Blond 15
Heleen van der Kemp

Niets is wat het lijkt

Blond 15 is een snelle, moderne, goed geschreven misdaadroman. Britt Franken is een vlotte vrouw  die haar puberdochter Bo alleen opvoedt. De combinatie werk en privé is wel eens lastig, maar moeder en dochter weten hier goed mee om te gaan. Na de moord op haar man Rob, 10 jaar geleden, is Britt bij de politie gaan werken en is inmiddels opgeklommen tot rechercheur.

Het boek begint met de brute moord op de 15-jarige blonde Sanne, die gescalpeerd wordt achtergelaten in een park in Amsterdam. Er wordt al vlug een link gelegd naar een gelijksoortige moord, 15 jaar geleden in de Achterhoek. Ook toen was het slachtoffer een 15-jarig blond meisje, Jasmijn. De man die voor die moord is veroordeeld, is inmiddels weer op vrije voeten en woont in Amsterdam. Toeval? Het rechercheteam zet de jacht op de moordenaar in, maar wordt mede door de uitzending van een bekende misdaadverslaggever op TV een andere richting uitgestuurd.

Het boek oogt als een simpele, zoete pocket met zijn hardroze kaft en gestileerde vrouwenfiguur op de voorkant. Niets is minder waar: de inhoud is een prima in elkaar zittend misdaadverhaal van eigen bodem waarbij de diverse hoofdpersonen goed uit de verf komen. Britt en haar dochter vormen een hecht gezin waar natuurlijk wel eens wat voorkomt maar waarvan de basis goed is. Een goed warm nest. Daarnaast is Britt een goede vakvrouw en werkt ze met veel plezier in een goed draaiend team. Het verhaal is spannend en op logische wijze wordt het spoor gevolgd van de ene verdachte naar de andere. Tot de moordenaar wel erg dichtbij komt...

Het perspectief wisselt regelmatig, zonder dat dit storend werkt in het verhaal, waardoor de lezer zich kan inleven in de verschillende personages. Leuke bijkomstigheid is dat moderne sociale netwerken als Hyves en MSN een plaats krijgen in het boek. Wat zijn de gevaren van de anonieme sociale netwerken die in de huidige maatschappij helemaal ingeburgerd zijn? Wie gebruikt ze en waarvoor worden ze gebruikt en wat is de rol van ouders hierbij? Maar bovenal is Blond 15  een goed geslaagd debuut in een zeer prettige leesstijl.

Hoewel het verhaal een afgerond geheel is, biedt de intrigerende cliffhanger in het laatste hoofdstuk een opmaat naar een vervolg, dat er dus ook komt. In een interview zegt Van der Kemp hierover: Het plot zit al in mijn hoofd en het verhaal begint zich te vormen, wraak wordt het leidende thema maar ook internetdaten krijgt een prominente plek. Daarna wil ik, denk ik, een op zichzelf staande thriller proberen, maar wie weet, misschien ben ik dan nog wel niet klaar met Britt.

Ik ben door Blond 15  in ieder geval zeer nieuwsgierig naar nieuwe pennenvruchten van deze auteur.

ISBN 9789074274401 Paperback 166 pagina's | Verbum Crime | februari 2010

Joanazinha, maart 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De trompetboom
Hannah van Munster

Als Julius met zijn moeder bij grootvader op bezoek gaat blijkt dat hij die zomer daar zal blijven. Zijn moeder gaat naar Amerika, ze moet daar zingen. Wie zijn vader is weet hij niet en moeder vertelt het niet.
Op zich vindt Julius het niet erg, bij grootvader is het fijn. Hij woont in een merengebied en daar is altijd wel wat te ontdekken. Julius is gek op zijn grootvader maar weet niet goed wat hij aan moet met diens tweede vrouw, consequent mevrouw E. genoemd. Zij is een zorgelijke vrouw die overal gevaar in ziet. Hun dochtertje Olivia, het halfzusje van Julius' moeder heeft het dan ook niet makkelijk met die eeuwig betuttelende moeder. Dan is er nog het kindermeisje en Omama, de moeder van grootvader en niet onbelangrijk, Gabriël, de papagaai.

