezen en samen met de kinderen de leuke illustraties te bekijken.

De 20-jarige Beverwijkse Charona van Bellen heeft een start gemaakt met het realiseren van haar droom om  kinderboekenschrijfster te worden. 'Sammie en Beer. Beer is gevallen', is haar debuut. Als ze zo zorgvuldig en mooi blijft werken zullen we zeker meer van haar zien en horen. Ik houd me aanbevolen voor meer delen van Sammie en Beer of andere kinderboeken van haar.

Zie ook http://www.nona-illustraties.nl

ISBN 9789090244396 paperback 12 pagina's uitgegeven in eigen beheer.
Vanaf ca. 3 jaar

Dettie, september 2009

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Duco zit niet lekker in zijn vel. Hij wordt op school gepest omdat hij nogal dik is. En eigenlijk pest zijn vader hem ook. Die is zelf een supersportieve man, en hij vindt het maar niks dat zijn zoon niet op hem lijkt en er bovendien geen moeite voor doet. Hij moppert wat af, en er is vaak onenigheid tussen hem en Duco's moeder, als die haar zoon weer eens wat lekkers toestopt. Veel te vaak doet ze dat, maar Duco protesteert niet. Hij haat zijn vader en zijn overdreven gedrag:

"Wat stond die man weer overdreven te doen. Zeelucht opsnuiven? Met zijn ogen dicht nog wel, zo vlak bij de rand! Hij leek wel op een zeehond met zelfmoordneigingen. Er hoefde maar iets te gebeuren en zijn vader donderde zo naar beneden."

Maar op een dag gaan ze met z'n drieën naar het circus. Duco had er helemaal geen zin in, hij zat net zo lekker achter zijn computer aan een project te werken. Maar er is geen ontkomen aan, en die dag verandert Duco's leven. Hij kijkt zijn ogen uit, vooral als hij de jongleeract ziet.

"Ik dacht af en toe ook dat ik zelf meedeed," zei Duco. "zoals die jongleeract met die supersnelle ballen. Die jongen was net zo oud als ik."

Dat geeft de doorslag. Hij gaat oefenen, Hij moet net zo goed worden als die jongen! En dan blijkt dat hij toch een zoon van zijn vader is: hij is superfanatiek. Niets houdt hem meer tegen, ook zijn vader niet!!

Marc van Velzen is denk ik een veelbelovend schrijver. Het is toch niet niks om over een onderwerp als dit een boeiend en spannend boek te schrijven. Het is een boek met humor en spanning. Het enige minpuntje vond ik de figuur van de pester, die wel heel makkelijk een ommezwaai maakt. Maar vooruit, het boek gaat tenslotte niet over pesten. Aanrader...

Isbn 978 90 451 0616 8 Hardcover 189 pagina's | Querido Kinderboek | maart 2008
vanaf 10 jaar

© Marjo, juni 2009

Lees de reacties op het forum, klik HIER

Benner is een uitvinder. Een heel bijzondere uitvinder. Hij vindt nieuwe avonturen uit. En een uitvinder die een kasteel van hout heeft met ladder en een glijbaan, die gaat via de glijbaan naar boven en via een nabij gelegen boomtak op een ingewikkelde manier weer naar beneden. Een aparte jongen, dat is duidelijk.
Benner is een dromerig joch met een aparte kijk op de wereld. Volwassenen, daar begrijpt hij niet veel van, ze bedoelen altijd wat anders dan ze zeggen, en hij interpreteert op een heel eigen manier.
Hij woont met zijn ouders in een dorp aan een rivier. Als Benner in zijn kasteel zit, kan hij heel ver kijken, over het dorp en over het water. En daar ligt Stikkeloers. Hij wil er een keertje heen, maar zijn ouders willen niet.

'Stikkeloers?'zeiden ze. 'dat is de saaiste plek die je je kunt voorstellen. Een paar heuveltjes. Hier en daar een boom. Wat struikgewas. En dan heb je het gehad. Verder is het zo kaal als een voetbalveld. Maar dan zonder witte lijnen. Er woont niemand. Stikkeloers is verlaten. Nergens een café. Of een speeltuin. Niks, Nee, werkelijk, in Stikkeloers valt niks te beleven.'

Maar Benner houdt vol, zeker als hij zijn ouders afluistert en woorden hoort als 'toverspel' en 'veer' 'donker'. Dat klinkt spannend toch? Hij moet naar Stikkeloers. En tenslotte gaan ze. Met de veerman steken ze over, picknick mee.

"De veerman woonde in een rood huisje met witte strepen. Maar het kon ook een wit huisje met rode strepen zijn. Het leek nog het meest op een verkeerskegel. Maar dan een heel grote. Of op een vuurtoren. Maar dan een heel kleine.'

Aan de overkant van de rivier beleven de drie een vreemd avontuur, dat voor Benner zijn ogen opent. Realiteit sijpelt zijn droomwereld binnen. Maar een uitvinder dat blijft hij.

Een erg mooi verhaal over de verbeelding van een kind. Ik zeg met opzet niet fantasie, want dat klinkt meteen zo Disney-achtig, en dat is dit boek absoluut niet. Het is spannend en avontuurlijk, maar ook subtiel en speels. De taal is duidelijk, de zinnen zijn makkelijk te lezen. Het verhaal van het avontuur is goed te volgen. Maar er staat niet wat er staat. Nou ja, dat staat er wel, maar achter die woorden ligt nog een wereld. Voor Benner, maar ook voor de lezer.
Ik vraag me af of kinderen dit kunnen begrijpen. Aanvoelen misschien wel. Voor mij als volwassene is het een prachtig boek.

Isbn 978 90 448 0863 6 Hardcover 64 pagina's | Uitgeverij Clavis | april 2008
Vanaf 10 jaar

© Marjo, mei 2009

Lees de reacties op het forum, klik HIER

Op de flap staat dat dit verhaal 'het Spaanse gif' het eerste verhaal is uit een serie die Melle en de zwerfhonden heet.
Tot zijn grote verbazing ontdekt Melle, een jongen van tien, als hij met ouders en zus op vakantie is in Spanje, dat hij honden kan verstaan. En niet alleen dat: ze verstaan hem ook, ze lezen zelfs zijn gedachten.
Stakker is de eerste hond die hij ontmoet als ze eenmaal aangekomen zijn op hun vakantieadres. Maar binnen de kortste keren kent hij er een heleboel meer. Als ze eenmaal doorhebben dat Melle het goed met hen voorheeft, leggen ze al gauw hun probleem voor: er is iemand op het eiland die gif neerlegt voor de honden. Er zijn er al enkele doodgegaan. Waarom doet iemand dat nou, vraagt Melle zich af. Hij hoort dat er erg veel zwerfhonden zijn, die natuurlijk honger hebben. Ze schooien bij vakantiegangers, maar ook bij de Spanjaarden zelf. En als ze niets krijgen dan stelen ze wel eens een kippetje. Het is niet gek dat de honden niet gewenst zijn, maar gif strooien is natuurlijk niet de oplossing. Samen met de honden gaat Melle op onderzoek uit.
Behalve een best wel spannend verhaal is het nog waar ook: de schrijfster woont in Spanje en is betrokken bij de Dutchypuppy Foundation, een organisatie die probeert de honden op te vangen. Een deel van de opbrengst van dit boek gaat naar hen.
De honden die voorkomen in het verhaal bestaan echt. Achteraan in het boek vind je hun foto's en levensverhaal.

Het boek leest vlot, niet moeilijk qua woordkeuze. De eerste indruk is dat jongere kinderen er ook geen moeite mee zouden hebben, maar de zinnen zijn vaak aan de lange kant, en het onderscheid tussen verhaal en dialoog is niet extra aangezet. Het lettertype is vrij klein, en er zijn niet zoveel plaatjes en/of tekeningen. De hoofdstukken zijn ook vrij lang. Daardoor oogt het boek pittiger dan het eigenlijk is. Het verhaal is aan de ene kant sprookjesachtig - praten met dieren-, maar aan de andere kant schrijnend, omdat de zwerfhonden in Spanje het echt moeilijk hebben.
Voorlezen voor jongere kinderen, die niet al te teerhartig zijn, en vanaf 9 jaar zelf lezen. Zoiets.

ISBN 978 90 499 2320 4 175 pagina's | Pimento | november 2008 Illustraties van Doesjka Bramlage

© Marjo, mei 2009

Lees de reacties op het forum, klik HIER