Opgesloten
Belinda Bauer

Na Belinda Bauers debuut waren de verwachtingen hoog gespannen. Maakt ze die waar in haar tweede boek?

In een klein dorpje als Shipcott gebeurt nooit iets. Agent Jonas Holly, heeft dan ook ambities. Hij wil eigenlijk zijn functie uitvoeren in een kogelvrij vest, en echte misdadigers bestrijden. Maar zijn vrouw heeft een vreselijke en ongeneeslijke ziekte, en ze heeft zijn zorg nodig. Er zit niets anders op dan in dit dorp te blijven zodat hij de tijd voor haar zal hebben.
En dan wordt Shipcott opgeschrikt door een aantal moorden. Het betreft allemaal oude mensen. Is het omdat ze een last zijn dat de moordenaar hen doodt? Is er misschien sprake van meerdere moordenaars, zoals rechercheur Reynolds van de afdeling moordzaken uit Taunton bedenkt? Die stelt dat er sprake kan zijn van een omslagpunt, zoals je dat soms ook ziet bij een zelfmoord: ineens zijn er meer mensen die de hand aan zichzelf slaan, er is een grens overschreden. Dit zijn geen zelfmoorden, maar misschien denken er meerdere daders: dit kan ik ook.
Maar zijn meerdere, Marvel, is daar niet van overtuigd. Hoewel ook hij met de handen in het haar zit, want er zijn nauwelijks sporen, en een motief kan hij ook niet bedenken. Hij bijt zich vast in iedere mogelijke verdachte, maar moet steeds ongelijk bekennen.
Intussen krijgt Jonas, die toch al stevig baalt omdat hij de mensen uit Tauton er bij heeft moeten halen - die hem maar een dom dorpsagentje vinden -  ook nog anonieme briefjes, van iemand die vindt dat hij zijn werk niet goed doet. Dus gaat Jonas, zonder de briefjes te melden bij Marvel, zelf een onderzoek instellen. Nu voelt hij zich tenminste nuttig, want Marvel schijnt een hekel aan hem te hebben. En er is iemand die op zijn beurt een hekel heeft aan Marvel, omdat hij drinkt, en zo verwaand is dat hij denkt alles te beter te weten.
Af en toe komt ook de moordenaar aan het woord, maar qua oplossing heeft de lezer daar niets aan. We zullen moeten wachten tot het einde. Wel is er iets dat gebeurd is in de jeugdjaren van Jonas dat misschien een rol speelt. Maar ook daar weet je voorlopig het fijne niet van.
Als blijkt dat Jonas’ vrouw gevaar loopt, komt het verhaal in een versnelling.

Wat er in het eerste hoofdstuk gebeurt, dat begrijp je pas als het boek bijna uit is. Er boven staat: zesenveertig dagen, zoals bij ieder verder hoofdstuk er een aanduiding van dagen zal staan, tot de laatste dag. Verhoogt het de spanning? Nauwelijks. Het duurt zelfs heel lang voor je er eindelijk eens goed voor gaat zitten. Voor je de spanning zoals je die na Bauers eerste boek verwachtte komt.
Jammer is dat, zelfs al leest het boek als een trein en wil je natuurlijk weten we de dader is. Ook jammer vind ik het dat ineens personages uit het eerste boek een rol krijgen. Een kleine rol, maar toch. Dat was helemaal niet nodig.
Als het einde nadert, komt er een dader in zicht, waar je als lezer helemaal niet aan wil. Dan is het spannend. Zal het toch? Zal het niet?
Belinda Bauer laat je meeleven met haar hoofdpersonen. Niet dat ik die terug wil zien in een volgend verhaal, maar ze zijn wel tot leven gekomen. Als je dus even het thrilleraspect vergeet, is het een heel mooi verhaal. Sfeer creëren kan ze zeker. Spanning maken ook, maar die komt in dit verhaal pas later aan bod.

ISBN 9789022999547| Paperback | 327 pagina's | A.W. Bruna | oktober 2011

© Marjo, 23 november 2011

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Rusteloos land
Belinda Bauer

Dit is een thriller zoals ik ze het liefst heb: geen bloederige details van gruwelijke moorden, geen bezeten speurders die met vallen en opstaan de dader zullen vinden en daarbij ook nog eens problemen hebben in de persoonlijke sfeer. In dit boek gaat het om de confrontatie tussen de dader en zijn  slachtoffer, waarbij de lezer vanaf het begin tot het einde mee gaat in hun belevingen, hun ervaringen, en vooral hun gedachtewereld.

De dader, Arnold Avery, is een volwassen man, die achttien jaar eerder veroordeeld is wegens een aantal kindermoorden. Zes van zijn slachtoffers zijn gevonden, van andere heeft hij nooit willen vertellen of hij ze inderdaad vermoord had of waar hij ze begraven heeft. Hij zit in zijn cel en broedt op nieuwe plannen voor als hij vrij komt. Want hij is er van overtuigd dat hij door zijn voorbeeldige gedrag niet levenslang zal hoeven zitten.
Zijn tegenspeler is een erg intelligente jongen van elf, Steven Lamb, die de pech heeft op te groeien in een armoedig gezin, als zoon van een alleenstaande moeder, met een jonger broertje en een oma die getekend is door het verlies van haar enige zoon, Billy.
Steven hunkert naar liefde. Hij wil een normaal gezin, hij wil vrolijkheid, een arm om zijn schouders, aandacht voor zijn prestaties. Iedere dag, als hij uit school komt, staat zijn oma voor het raam, maar ze kijkt niet uit naar Steven. Het is oom Billy die ze wil zien. Oom Billy die verdwenen is toen hij ongeveer net zo oud was als Steven.   De bezetenheid van zijn oma slaat over op Steven: in zijn vrije tijd graaft hij. Hij graaft op de hei van Exmoor. Want daar zal hij Billy vinden, zijn oma zal weten, en alles zal goed komen.
Maar de hei is groot, onmetelijk groot.
En dan komt de wanhopige Steven op het lumineuze, maar levensgevaarlijke idee om een brief te schrijven naar Arnold Avery.
Het kat en muis spel kan beginnen.

Dit verhaal is zenuwslopend, hemeltergend, veroorzaakt hartkloppingen. Belinda Bauer kan zich haast perfect verplaatsen in de geest van een kind, als ook in die van een moordenaar, en ze weet het nog over te brengen op de lezer ook. Daarnaast is het ook een verhaal van een jongen die volwassen wordt.

Toen ik begon te lezen was ze nog maar genomineerd voor de Gold Dagger Award, en terwijl ik de wegen van de twee hoofdpersonen volgde, werd bekend dat ze de prijs gewonnen heeft. Volkomen terecht!
Belinda Bauer heeft een meesterlijke schrijfstijl. En de manier waarop ze sfeer weet te creëren, fantastisch!
Lees het niet zoals ik in de trein, want je vergeet uit te stappen…

‘Gehijg en voetstappen. Gehijg en voetstappen.
De heide verzette zich uit alle macht.
Kronkelende wortels om over te struikelen en in verward te raken. Natte, kletsende heide en doornstruiken die stekelig zwiepten.
De mist vormde een dikke witte sluier. Of een lijkwade. Hij verkilde de oogleden, kroop in neusgaten en hoopte zich op in geopende monden, zijn klamme vingers streelden de zintuigen met een jeugdherinnering aan de zee en een voorteken van de dood. Maar door dat alles heen gehijg en voetstappen, gehijg, en voetstappen.
Heel doelgericht.’

ISBN 9789022995792 Paperback | 216 pagina’s | A.W. Bruna Uitgevers | september 2010 ‘Blacklands’,  vertaald door Valérie Janssen

© Marjo, 13 oktober  2010

Lees de reacties en/of reageer, klik HIER