Het is een vreemde mengelmoes van mensen bij elkaar. Grootvader is geestelijk niet erg gezond en staat niet eerder op dan tegen het middaguur. Mevrouw E. is een stille, onflexibele vrouw die 's ochtends werkt en het kindermeisje en Olivia allerlei opdrachten geeft voor de dag. Julius (10) kent de jongere Olivia niet echt goed maar slaapt wel bij haar op de kamer, zodat ze gezelligheid aan elkaar hebben. De gezelligheid is er niet echt, er wordt weinig gepraat, laat staan gelachen of desnoods gevochten. Het zijn twee behoolijk introverte kinderen.
Omama, herstellend van een zware ziekte is degene die overal tussendoor scharrelt en de vertrouwenspersoon is van iedereen. Gabriël is haar papagaai, zij vertroetelt hem en heeft hele gesprekken met het beest.
Maar in het begin van Julius' verblijf  ontsnapt het beest uit z'n kooi en neemt zijn intrek in de trompetboom, waarin ook Julius een plek voor zichzelf bouwt.

Julius heeft het wel naar zijn zin, hij vaart overal heen met grootvaders kano, al dan niet met Olivia, ook naar het sluisje waar hij eigenlijk niet mag komen en maakt daar vrienden. Hij krijgt boogschietlessen van zijn grootvader,  kortom het is een prettige zomer. Toch zal deze zomer in zijn herinnering blijven want  er gebeuren dingen die van grote invloed op zijn verdere leven zullen zijn.

De sfeer in dit boek is uitermate prettig. Het straalt een zonnige zomer uit en je benijdt  Julius bijna dat hij op zo'n plek vakantie mag houden. Het huis en het daar omheen liggende gebied lijken paradijselijk, de mensen zijn allemaal aardig, wat wil je nog meer?
Olivia lijkt een stakkertje zo tussen al die oude mensen in, zij geniet dan ook van Julius aanwezigheid, maar ze blijkt meer te zien, te weten en te begrijpen dan Julius aanvankelijk dacht. Haar 'verzet' tegen eten is vermakelijk.
Het boek leest lekker weg echter er zijn toch wel enkele minpunten te noemen. Het grootste minpunt is dat het ontbreekt aan een spanningsboog, er zijn kansen genoeg maar die laat de schrijfster liggen. Er wordt iets aangekaart zoals  bijvoorbeeld  de grootmoeder van Julius waarover Julius' moeder  nooit over wil praten. Julius vraagt aan omama hoe het nu zit en zij vertelt gelijk wat er met grootmoeder gebeurd is.
De scène waarbij Julius en Olivia tijdens een storm in een boot zijn had heel spannend kunnen zijn maar slaat vlak, het was ook een redelijk onwaarschijnlijke gebeurtenis maar dit terzijde. Heel eventjes verwacht je dat er nu eindelijk het drama komt wat je onbewust toch steeds verwacht, maar het komt niet. Het loopt af met zo'n enorme sisser dat de gebeurtenis  daardoor helemaal dood slaat, jammer!
Wie de mogelijke vader van Julius is, is al snel té duidelijk voor de lezer, eveneens jammer, het had echt een verrassende openbaring kunnen zijn.

De grote pluspunten van dit boek zijn de sfeer en het beeldend vermogen van de schrijster. Je kunt bij wijze van spreken het huis en het merengebied uittekenen. Je hebt het gevoel dat je in de 'hut' van Julius gezeten hebt en je ziet de papagaai nieuwsgierig toekijken. Je kunt  Olivia met haar brilletje en stapel boterhammen voor je zien. De personages zijn ook uitstekend neergezet. Omama sluit je in je hart, die oude vrouw met haar openhartige manier van doen is geweldig. Met de gesloten mevrouw E. heb je te doen, zij weet zich geen raad met al die vrijgevochten figuren om haar heen. Olivia is het vroegwijze kind en Julius is Julius, een lekker joch dat geniet van zijn avonturen maar wel een beetje ernstig is voor zijn leeftijd. Hij lacht weinig. 

Al met al toch een zeer prettig debuut en ik zal dan ook graag een eventueel volgend boek van deze schrijfster willen lezen.

ISBN  9789028241282 Paperback 144 pagina's | Oorschot B.V. | oktober 2009

Dettie, februari 2010

Lees de reacties op het forum en of reageer, klik HIER

Sirocco
Kees Beekmans


Vincent Damave is  correspondent in Rabat. Hij is 37, vrijgezel, en is nog nooit in het buitenland geweest. Omdat het 'misschien geen slecht idee' is, vertrekt hij naar Marokko. Bij de jaarlijkse kamelenrace waarheen hij
uitgezonden wordt, vast interessant voor de Nederlandse krantenlezer, ontmoet hij Alain Faucon. Hij deelt met hem een kamer. Alain is fotograaf.
Bij die eerste ontmoeting steekt er een flinke zandstorm op: de sirocco, een chaotische storm met de kracht van een orkaan. Het blijkt een symbool te zijn voor Vincents vriendschap met Alain de Fransman. In korte tijd worden ze goede vrienden, een vriendschap die een dramatische afloop krijgt. Vincent vertelt het verhaal, waarbij hij soms Alain zelf aan het woord laat, maar gaandeweg steeds meer afstand neemt.
Omdat er geen fotograaf van zijn eigen krant is, vraagt Vincent Alain om de foto's te maken. Zo maken ze samen reportages, over het reilen en zeilen van de Marokkaanse samenleving, die niet zo simpel is als het misschien lijkt. Alain is een avonturier, een man die de vrouwen om zijn pink windt, een man die voor de duvel niet bang is. Vincnet bewondert hem, maar is ook bezorgd. Alain leeft te vrij, denkt niet aan de risico's, vindt hij.

Hun eerste grote reportage gaat over een familie die in een toilet woont.'de openbaartoiletfamilie' worden zij genoemd. Ze kunnen ternauwernood rond komen van wat ze daar verdienen, geld voor een fatsoenlijke woning is er niet. Als dit artikel met foto's van Alain in de krant heeft gestaan, biedt de gemeente hen een woning aan en zijn er zelfs gulle gevers.
De armoede in Marokko is schrijnend. Door de ogen van Alain ziet Vincent hoe de samenleving in elkaar zit: de corruptie, de klassen en standen, het feodale systeem, waarbij de Marokkaan zijn trots handhaaft. Alain heeft een verhouding met een Marokkaanse, maar verdwijnt regelmatig voor een weekend in Marrakech, om plezier te hebben met de hoertjes daar.  Aan Vincent legt hij uit hoe een vrouw 'vrijwillig' kiest voor een bestaan
als hoer. Ze kan immers ook gewoon poetsvrouw zijn bij die rijke Europeanen zoals zijzelf zijn? En, zegt hij, ook een hoer heeft haar trots, ze zal zich niet aanbieden 'want dan ben je een hoer', maar gaat wel met je mee als jij daar om vraagt.
Als ze samen betrokken raken bij de mensen die in een krottenwijk, de bidonville Douar Zbil, wonen en daar leven van het afval, is het weer Alain die moet uitleggen hoe de mensen daar op hun manier een gelukkig bestaan leiden. Ze willen geen bemoeienis van buitenaf. Ze willen niet figureren in een reportage: hun schande zou bekend worden, en ze hebben absoluut geen vertrouwen in de regering. Die zou hun woonst wel verwijderen maar niets nieuws aanbieden. Dus leven ze liever ongestoord verder, proberend een bestaan op te bouwen door de afvalberg te benutten en door zich aan te bieden als poetsvouw of gardien (bewaker van een woonoord). Laat hen in hun waarde, predikt Alain. Maar juist hij raakt te veel betrokken bij een familie in bidonville, als hij een gewonde baby drie keer per week naar een ziekenhuis rijdt, zelfs al doet hij dat alleen vanwege het meisje Sabah.
Als ene Sifdin Wazzeni zichzelf op 11 maart (!) opblaast in Casablanca, hebben ze nog geen flauw idee dat er verband bestaat met het krottendorp, misschien wel met de broer van Sabah. Zijn er connecties met Al-Qaeda? Is er sprake van drugshandel in de krottenwijk waarmee terroristische aanslagen bekostigd worden?
Maar het is hoe dan ook te laat om hun bemoeienis met de Marokkanen terug te draaien.

Kees Beekmans blijkt een goed verteller. Het verhaal is niet chronologisch, hetgeen naast enige verwarring ook leidt tot verhoogde spanning.  Het is de omgedraaide wereld: nu eens niet de buitenlander die zijn draai niet weet te vinden in Europa, maar hoe de Europeaan in het niet-Westerse land cultuurverschillen het hoofd moet bieden. Zijn totaal niet-begrijpen van de ander speelt een grote rol. Dat wordt nog eens toegespitst in de verhouding die de Franse fotograaf heeft met het meisje uit de krottenwijk. Hoe kan het dat zij niet in het openbaar gezien mag worden met de man, maar wel bij hem zijn huishouden mag doen?
Het verhaal is misschien wat eenvoudig, maar daardoor komt de informatie die de lezer krijgt over de Marokkaanse samenleving goed tot uiting. Het feit dat terrorisme kan voortkomen uit armoede wordt heel aannemelijk verteld. Maar of dat iets nieuws is?

ISBN 978 90 204 0833 1 Hardcover 288 pagina's | L.J. Veen | januari 2010
(romandebuut van Kees Beekmans)

© Marjo, februari 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De allestafel
Thomas Heerma van Voss

Mike Olding is achtentwintig, hiphoprecensent en schrijver. Tenminste hij noemt zichzelf schrijver, zijn omgeving snapt dat niet, zien niet hoe serieus hij bezig is met zijn eerste boek. Mike wil alles onder controle houden, zo alleen kan hij een goed leven leiden samen met zijn vriendin Yvonne. Hij zal haar leiden en redden van de ondergang, haar laten zien hoe dom mensen  bezig zijn. Hij zal haar gelukkig maken. Yvonne weet dat nog niet denkt hij, ze moet nog veel leren. Nu noemt ze hem nog onvolwassen, dat geeft niet, binnenkort zal ze hem begrijpen en samen zullen ze verder gaan. Maar om haar ter wille te zijn stelt hij voor zichzelf een lijstje op van doelen die hij wil halen.

1. Hogere productiviteit recensies;
2. interesse in haar werk tonen;
3. elke ochtend om negen uur opstaan;
4. een roman schrijven;
5. elke dag zwarte sokken dragen;
6. een baan zoeken.

In een razend tempo produceert hij recensies totdat hij ontslagen wordt... Zijn mening wijkt teveel af van de gangbare mening. Ook daar begrijpen ze niet hoe bijzonder hij is! Zijn vriendin weet dat hij geen interesse in haar werk heeft en reageert licht geïrriteerd op zijn vragen.
Mike werkt zijn lijstje verder af maar in plaats van achter elk doel een vinkje te kunnen zetten als zijnde gehaald moet hij steeds vaker een minteken plaatsen...

Sommige situaties zijn vrij komisch. Bijvoorbeeld de zwarte sokken die hij koopt (hij draagt altijd witte) na eindeloos te hebben staan dubben of hij het wel of niet zal doen. Je ziet hem in de winkel staan met alle sokken. Ook zijn verjaardag is bijzonder  al kunnen zijn vader en vriendin er niet om lachen. Maar langzamerhand wordt het verhaal dwingerder, benauwender. Het bezoek bij een vriendin van Yvonne waar hij feitelijk uitgelachen wordt, is al heel wat minder komisch.
Door kleine fragmenten die Mike opvangt, telefoongesprekken die Yvonne voert bijvoorbeeld, weet je dat  Yvonne door heeft dat het niet goed gaat met Mike, maar Mike betrekt wat hij hoort niet op zichzelf. Ook als ronduit tegen hem gezegd wordt dat hij gek is, weigert hij dat te erkennen. Niet hij  maar de rest van de wereld is gek! Mike blijft optimistisch, hij kan haar en iedereen redden.

Eigenlijk voelt Mike zich het best in zijn appartement en bij de snackbar van Mo. Als hij deze laatste gesloten aantreft met het bord 'Te koop' voor de deur slaat de bodem onder hem vandaan.
En dat Yvonne hem daarna ook al niet snapt is iets wat hij moeilijk kan bevatten... of is ze nu werkelijk zo dom?

‘Maar ze hoeft niets te vrezen, bedacht hij, want hij zal haar helpen, hij laat haar niet vallen en wordt niet boos. Een vader straft zijn dyslectische dochter ook niet als ze voor de zoveelste keer een taalfout maakt.’

De lezer kent de gedachten van Mike en die zijn in feite niet eens zo bizar als je het vanuit zijn gezichtspunt bekijkt. Toch is duidelijk dat alles wat hij doet erg dwangmatig is. Zolang er maar controle is dan is het goed, maar helaas voor Mike, mensen doen niet wat hij wil, ook al bedoelt hij het nog zo goed. Het eind kan zo uit een boek voor volwassenen van Roald Dahl komen, het heeft net zo'n bizarre, verrassende wending.

Al met al een opmerkelijk boek met een bijzonder hoofdpersoon, dit belooft wat voor de toekomst!

ISBN 9789045702773 Paperback, 143 pagina's Uitgeverij Augustus, oktober 2009

© Dettie, februari 2010

Lees de reacties op het forum, klik HIER

De allestafel
Thomas Heerma van Voss

Mike Oldings is een jongeman die het allemaal perfect onder controle heeft. Hiphoprecensent met een eigenzinnige mening en groot schrijver in wording. Hij is een jager, die, in tegenstelling tot wat zijn vriendin beweert, precies weet hoe hij jagen moet volgens de regels van de kunst. Hij begrijpt haar verwijt dat hij onvolwassen is niet zo goed: hij voelt zich heel goed bij de witte sokken die hij nu draagt. Zwarte sokken vindt hij maar niets. Toch zal er iets moeten veranderen als hij wil dat ze samenblijven. Daarom maakt hij een lijstje, waaraan hij zich heel precies gaat houden. Dan kan alles niet anders dan goed komen.

1. Hogere productiviteit recensies;
2. interesse in haar werk tonen;
3. elke ochtend om negen uur opstaan;
4. een roman schrijven;
5. elke dag zwarte sokken dragen;
6. een baan zoeken.

Aanvankelijk gaat alles goed en kan hij met een zeker gevoel van voldaanheid plusjes zetten naast de eerste punten. Algauw moet hij echter die eerste plus vervangen door een min. En dan gaat het pas goed mis.
Waar je in het begin nog welwillend glimlacht om de idiote nauwkeurigheid waarmee Oldings het leven aanpakt, ga je na een tijdje schuiven op je stoel. Er hangt dreiging in de lucht, het vreemde karaktertrekje wordt een neurotische aandoening en je ziet zo dat het met dit personage helemaal de verkeerde kant opgaat. Nergens een noodrem te bespeuren. De scherpe formuleringen, de staccato schrijfstijl en de humor die vlijmscherpe kantjes krijgt maken van dit boek een knap debuut.

ISBN 978-90-457-0277-3 Paperback 143 pagina's Uitgeverij Augustus oktober 2009

Elvira, februari 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij
Joost Vandecasteele

Flaptekst:

Dit is niet enkel mijn verhaal. Dit is het verhaal van een volledige generatie. Niet deze generatie, maar de volgende. Niet nu, maar iets later in dit verse millennium. Niet hier, maar in de grootste stad die dit land ooit heeft gekend.
Vlak naast de wereld die we de onze noemen, bevindt zich die van Joost Vandecasteele. In de werkelijkheid die hij beschrijft is alles harder, rauwer, intenser, grappiger, geiler en echter dan in de onze. In deze extreem verstedelijkte realiteit doen de personages hun best mens te blijven in een almaar onmenselijker omgeving. Het zijn verhalen over overleven in een vijandige metropolis, omgaan met excessief geweld, ongebreidelde consumptie, leven in een shopping mall, rebellie en irritante exen.
--

In het programma Iets met boeken zegt Joost Vandecasteele dat zijn uiteindelijke doel is, de lezer ongemak te bezorgen. De lezer moet zich na lezing niet rustig en bedaard voelen maar ongemakkelijk. Gezien de reacties op zijn boek is dat hem ook gelukt.

In de verhalen keren enkele personen en hun omgeving steeds terug. Je hebt daardoor niet het gevoel een echte verhalenbundel te lezen, eerder een soort van aparte roman. Ze zijn met enorme vaart geschreven wat ook te begrijven valt als je Vandecasteele ziet voorlezen uit zijn boek. Maar het maakt wel dat je af en toe het boek even weg moet leggen om even uit te rusten van de enorme hoeveelheid flitsende situaties die voorbij komen. Toch zijn de verhalen wel fascinerend en wil je blijven doorlezen.

Alle verhalen zitten op het randje van science-fiction met een kern van eventuele (toekomstige) waarheid.. Vooral het verhaal over CityBis heeft die kern. Vandecasteele kwam op dit verhaal doordat in Brussel in City2 zitbanken werden weggehaald en jongeren alleen in kleine groepjes (niet meer dan drie personen) binnen werden gelaten. Hier is de schrijver verder op door gegaan en kwam zo op het verhaal CityBis.
CityBis is een winkelparadijs waar eerst ook banken werden weggehaald etc. maar dat werd zo onvriendelijk dat er weer een goede sfeer gecreëerd werd. Dit had tot gevolg dat mensen zich zo goed voelden dat ze niet meer weg wilden. Ze moesten hardhandig  uit het winkelcentrum gezet worden. Op idee gebracht hierdoor werden bovenop de winkels woonkazernes gebouwd. Nu hoeven mensen  het winkelterrein helemaal niet meer te verlaten, vanuit hun woning stappen ze zo de winkelcentra in. Ze moeten alleen nog maar naar buiten om naar hun werk te gaan. Diegene die zelfs dat niet meer hoeven worden benijd.
In het verhaal raakt iemand die CityBis bezoekt de weg kwijt. Hij kan nergens de uitgang vinden, ondanks het telkens weer tekenen van plattegronden. Uiteindelijk verblijft hij daar zes dagen voordat hij mensen vindt die hem naar de uitgang kunnen brengen.
De beschrijving van CityBis is bizar en beklemmend. Enorme ruimtes vol roltrappen die nergens toe leiden. Winkels die nooit een klant krijgen enz. Gigantische eetgelegenheden waar de hoofdpersoon doorheen geloodst wordt via zijn smn. Overal staan verkopers evenals grote tv-schermen die constant waren aanprijzen.

In een ander verhaal wordt een aanslag gepleegd op CityBis, de beschrijving vertoont veel overeenkomst met het gebeurde op 11 september. Er is ook sprake van een ground zero, een stroom mensen die vlucht etc.

In het interview in het programma Iets met boeken vertelt Vandecasteele dat hij een groot liefhebber is van het werk van Ballard en met name zijn boek Crash. Op wikipedia is hierover te lezen:

"In de periode voor Crash is Ballard bevriend geraakt met de kunstenaar Edoardo Paolozzi. Door hem geïnspireerd organiseert Ballard in 1969 een provocerende tentoonstelling in het New Arts Lab (Londen) die enkel bestaat uit een drietal autowrakken. Tevreden over de reacties die de tentoonstelling uitlokt besluit Ballard om een roman te schrijven over de verborgen erotiek van het auto-ongeluk. Ballard heeft zijn verhalen zelden in de toekomst gesitueerd maar met Crash maakt hij niet alleen het hedendaagse Londen tot plaats van handeling, tegelijkertijd geeft hij de hoofdpersoon zijn eigen naam. Met zijn taboedoorbrekende blik op seksualiteit en geweld gecombineerd met een kille stijl vol herhaling wordt Crash een permanente cultklassieker. Het daarop volgende Concrete Island vervolgt de thema’s van Crash met de vraag wat er gebeurt als mensen verdwaald raken in dit technologische landschap terwijl High-Rise een rauwe blik geeft achter de façade van het leven in de moderne torenflat."

De boeken van Ballard ken ik niet maar in deze beschrijving is het werk van Vandecasteele wel te herkennen. Taboedoorbrekend niet zozeer, maar wel seksualiteit en geweld geschreven in kille stijl evenals het verdwalen en het leven in  de moderne torenflat. De sekscenes zijn bijna dierlijk en worden ook als zodanig beschreven. Vooral de scène in het toilet van CityBis is triest. De beschrijvingen neigen eerder naar pornografie dan erotiek.
Vandecasteele heeft een zeer eigen stijl van schrijven en gedeelten van zijn boek kon ik zeer waarderen maar, zoals altijd in verhalenbundels, zijn er ook mindere verhalen. Van mij hadden de expliciet seksuele gedeelten niet gehoeven. Die verhalen kennen we nu wel, die zijn al in alle variaties geschreven en voegen niets toe.

Joost Vandecasteele wordt in enkele recensies vergeleken met Brusselmans. Onterecht vind ik. Vandecasteele heeft meer verfijning, is minder plat en is fantasievoller dan Brusselmans maar hij heeft ook een cynsicher gevoel voor humor. Persoonlijk kan ik die humor wel waarderen. Het zijn van die kleine rake zinnetjes die je doen glimlachen. Zelf moest ik eerder denken aan de stijl van Dimitri Verhulst, maar dan vind ik Vandecasteele beter! 

Het is een boek dat je inderdaad met een ongemakkelijk gevoel achterlaat. De beschrijvingen zijn zo dat het lijkt alsof dit wel degelijk onze toekomst zou kunnen worden. De verhalen geven een onbehaaglijk gevoel, een grimmig beeld, maar door het vleugje humor zijn ze niet zwart. Geen boek om iedereen aan te raden maar wel een goed geschreven boek.

Zie ook http://www.joostvandecasteele.be

ISBN 978 90 295 6773 2 Paperback 207 pagina's | Arbeiderspers | maart 2009

Dettie, januari 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Dorsvloer vol confetti
Franca Treur

De eerste zin in dit boek intrigeert: 's Winters zijn de zondagen het snelst voorbij.'

Als meteen daarna duidelijk wordt dat de verteller, in de persoon van boerendochter Katelijne, het grootste deel van de dag in de kerk zit, wordt het al duidelijker. Het meisje groeit op in een streng gereformeerde gemeenschap op Walcheren, waar je op zondag weinig anders mag doen dan naar de kerk gaan. 's Zomers moeten de kinderen soms wel drie keer mee naar de kerkdienst, maar in de winter kunnen ze na de tweede dienst lezen. En dat doet Katelijne graag. Ze is het enige meisje, en moet haar moeder helpen, maar daarnaast zit ze meestal met haar neus in de boeken.
Katelijne is een jaar of twaalf, de twijfel heeft nog niet toegeslagen, en ze is volkomen bereid om te doen wat men graag wil, mits het ook gezien wordt dat ze dat doet.

'Graag zou Katelijne voldoen aan de verwachtingen van de moeder, die echter onverstoorbaar staat te snoeien en te maaien, sterk en glanzend als een koe, en zonder ooit maar iets van eventuele verwachtingen te laten merken. En als alles weer uitloopt, eerst de tulpen en de helleborussen, dan de ribes en het longkruid en de blauweregen tegen de gevel, en ten slotte, wanneer al het groen van zonnige vreugde openbarst in een reusachtige kleurenboog ter ere van Gods lankmoedigheid tegenover de wereld, en zelfs de nieuwe op goed geluk geplante stekjes het boven verwachting blijken te doen - kortom, wanneer de uren van toewijding en labeur vergeten worden omdat de tuin er uitziet alsof hij net kant-en-klaar geschapen uit de verpakking komt, dan zou de moeder graag haar trots en haar grote liefde willen tonen aan wie daar ook maar belangstelling voor heeft, maar helaas blijkt dat soort dan iedere zomer weer te dun gezaaid.'

Uit dit korte stukje valt heel wat op te maken.
Qua stijl: er wordt gesproken over 'de moeder', en dat gebeurt het hele boek door consequent, ook bij de vader, de opa enz.... Dat schept een afstandelijkheid, en past helemaal in het verhaal zoals het is: geen spannend verhaal met een duidelijke plot, maar veeleer een sfeertekening.
Dan de beschrijving: je ziet die tuin voor je! Geen wonder dat -zoals uit het stukje blijkt- de moeder graag in haar tuintje werkt en er zelfs haar dochter niet echt in toe laat. Dat 'sterk en glanzend als een koe'... het is
vast bedoeld als compliment, op een boerderij is een sterke koe natuurlijk een voordeel, maar toch, het zal je als vrouw maar gezegd worden! Duidelijk uit dit stukje is de achtergrond: religieus en boers.
Het is een omgeving waar weinig affectief met elkaar wordt omgegaan, ('Ze zijn niet zo lichamelijk, misschien omdat ze vanwege hun overtuiging niet zoveel met het lichaam op hebben') waar de Bijbel op de voorgrond staat, een omgeving waar een gevoelig meisje als Katelijne zich vaak eenzaam en alleen voelt tussen al haar broers. Vriendinnen heeft ze ook al niet echt, de boerderij staat ver van het dorp, en het stinkt er, zeggen de enkele aspirant-vriendinnen. Gelukkig is er de oma, op wie Katelijne dol is, ze kan altijd bij haar terecht. Oma is wel wat ouderwets en strooit te pas en te onpas met Bijbelteksten, maar Katelijne vindt dat ook wel prettig. Ze heeft er namelijk moeite mee dat ze twijfels begint te krijgen

'Katelijne kent de tale Kanaans al lang, het is alleen nog niet de taal van haar hart geworden. Daar vraagt ze elke dag om.''

Behalve een mooie schets van het religieuze leven is het boek ook een momentopname van een meisje dat balanceert op de grens van haar jeugd en volwassenheid. Soms ziet ze een glimp van het echte leven, maar dan dringt dat niet tot haar door. Seksuele voorlichting krijgt ze niet, en ook het modebeeld ziet ze niet als iets tastbaars.

'Bovendien lijkt deze domineesvrouw regelrecht uit de Wehkampgids te zijn gestapt, wat je maar van weinig vrouwen op het dorp kan zeggen.'

Het huwelijk dat haar broer moet sluiten is in haar ogen dan ook zuiver romantiek, ze ziet het als haar grote taak om die dorsvloer vol te krijgen met confetti. Helaas gaat het boerenleven onverbiddelijk voor.

Franca Treur bewijst met dit prachtige debuut dat een plot niet noodzakelijk is om een onderhoudend boek te schrijven, dat tot denken aanzet.

ISBN 978 90 446 10239 Paperback 219 pagina's | Uitgeverij Prometheus | oktober 2009

Marjo, november 2009

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER