Op deze pagina worden
boekverslagen geplaatst van
debuterende schrijvers/sters.

Ook dit jaar lezen Marjo en Dettie de Inzendingen 2011 die op de site van Academia debutantenprijs staan weer mee.
(Het betreft boeken uitgegeven tussen 1 oktober 2009 t/m 30 september 2010.)
Zij proberen zoveel mogelijk de boeken die op de lijst van inzendingen staan te  lezen maar ook andere debuten die (nog) niet op de lijst staan.

Boeken die ze hebben gelezen staan op deze pagina en in het archief.

Inmiddels is de shortlist 2010 bekend.
Genomineerd voor de Academia DebutantenPrijs 2010 zijn:
Voor uitgebreide commentaren van Leestafelleden, klik op de naam van de schrijvers.

Paul Baeten Gronda - Nemen wij dan samen afscheid van de liefde
Ellen Heymerikx - Blinde wereld
Stine Jensen - Dokter Jazz
Michiel Klein Nulent - De tram van half zeven
Joost Vandecasteele - Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij

Op 27 september 2009 is de winnaar Academica DebutantenPrijs 2009 bekend gemaakt, dat is....

Ricus van de Coevering - Sneeuweieren

Zie ook:
http://www.deletterenspreken

en http://www.academicadebutantenprijs.nl

Zeesteen
Janneke Holwarda

1980
De 17-jarige Mirjam is geslaagd en mag gaan studeren. Ze mag zelfs in de stad gaan wonen maar dan wel bij tante Bea en ze moet elke vrijdagavond naar huis komen. Het maakt Mirjam niets uit, als ze maar weg kan, weg uit Andijk en het benauwde wereldje bij haar ouders. Als ze maar kan gaan studeren. 

"Ze had haar zussen boven zich gezien. Die hadden zich gevoegd. Ze had haar broer, die had geen ambitie. Maar zij was anders. Zij wilde iets. Ze droomde over een ander leven, een leven waar het licht en onbekommerd was, waar ze haar haren los zou maken zodat ze mee konden waaien met de wind."

Omdat ze geslaagd is heeft ze een fotocamera gehad, een spiegelreflex met  een 50mm-lens, een zoomlens en een groothoek. Het was haar liefste wens.

"Haar vader had er plechtig bij gekeken toen hij haar de vierkante zwarte tas overhandigde: nu ze haar diploma had gehaald, hadden ze gedacht dat het een mooi moment was om haar wens te vervullen. Dat ze er maar veel mooie foto's mee mocht maken in de grote stad en dat ze die allemaal graag willen zien.
     Ze had stil geknikt. iets weggeslikt. Ze was de jongste en de eerste van de familie die het dorp verliet. Om te gaan studeren. De anderen waren allemaal gebleven.  Haar broer nog thuis, haar zussen getrouwd.
    Iedereen was er die dag. het was anders dan anders. Het was een afscheid."

Mirjam is het nakomertje, haar moeder was al tweeënveertig toen Mirjam zich meldde, haar zussen zijn twaalf en elf jaar ouder en Ruben, haar broer, tien jaar ouder. Mirjam is 'de aparte', de stille. Moeder heeft zorgen om haar, voelt niet wat er in het kind omgaat. Vader herkent het,  begrijpt haar wel, zelf is hij ook een stille. De band met vader is bijzonder. In hun zwijgzaamheid weten ze elkaar te vinden.

De stad is geweldig evenals de studie, Mirjam vermaakt zich in haar eentje, heeft geen vriendinnen maar dat hoeft ook niet, het is goed zo. En dan ontmoet ze de zesentwintigjarige Bart. Ze viel letterlijk voor hem zoals hij later vaak plagend zal zeggen. - Ze struikelt over zijn benen tijdens het fotograferen van een boom. -
Bart vindt haar in al haar zwijgzaamheid interessant, ze krijgen een relatie maar vanaf het begin maakt hij Mirjam duidelijk dat er geen toekomst in hun relatie zit. Aanvankelijk accepteert Mirjam dat maar hoe langer ze met elkaar omgaan hoe meer ze zich aan hem vastklampt, met alle gevolgen van dien. 

