Grafteken
Arnaldur Indridason
De IJslandse auteur Arnaldur Indridason is geen onbekende naam meer in de thrillerwereld. Zijn boeken zijn in verschillende talen vertaald en worden in 26 landen uitgegeven. Naast de reeks met Erlendur, Sigurdur Óli en Elínborg heeft hij drie romans geschreven, waarvan er tot nu toe slechts één in het Nederlands is verschenen: Het Koningsboek (2008).
Grafteken is het tweede boek in de serie met Erlendur en komt chronologisch na het debuut Maandagskinderen, en vóór Noorderveen, Moordkuil, Engelenstem, Koudegolf en Winternacht maar is nu pas voor het eerst in het Nederlands verschenen. Dat geeft aan de ene kant het gevoel dat je kriskras door de geschiedenis gaat – de lezer van eerder vertaalde boeken weet immers al meer over de toekomst van Erlendur – maar aan de andere kant maakt het voor het leesplezier niets uit: een nieuwe Indridason is voor de ware fan altijd een reden om gauw naar de winkel te lopen en zich het boek aan te schaffen.
In Grafteken voldoet de auteur aan de hooggespannen verwachtingen. Op het graf van IJslands grootste vrijheidsstrijder wordt het lijk van Brita gevonden, een jonge, aan drugs verslaafde en aan aids lijdende prostituée. De sporen leiden Erlendur en Sigurdur Óli naar de westkust van IJsland, waar ze de grote sociale gevolgen zien van de Europese politiek van vangstquota voor vissers. Dorpen lopen leeg, de mensen trekken weg naar Reykjavik. Daar worden hele wijken uit de grond gestampt om de toevloed van werkzoekenden op te kunnen vangen. Dan ontdekt Erlendur dat er een verband bestaat tussen de opkopers van de quota, de aannemers in Reykjavik en de vermoorde Brita.
Indridason weeft graag maatschappelijke problemen in zijn thrillers. Zijn vroeger werk als journalist komt daarbij om de hoek kijken. Zelf geeft hij in een interview aan dat hij in wezen als auteur gewoon journalist is gebleven. Hij becommentarieert en geeft een richting aan voor gedachtevorming. Hij wil de lezer iets meer geven dan oppervlakkig amusement. En daar slaagt hij naar mijn mening uitstekend in. Net als zijn andere boeken is Grafteken een juweeltje onder de thrillers: een goed misdaadverhaal met een aantal dubbele bodems die en passant aan de lezer worden gepresenteerd.
Met Grafteken zijn alle boeken rond Erlendur en zijn team nu naar het Nederlands vertaald. De auteur werkt momenteel aan een vierluik waarvan dit jaar al 2 boeken zijn uitgegeven: Onderstroom en Doodskap. Het derde deel, Verdwijnpunt, verschijnt in 2012 en over het laatste deel is nog niets bekend. In Onderstroom en Doodskap is Erlendur op vakantie en spelen respectievelijk zijn medespeurders Elínborg en Sigurdur Óli de hoofdrol. Voor de verdere ontwikkelingen moeten we nog even wachten tot volgend jaar!. Maar één ding is zeker: op zeker moment zal Erlendur weer opduiken, want de auteur is nog lang niet klaar met hem, zoals hij tijdens de presentatie van Onderstroom heeft aangegeven. Voor de fans iets om naar uit te kijken.
ISBN 9789021441368 Paperback 256 pagina's | Em. Querido's Uitgeverij | oktober 2011
Vertaald door Adriaan Faber
© Joanazinha, 29 oktober 2011
Lees de reacties op het forum, klik HIER
Koudegolf
Er wordt een lijk met ingeslagen hoofd gevonden, vastgebonden aan oude Russische afluisterapparatuur. Het lijk komt letterlijk boven water doordat het meer, waarin het jarenlang heeft gelegen, langzaam leegloopt.
Hoofdinspecteur Erlendur Sveinsson en zijn medewerkers Sigurdur Óli en Elínborg proberen te achterhalen wie deze man is geweest en waarom hij op deze wijze in het water is gegooid.
Standaard politiewerk, zou je zeggen, maar al gauw raakt Erlendur naar het lijkt geobsedeerd door de speurtocht naar een oude auto die werd gebruikt door een man die al tientallen jaren wordt vermist. Het enige dat van hem teruggevonden is, is deze auto. Is deze man, Leonard, de man uit het meer? Wie is Leonard trouwens? De politie kan helemaal niets over hem vinden, alsof hij nooit heeft bestaan. Langzamerhand ontrafelt Erlendur het mysterie van Leonard en komt daarbij in aanraking met spionage en de geschiedenis van de socialisten in IJsland tijdens het begin van de Koude Oorlog.
In flashbacks wordt in verschillende hoofdstukken door een oude IJslander teruggeblikt op zijn verleden als idealistische student in Leipzig die ijvert voor een socialistische heilsstaat en moet toezien hoe zijn wereld stukje bij beetje afbrokkelt, door verraad en door de verdwijning van zijn Hongaarse vriendin, kort voor de inval van Rusland in Hongarije. Langzaam maar zeker komen de draden van de speurtocht van Erlendur naar de vermiste Leonard en de identiteit van het lijk uit het meer samen met de flashbacks van de oude IJslander.
Koudegolf is weer een zeer goed boek in de serie rondom Erlendur, Sigurdur Óli en Elínborg. Ook in dit boek is vermissing een belangrijk thema voor Erlendur, zowel persoonlijk – vanwege de vermissing in zijn jeugd van zijn broertje – als in zijn werk. Verder worden de karakters van zijn medewerkers verder uitgediept, waardoor ze meer gaan leven voor de lezer. En de verhouding met zijn kinderen Eva Lind en Sindri Snaer – die we in dit boek leren kennen – wordt verder uitgewerkt. Dat geeft Erlendur een diepgang en een vertrouwdheid waardoor je hem als een goede bekende gaat beschouwen.
De schrijfstijl van Indridason vind ik erg boeiend: er gebeurt zo op het oog heel weinig en tergend langzaam komen Erlendur en zijn mensen dichter bij de oplossing. Je zou ze af en toe wel vooruit willen duwen: toe nou, ik wil weten hoe het afloopt! De manier waarop Indridason de spanning weet op te bouwen en vast te houden is van grote klasse en hij levert daarmee zeer meeslepende thrillers af. Hij wordt wel vergeleken met Henning Mankell, de Zweedse schrijver die bekend is van de thrillers met Wallander in de hoofdrol; een vergelijking die hij wat mij betreft glansrijk kan doorstaan, hoewel ik, als ik ze zou moeten vergelijken, Wallander toegankelijker vind dan Erlendur.
ISBN 9789056721831 Paperback Signatuur | april 2006 Oorspronkelijke titel: Kleivarfatn, Vertaler: Willemien Werkman
© Joanazinha, december 2008
Reageren? Klik hier!
Moordkuil
In Reijkjavik (IJsland) worden op een bouwterrein botten gevonden, die daar al jaren moeten liggen. Rechercheur Erlendur haalt er de archeoloog bij om de botten bloot te leggen. Dat gaat natuurlijk heel langzaam, en in de tussentijd kan Erlendur al proberen er achter te komen wie het zou kunnen zijn. Op de plek van de vondst blijkt een zomerhuis te hebben gestaan, waarvan de bewoners nogal eens wisselden. Een hele kluif om dat allemaal uit te zoeken.
De lezer krijgt intussen al het verhaal mee van Margret en haar gezin. Margret wordt mishandeld door haar man, lichamelijk en geestelijk kapot gemaakt, en de kinderen kunnen niets doen.
Als tijdens de Amerikaanse legering na WO II haar man Amerikaanse goederen steelt en opgepakt wordt, breekt een periode van zes maanden aan waarin moeder en kinderen rust hebben. En Margret ontmoet Dave, een nieuwe liefde. Maar haar man komt vrij en Dave wordt overgeplaatst. Erlendur ontrafelt langzaam het verhaal van de bewoners van het zomerhuis en heeft ook nog zijn eigen sores.
Een heleboel verhaal dus in deze thriller, die lekker weg leest. Jammer dat het soms zo voorspelbaar is, en dat er (bij het vertalen?) kromme zinnen en stijlfouten ingeslopen zijn.
De auteur:
Arnaldur Indriðason (1961) behoort sinds jaren tot de meest succesvolle thrillerauteurs van zijn land. Daarnaast werkt hij als journalist en filmcriticus voor het grootste dagblad van IJsland. Alleen J.K. Rowling en Indriðason is het tot nu toe gelukt om tegelijkertijd met drie boeken in de top 3 van de IJslandse bestsellerlijsten te staan.
Bruna Uitgevers, A.W. ISBN 9056720511 Verschijningsdatum 4/2004 Bindwijze Paperback Aantal pagina's 251 blz.
© Marjo, februari 2005
Reageren? Klik hier!
Noorderveen
Eerder dit jaar heb ik van Arnaldur Indridason al Moordkuil gelezen, in de achteraf foute veronderstelling dat dit zijn eerste literaire thriller was. Tijdens het lezen van Noorderveen kwam ik er namelijk al snel achter dat dit boek aan Moordkuil voorafging, hoewel dat voor het verhaal zelf verder geen gevolgen had. Mijn eerdere kennismaking met deze veelvoudig bekroonde auteur uit IJsland was mij goed bevallen, hoewel ik wel wat twijfels had over de vraag of hij in staat zou zijn om de lezers meerdere boeken lang te kunnen boeien met de hoofdpersonen die hij laat opdraven. Inspecteur Erlendur en zijn jongere collega’s Óli en Elínborg maakten in Moordkuil soms een wat onsamenhangende indruk en bleken maar ternauwernood in staat om met elkaar samen te werken. Met name Erlendur werd neergezet als een zonderlinge man die niet altijd serieus werd genomen door zijn omgeving en enigszins wereldvreemd door het leven ging. Maar hoewel in Noorderveen deze indrukken nog steeds licht aanwezig zijn, werden de professionele eigenschappen en bijzondere kwaliteiten van Erlendur als politieman veel duidelijker belicht. Iets wat het verhaal dan ook zeer ten goede kwam en van Noorderveen een beter boek maakte dan Moordkuil en tevens het talent van Indridason als auteur in één klap onomstreden naar het voetlicht schoof.
Net als in Moordkuil is in Noorderveen een misdaad de reden om in het verleden van een aantal mensen te gaan graven. In het huis van een met een asbak doodgeslagen man vinden de rechercheurs een eigenaardig briefje van de moordenaar en de goed verstopte foto van het graf van een jong meisje. Hoewel verdere aanwijzingen ontbreken, was met name Erlendur ervan overtuigd dat het briefje en de foto met elkaar te maken moesten hebben en dat er ergens in het leven van het slachtoffers raakvlakken te vinden moesten zijn. Maar het verleden laat zich niet altijd even makkelijk oprakelen en slechts door de vasthoudendheid van Erlendur lukte het om langzaam maar zeker een paar kleine aanknopingspunten te vinden.
Net als veel Scandinavische auteurs weet ook Indridason een aantal maatschappelijke en ethische vraagstukken op te werpen en komen moeilijke thema’s als erfelijkheid, orgaandonaties en ouderschap ruimschoots aan bod. Ook de rol van de wetenschap wordt aan de kaak gesteld en dan met name de manier waarop een deel van de kennis vergaard lijkt te worden. Het geeft een extra en zeer boeiende dimensie aan het boek en opvallend is dat de moeilijke onderwerpen nergens de vaart uit het verhaal weten te halen. Ook de extra verhaallijnen zijn uitstekend en vooral de problemen van Erlendur met zijn verslaafde dochter zijn zeer goed beschreven. Echt spannend is Noorderveen eigenlijk niet, maar het weet wel van begin tot eind te boeien en te intrigeren. Ook al weet je ruim voor de helft van het verhaal al wel ongeveer wat er nu precies aan de hand moet zijn. Maar omdat Indridason alles mooi en zorgvuldig weten te vertellen is dat helemaal niet vervelend en op sommige momenten weet hij de lezers toch nog te verrassen. Vooral op het eind komen er een paar ontroerende passages voorbij die je behoorlijk aan het denken zullen zetten.
Bij elkaar opgeteld is Noorderveen een meer dan uitstekend boek en is het duidelijk dat deze IJslandse auteur iemand is om goed in de gaten te houden. De eerste twee delen zijn wat mij betreft beter dan het begin van Henning Mankell in zijn inmiddels onvolprezen serie over Kurt Wallander. Maar die bleek wel in staat om de kwaliteit iedere keer weer verder op te schroeven en dat moet Indridason nog maar bewijzen. Maar dat hij over veel potentie beschikt mag inmiddels wel duidelijk zijn.
ISBN 9056720503 Vertaler: P. Vermeyden Ingenaaid, 223 pagina's Verschenen: april 2003 Gewicht: 398 gram Formaat: 235 x 155 x 21 mm A.W. Bruna Uitgevers (Uitgever: Signature)
Op mijn weblog http://eherni.blogspot.com/ kreeg dit boek van mij vier van de maximaal vijf sterren.
© Eric
Reageren? Klik hier!