Natuurlijk gaat ze dan niet meer elk weekend naar huis en ze moet zich in allerlei bochten wringen om aannemelijk te maken waarom ze niet komt. Tante blijkt ook anders te zijn dan ze zich voordoet. Ze moet daar weg vindt Mirjam maar hoe kan ze dàt voor elkaar krijgen.
Het wordt 1981. Mirjam worstelt met het verleden en probeert een eigen, vrijer leven op te bouwen, zich zonder de beklemmende druk van haar ouders te ontwikkelen. De relatie met Bart is echter zodanig dat de worsteling met alles veel zwaarder wordt.
Het wordt 1982...

Deze roman over 'jong meisje gaat naar de grote boze stad'  zou natuurlijk een van de zoveel boeken kunnen zijn die over dit onderwerp gaan. De ingrediënten zijn ook aanwezig; overbezorgde, keurige ouders die weten hoe het hoort, nog leven in vroeger dagen en het opstandige meisje dat in de tegenwoordige, moderne tijd leeft en het strakke  keurslijf wil ontvluchten. Zelfs de 'slechte man in de grote stad' ontbreekt niet. Toch springt dit boek er uit en dat komt door de manier van vertellen. Er is geen woord teveel gescheven, passend  bij het karakter van het behoorlijk zwijgzame meisje. Mirjam ziet en voelt zeer intens. Het is niet voor niets dat zij een camera wilde en Nederlands studeert. Ze registreert alles, zowel schriftelijk als in haar hoofd als met de camera, dát is haar wereld. Die wereld wordt in het boek weergegeven. Deze schrijfstijl maakt het boek bijzonder, het is alsof je meekijkt door de camera en in het hoofd van Mirjam. Er wordt bijvoorbeeld niet verteld hoe het thuis gaat maar hoe het zal gaan. Hoe moeder, vader, broer en zussen zullen reageren. Dat is het knappe van dit verhaal. Er is afstand maar toch is het verhaal aangrijpend en zeer begrijpelijk. 

Wel een kaartje van Lea en John en Tim. 'Welkom thuis' staat erop, in een heel keurig handschrift.
Goh, denkt ze. Lea die naar de supermarkt is gelopen, Tim in de kinderwagen. Hoe ze voor het schap met de felicitatie-, rouw- en ansichtkaarten moet hebben gestaan. Ze allemaal heeft gekeurd. Van onder naar boven, van links naar rechts. Uiteindelijk deze heeft gekozen, omdat die haar het meest vertrouwd was: de bloeiende bollenvelden in geel, rood en roze. Hoe ze tegen John zal hebben gezegd: zet ook even je naam erop. John die het vergeet, waarna ze het zelf dan maar doet - met een andere pen in een ander handschrift. En hoe ze daarna de pen in Tims handje heeft gewurmd om hem zijn eerste handtekening te laten zetten.

Op de binnenflap van het boek staat:
"Met de verrassende coming of age-roman Zeesteen maakt ze (Janneke Holwarda) haar debuut als auteur. Dat doet ze in een verstilde, registrerende stijl die ontdaan is van opsmuk en tegelijkertijd diep onder de huid kruipt." en deze tekst zegt precies hoe het boek is.
Een schrijfster om te onthouden.

ISBN 9789460680106 Paperback met flappen, 198 pagina's Uitgeverij Marmer maart 2010

© Dettie, maart 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Blond 15
Heleen van der Kemp

Niets is wat het lijkt

Blond 15 is een snelle, moderne, goed geschreven misdaadroman. Britt Franken is een vlotte vrouw  die haar puberdochter Bo alleen opvoedt. De combinatie werk en privé is wel eens lastig, maar moeder en dochter weten hier goed mee om te gaan. Na de moord op haar man Rob, 10 jaar geleden, is Britt bij de politie gaan werken en is inmiddels opgeklommen tot rechercheur.

Het boek begint met de brute moord op de 15-jarige blonde Sanne, die gescalpeerd wordt achtergelaten in een park in Amsterdam. Er wordt al vlug een link gelegd naar een gelijksoortige moord, 15 jaar geleden in de Achterhoek. Ook toen was het slachtoffer een 15-jarig blond meisje, Jasmijn. De man die voor die moord is veroordeeld, is inmiddels weer op vrije voeten en woont in Amsterdam. Toeval? Het rechercheteam zet de jacht op de moordenaar in, maar wordt mede door de uitzending van een bekende misdaadverslaggever op TV een andere richting uitgestuurd.

Het boek oogt als een simpele, zoete pocket met zijn hardroze kaft en gestileerde vrouwenfiguur op de voorkant. Niets is minder waar: de inhoud is een prima in elkaar zittend misdaadverhaal van eigen bodem waarbij de diverse hoofdpersonen goed uit de verf komen. Britt en haar dochter vormen een hecht gezin waar natuurlijk wel eens wat voorkomt maar waarvan de basis goed is. Een goed warm nest. Daarnaast is Britt een goede vakvrouw en werkt ze met veel plezier in een goed draaiend team. Het verhaal is spannend en op logische wijze wordt het spoor gevolgd van de ene verdachte naar de andere. Tot de moordenaar wel erg dichtbij komt...

Het perspectief wisselt regelmatig, zonder dat dit storend werkt in het verhaal, waardoor de lezer zich kan inleven in de verschillende personages. Leuke bijkomstigheid is dat moderne sociale netwerken als Hyves en MSN een plaats krijgen in het boek. Wat zijn de gevaren van de anonieme sociale netwerken die in de huidige maatschappij helemaal ingeburgerd zijn? Wie gebruikt ze en waarvoor worden ze gebruikt en wat is de rol van ouders hierbij? Maar bovenal is Blond 15  een goed geslaagd debuut in een zeer prettige leesstijl.

Hoewel het verhaal een afgerond geheel is, biedt de intrigerende cliffhanger in het laatste hoofdstuk een opmaat naar een vervolg, dat er dus ook komt. In een interview zegt Van der Kemp hierover: Het plot zit al in mijn hoofd en het verhaal begint zich te vormen, wraak wordt het leidende thema maar ook internetdaten krijgt een prominente plek. Daarna wil ik, denk ik, een op zichzelf staande thriller proberen, maar wie weet, misschien ben ik dan nog wel niet klaar met Britt.

Ik ben door Blond 15  in ieder geval zeer nieuwsgierig naar nieuwe pennenvruchten van deze auteur.

ISBN 9789074274401 Paperback 166 pagina's | Verbum Crime | februari 2010

Joanazinha, maart 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De trompetboom
Hannah van Munster

Als Julius met zijn moeder bij grootvader op bezoek gaat blijkt dat hij die zomer daar zal blijven. Zijn moeder gaat naar Amerika, ze moet daar zingen. Wie zijn vader is weet hij niet en moeder vertelt het niet.
Op zich vindt Julius het niet erg, bij grootvader is het fijn. Hij woont in een merengebied en daar is altijd wel wat te ontdekken. Julius is gek op zijn grootvader maar weet niet goed wat hij aan moet met diens tweede vrouw, consequent mevrouw E. genoemd. Zij is een zorgelijke vrouw die overal gevaar in ziet. Hun dochtertje Olivia, het halfzusje van Julius' moeder heeft het dan ook niet makkelijk met die eeuwig betuttelende moeder. Dan is er nog het kindermeisje en Omama, de moeder van grootvader en niet onbelangrijk, Gabriël, de papagaai.

Het is een vreemde mengelmoes van mensen bij elkaar. Grootvader is geestelijk niet erg gezond en staat niet eerder op dan tegen het middaguur. Mevrouw E. is een stille, onflexibele vrouw die 's ochtends werkt en het kindermeisje en Olivia allerlei opdrachten geeft voor de dag. Julius (10) kent de jongere Olivia niet echt goed maar slaapt wel bij haar op de kamer, zodat ze gezelligheid aan elkaar hebben. De gezelligheid is er niet echt, er wordt weinig gepraat, laat staan gelachen of desnoods gevochten. Het zijn twee behoolijk introverte kinderen.
Omama, herstellend van een zware ziekte is degene die overal tussendoor scharrelt en de vertrouwenspersoon is van iedereen. Gabriël is haar papagaai, zij vertroetelt hem en heeft hele gesprekken met het beest.
Maar in het begin van Julius' verblijf  ontsnapt het beest uit z'n kooi en neemt zijn intrek in de trompetboom, waarin ook Julius een plek voor zichzelf bouwt.

Julius heeft het wel naar zijn zin, hij vaart overal heen met grootvaders kano, al dan niet met Olivia, ook naar het sluisje waar hij eigenlijk niet mag komen en maakt daar vrienden. Hij krijgt boogschietlessen van zijn grootvader,  kortom het is een prettige zomer. Toch zal deze zomer in zijn herinnering blijven want  er gebeuren dingen die van grote invloed op zijn verdere leven zullen zijn.

De sfeer in dit boek is uitermate prettig. Het straalt een zonnige zomer uit en je benijdt  Julius bijna dat hij op zo'n plek vakantie mag houden. Het huis en het daar omheen liggende gebied lijken paradijselijk, de mensen zijn allemaal aardig, wat wil je nog meer?
Olivia lijkt een stakkertje zo tussen al die oude mensen in, zij geniet dan ook van Julius aanwezigheid, maar ze blijkt meer te zien, te weten en te begrijpen dan Julius aanvankelijk dacht. Haar 'verzet' tegen eten is vermakelijk.
Het boek leest lekker weg echter er zijn toch wel enkele minpunten te noemen. Het grootste minpunt is dat het ontbreekt aan een spanningsboog, er zijn kansen genoeg maar die laat de schrijfster liggen. Er wordt iets aangekaart zoals  bijvoorbeeld  de grootmoeder van Julius waarover Julius' moeder  nooit over wil praten. Julius vraagt aan omama hoe het nu zit en zij vertelt gelijk wat er met grootmoeder gebeurd is.
De scène waarbij Julius en Olivia tijdens een storm in een boot zijn had heel spannend kunnen zijn maar slaat vlak, het was ook een redelijk onwaarschijnlijke gebeurtenis maar dit terzijde. Heel eventjes verwacht je dat er nu eindelijk het drama komt wat je onbewust toch steeds verwacht, maar het komt niet. Het loopt af met zo'n enorme sisser dat de gebeurtenis  daardoor helemaal dood slaat, jammer!
Wie de mogelijke vader van Julius is, is al snel té duidelijk voor de lezer, eveneens jammer, het had echt een verrassende openbaring kunnen zijn.

De grote pluspunten van dit boek zijn de sfeer en het beeldend vermogen van de schrijster. Je kunt bij wijze van spreken het huis en het merengebied uittekenen. Je hebt het gevoel dat je in de 'hut' van Julius gezeten hebt en je ziet de papagaai nieuwsgierig toekijken. Je kunt  Olivia met haar brilletje en stapel boterhammen voor je zien. De personages zijn ook uitstekend neergezet. Omama sluit je in je hart, die oude vrouw met haar openhartige manier van doen is geweldig. Met de gesloten mevrouw E. heb je te doen, zij weet zich geen raad met al die vrijgevochten figuren om haar heen. Olivia is het vroegwijze kind en Julius is Julius, een lekker joch dat geniet van zijn avonturen maar wel een beetje ernstig is voor zijn leeftijd. Hij lacht weinig. 

Al met al toch een zeer prettig debuut en ik zal dan ook graag een eventueel volgend boek van deze schrijfster willen lezen.

ISBN  9789028241282 Paperback 144 pagina's | Oorschot B.V. | oktober 2009

Dettie, februari 2010

Lees de reacties op het forum en of reageer, klik HIER

Sirocco
Kees Beekmans


Vincent Damave is  correspondent in Rabat. Hij is 37, vrijgezel, en is nog nooit in het buitenland geweest. Omdat het 'misschien geen slecht idee' is, vertrekt hij naar Marokko. Bij de jaarlijkse kamelenrace waarheen hij
uitgezonden wordt, vast interessant voor de Nederlandse krantenlezer, ontmoet hij Alain Faucon. Hij deelt met hem een kamer. Alain is fotograaf.
Bij die eerste ontmoeting steekt er een flinke zandstorm op: de sirocco, een chaotische storm met de kracht van een orkaan. Het blijkt een symbool te zijn voor Vincents vriendschap met Alain de Fransman. In korte tijd worden ze goede vrienden, een vriendschap die een dramatische afloop krijgt. Vincent vertelt het verhaal, waarbij hij soms Alain zelf aan het woord laat, maar gaandeweg steeds meer afstand neemt.
Omdat er geen fotograaf van zijn eigen krant is, vraagt Vincent Alain om de foto's te maken. Zo maken ze samen reportages, over het reilen en zeilen van de Marokkaanse samenleving, die niet zo simpel is als het misschien lijkt. Alain is een avonturier, een man die de vrouwen om zijn pink windt, een man die voor de duvel niet bang is. Vincnet bewondert hem, maar is ook bezorgd. Alain leeft te vrij, denkt niet aan de risico's, vindt hij.

Hun eerste grote reportage gaat over een familie die in een toilet woont.'de openbaartoiletfamilie' worden zij genoemd. Ze kunnen ternauwernood rond komen van wat ze daar verdienen, geld voor een fatsoenlijke woning is er niet. Als dit artikel met foto's van Alain in de krant heeft gestaan, biedt de gemeente hen een woning aan en zijn er zelfs gulle gevers.
De armoede in Marokko is schrijnend. Door de ogen van Alain ziet Vincent hoe de samenleving in elkaar zit: de corruptie, de klassen en standen, het feodale systeem, waarbij de Marokkaan zijn trots handhaaft. Alain heeft een verhouding met een Marokkaanse, maar verdwijnt regelmatig voor een weekend in Marrakech, om plezier te hebben met de hoertjes daar.  Aan Vincent legt hij uit hoe een vrouw 'vrijwillig' kiest voor een bestaan
als hoer. Ze kan immers ook gewoon poetsvrouw zijn bij die rijke Europeanen zoals zijzelf zijn? En, zegt hij, ook een hoer heeft haar trots, ze zal zich niet aanbieden 'want dan ben je een hoer', maar gaat wel met je mee als jij daar om vraagt.
Als ze samen betrokken raken bij de mensen die in een krottenwijk, de bidonville Douar Zbil, wonen en daar leven van het afval, is het weer Alain die moet uitleggen hoe de mensen daar op hun manier een gelukkig bestaan leiden. Ze willen geen bemoeienis van buitenaf. Ze willen niet figureren in een reportage: hun schande zou bekend worden, en ze hebben absoluut geen vertrouwen in de regering. Die zou hun woonst wel verwijderen maar niets nieuws aanbieden. Dus leven ze liever ongestoord verder, proberend een bestaan op te bouwen door de afvalberg te benutten en door zich aan te bieden als poetsvouw of gardien (bewaker van een woonoord). Laat hen in hun waarde, predikt Alain. Maar juist hij raakt te veel betrokken bij een familie in bidonville, als hij een gewonde baby drie keer per week naar een ziekenhuis rijdt, zelfs al doet hij dat alleen vanwege het meisje Sabah.
Als ene Sifdin Wazzeni zichzelf op 11 maart (!) opblaast in Casablanca, hebben ze nog geen flauw idee dat er verband bestaat met het krottendorp, misschien wel met de broer van Sabah. Zijn er connecties met Al-Qaeda? Is er sprake van drugshandel in de krottenwijk waarmee terroristische aanslagen bekostigd worden?
Maar het is hoe dan ook te laat om hun bemoeienis met de Marokkanen terug te draaien.

Kees Beekmans blijkt een goed verteller. Het verhaal is niet chronologisch, hetgeen naast enige verwarring ook leidt tot verhoogde spanning.  Het is de omgedraaide wereld: nu eens niet de buitenlander die zijn draai niet weet te vinden in Europa, maar hoe de Europeaan in het niet-Westerse land cultuurverschillen het hoofd moet bieden. Zijn totaal niet-begrijpen van de ander speelt een grote rol. Dat wordt nog eens toegespitst in de verhouding die de Franse fotograaf heeft met het meisje uit de krottenwijk. Hoe kan het dat zij niet in het openbaar gezien mag worden met de man, maar wel bij hem zijn huishouden mag doen?
Het verhaal is misschien wat eenvoudig, maar daardoor komt de informatie die de lezer krijgt over de Marokkaanse samenleving goed tot uiting. Het feit dat terrorisme kan voortkomen uit armoede wordt heel aannemelijk verteld. Maar of dat iets nieuws is?

ISBN 978 90 204 0833 1 Hardcover 288 pagina's | L.J. Veen | januari 2010
(romandebuut van Kees Beekmans)

© Marjo, februari 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Septemberlicht
Bas van den Bosch

Al een paar dagen zat Anna Maria Stip in mijn hoofd en haar  naam wilde maar niet verdwijnen. De zes lettergrepen hoorden bij een Volendamse visverkoopster, die begin jaren zestig met haar handkar op de hoek van de Vechtstraat en de Uiterwaardenstraat was neergestreken en daar op vrijdag een klein deel van de Rivierenbuurt bediende. Om kwart over vier, na school, kochten mijn moeder en ik aan haar kar ‘ons maaltje voor
’s avonds’, zoals mamma dat noemde.

Die rondspokende naam is de aanleiding voor Thomas Verlaan (53) om op zoektocht te gaan. Waarom blijft die naam zo in zijn hoofd zitten? Hij vraagt aan zijn eenentachtig jarige moeder of er  iets bijzonders was met die vrouw maar volgens haar vergist Thomas zich.  Er was helemaal geen viskar en ze kent alleen een Annemarie Streep maar dat was de verpleegster die zijn vader, jaren geleden,  tot aan zijn dood verzorgde. Maar het is allemaal zo lang geleden, bijna vijftig jaar, waarom wil Thomas dat weten?
De relatie met moeder is niet geweldig. Ze heeft hem streng en liefdeloos  opgevoed. Over zijn vroeg overleden vader wil ze het nooit hebben. Met de komst van Sophie, zijn vriendin, is de verhouding met moeder wel beter geworden maar meer omdat zijn moeder zich constant tot Sophie richt en niet meer tot hem.

Thomas is leraar en zit al een paar maanden overspannen thuis, zijn moeder weet dat niet. Tevens besluit Sophie  voorlopig bij hem weg te gaan, ook dat vertelt hij zijn moeder niet. Volgens Sophie onderneemt Thomas niets meer, blijft hij in zijn veilige wereldje, hij is al dertig jaar leraar, hij gaat steeds naar dezelfde plaats op vakantie, hun leven is ook steeds hetzelfde...
Als zij weg is mist Thomas Sophie wel maar die naam... die Anna Maria Stip... houdt hem nog steeds hevig bezig.   Zijn moeder is oud en vergeetachtig, het zegt niet zoveel dat zij zich deze naam niet herinnert. Thomas weet zéker dat de vrouw die hij zoekt achter de viskar stond.
Hij is er zo gefascineerd door dat hij het moet weten. Wie was zij? Er volgt een zoektocht die hem leidt naar mensen die zijn vader redelijk goed gekend hebben. Zo komt hij langzamerhand meer te weten over zijn onbekende vader, wat hij hoort ontroert én schokt hem.
Zijn relatie met Sophie houdt hem wel bezig maar tot zijn eigen verrassing niet zo erg als hij verwacht had. Als ze elkaar weer ontmoeten wordt er nog één poging ondernomen door beiden om het 'weer net zo als vroeger' te laten worden...

Het boek ontroerde me. Bas van den Bosch zet met Thomas een personage neer  die je lang bij zal blijven.
Thomas is een mens die het ook allemaal niet zo goed weet maar toch verder wil. Hij twijfelt, piekert en wacht liever af dan dat hij wat onderneemt. Maar door die naam in zijn hoofd moet hij actie ondernemen die hem voor ongekende situaties zet. Thomas  ondergaat eindelijk het gevoel waar hij niet aan wilde namelijk dat hij niet alles vast kan houden en kan laten zijn zoals het was. Dingen gaan voorbij en er komen nieuwe dingen voor in de plaats, beter of slechter, of je het wil of niet. Voor mij was het  gesprek met de psycholoog over een overleden geliefde erg ontroerend. Evenwichtige mensen kunnen dit grote verlies een plek geven en eventueel een nieuwe grote liefde meemaken zegt de psycholoog. Waarop Thomas ageert en de psycholoog uit zijn 'rol' valt. De zoektocht van Thomas is als een grote puzzel  je  moet en wil  verder lezen om het volgende stukje te vinden. Het is een zoektocht naar het verleden waardoor Thomas juist heel erg in het heden terecht komt.

Bas van der Bosch heeft precies de juiste verhouding in gevoelens en daden gevonden. De vragen die Thomas zichzelf stelt zijn zo logisch en menselijk. De herinneringen aan zijn jeugd zijn soms schreinend, er komt een erg eenzaam kind naar voren. De latere levenshouding van Thomas klopt met dat kind. De gevoelens maar ook juist de dingen die Thomas niet voelt maken de man zo ontroerend en interessant. De gebeurtenissen tijdens de zoektocht zouden té toevallig kunnen zijn maar zoals hij ze geschreven heeft kloppen ze en vloeien ze mooi in elkaar over.

Een boek dat je bijblijft, een schitterend  debuut!

ISBN 9789045702995 Paperback 320 pagina's Uitgeverij Augustus oktober 2009

Dettie, februari 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De thuishulp
Jet Berkhout


Tweeënvijftig verhalen, stuk voor stuk een vrijwel afgerond geheel, op een enkele uitzondering na. Een deel er van is al gepubliceerd in het NRC als columns. Literaire miniaturen heten ze op de achterflap, dat klinkt veel
leuker natuurlijk!
Jet Berkhout, de schrijfster, heeft Nederlands gestudeerd, had een baan als redacteur, maar staat onverwacht op straat. Wat nu? Er moet wel brood op de plank!

'Mijn vader zei altijd dat hij liever asperges zou steken dan werkeloos thuis zitten.'

En zo besluit Jet om bij de thuiszorg te gaan werken, twee maanden misschien, dan heeft ze vast wel een andere baan. Maar een jaar later maakt ze nog steeds schoon bij vooral bejaarde mensen in Amsterdam.
Voor zover het nog niet bekend was: het is niet alleen poetsen geblazen, vaak is de thuishulp de enige persoon die mensen dagenlang zien, er moet ook gepraat worden. Jet doet wat ze moet doen, en als duidelijk is dat de cliënt meer behoefte heeft aan een goed gesprek dan aan een schone keuken,
dan heeft ze daar geen problemen mee.
Ze beschikt over een groot inlevingsvermogen, waardoor ze in staat is om haar cliënten in hun waarde te laten. Ook die ene man die haar vanuit zijn rolstoel bespiedt wanneer ze die ene onderbroek week in, week uit staat te strijken. Of die hoogbejaarde mevrouw die een relatie heeft met de buurman.
Stuk voor stuk prachtige schetsjes van gewone mensen. Haar taal is kort maar krachtig, ze gebruikt geen grote woorden, maar komt meteen ter zake. Ook als ze beeldspraak gebruikt:

'De herfst van meneer en mevrouw Kraan is als een Indian Summer. Windstil, met laaghangend zonlicht aan een knisperende hemel. De bladeren van de bloemen zijn niet meer zo buigzaam als in de lente, maar hun kleur is mooier dan ooit. Uit niets blijkt dat er ooit winter komt. Ik hoop, dat, als hij toch komt, hij zal intreden met een plotselinge, strenge vorst.'

Mooi gezegd toch!
Tussen de bedrijven door stipt ze ook nog even aan waar de thuishulp in de maatschappij staat. Als ze met een paar ex-collega's iets gaat drinken, durft ze er niet voor uit te komen wat haar bezigheden zijn. Zelf weet ze hoe belangrijk haar aanwezigheid bij haar cliënten is, maar de status van thuishulp is erg laag. Misschien dat een boek als dit daar verandering in kan brengen.
Met stukjes als dit, vol humor en mededogen, gluurt de lezer binnen in de huizen van gewone mensen, en hoopt dat als hij/zij zelf ooit een huishoudelijke hulp nodig heeft, het iemand zal zijn als Jet.

ISBN 9789057592195 Paperback 174 pagina's | Uitgeverij Podium B.V. | oktober 2009

Marjo, november 2009

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER