jeugd 15+

Antonia Michaelis

http://www.antonia-michaelis.de

 

Niemand houdt van November
Antonia Michaelis


‘Een deel van haar had gedacht dat ze er op haar verjaardag weer zouden zijn. Met een cadeautje. Ze waren nu een week weg. Ze wist niet wat er gebeurd was. Ze had geslapen.’

Zes jaar is Amber geworden, en ze is alleen, zonder te weten waar haar ouders zijn. Waarom komen ze niet naar huis, waarom komt niemand haar halen? Maar als ze niet komen, besluit ze, dan gaat zij ook weg. Ze neemt de kat mee.
Als ze gevonden wordt door vreemden en haar ouders melden zich niet, volgt een tocht langs pleeggezinnen en tehuizen. Ze noemt zichzelf November, ook al wil niemand geloven dat ze zo heet. Op haar identiteitsbewijs staat immers Amber. Amber Lark.


En dan is ze zeventien en ze loopt weg van haar laatste verblijfplaats. Niet dat ze weet wat ze nu moet doen, maar ze redt zich wel. Denkt ze. In ieder geval heeft ze de kat nog, en het lijkt wel of die met haar praat. Hij zal haar wel helpen, want ze wil haar ouders vinden. Er is een aanwijzing, iets waar ze mee kan beginnen: een luciferdoosje met de naam van een bar er op.


Ze vindt de bar, en de kroegbaas heeft medelijden met haar en neemt haar in dienst. De man noemt zich Katja. Hij lijkt net zo’n verloren ziel als zij is, maar ze weet niet of ze hem kan vertrouwen. Toch blijft ze, ze heeft geen keus. In de bar kruipt ze in de huid van Lucy. Maar Lucy is niet echt een fatsoenlijk meisje, en Katja vindt het maar niets dat ze zich zo gedraagt. Eigenlijk zou ze zelf ook liever November zijn, en vrienden worden met die jongen die ze af en toe ziet. Maar hij verdwijnt steeds.


En dan krijgt ze ook nog dreigbrieven.


‘NOVEMBER! IK WEET WAAR JE BENT. IK HOU JE IN DE GATEN.
JE MAAKT JE BELACHELIJK MET JE ZOEKTOCHT NAAR EEN WAARHEID DIE JE NOOIT ZULT BEGRIJPEN.’


Amber, November of Lucy, drie namen, drie andere meisjes. Ze wisselt heel makkelijk tussen deze personen, en terwijl ze haar ouders blijft zoeken, lopen niet alleen heden en verleden door elkaar, maar lijkt ze ook nog van alles te verzinnen.


Naarmate je vordert in het verhaal wordt alles evenwel steeds duidelijker, en tegelijk steeds spannender. Daarnaast is er ontroering, het is niet niks wat het meisje meemaakt.


Het verhaal kent verschillende verrassende wendingen, er zijn steeds nieuwe stukjes, die tenslotte als een mooie puzzel in elkaar passen. Dan doe je het boek met een diepe zucht dicht… Doordat het dus geen chronologisch verhaal is en je niet altijd weet wat waar is en wat niet, is het zelfs voor geoefende lezers een uitdaging. Maar wel een die je absoluut aan moet gaan, het is zeker de moeite waard.


Het is behalve een zoektocht naar haar ouders, naar haar verleden ook een coming of age-verhaal. Na een enigszins moeizaam begin wil je alleen nog maar weten wat er met Amber gebeurd is, wie die jongen is, en wie Katja is. Dat blijft ook voor November lang onduidelijk en omdat zij het hoofdpersonage is wordt de lezer meegezogen in die onzekerheid. Als lezer twijfel je ook, zoals deze vrouw op een bepaald moment reageert:


‘De vrouw knikte langzaam. Toen legde ze een hand op Ambers schouder. ‘Arm meisje,’ zei ze. ‘Veel geluk’
Ze floot naar haar honden.
Amber wilde boos worden, want blijkbaar dacht de vrouw dat ze niet normaal was. Die vrouw wist helemaal niets. Amber wilde haar dat zeggen, ze wilde tegen de bank schoppen. Maar ze streelde alleen maar de kat op haar schouders.’


Antonia Michaelis is geboren in Duitsland, maar heeft in India gewoond waar ze lesgaf. In 2017 verscheen in Nederland haar Young Adult roman De sprookjesverteller.

ISBN 9789044836967 | Hardcover | 468 pagina's | Uitgeverij Clavis | maart 2020
Vertaald uit het Duits door Roger Vanbrabant | Leeftijd vanaf 15 jaar

© Marjo, 14 mei 2020

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

 

altDe sprookjesverteller
Antonia Michaelis


‘Ik weet helemaal niets!’ riep ze de zee toe. ‘Helemaal niets!’
Waarover dan, vroeg de zee.
‘Over de dingen buiten de zeepbel!’ riep Anna. ‘Ik wil…ik wil…‘ Ze hief hulpeloos haar handen op, wollen handschoenenhanden met een patroontje, hulpeloos, en liet ze weer vallen.’


Anna leeft in een zeepbel. Ze weet niets van de echte wereld, beseft ze. Gitta wel, maar is zij wel de vriendin die ze dacht te hebben? Gitta beweert van alles te weten over die vreemde jongen die pas bij hen in de klas gekomen is. ‘De Poolse straatventer’, noemen ze hem. Anna vindt hem intrigerend, en als ze bij toeval met hem in contact komt, ontwikkelt zich langzaam een soort van vriendschap. Anna is verliefd. Is Abel, want zo heet hij, ook verliefd op haar?


Iedereen waarschuwt haar voor hem: hij is asociaal, een spijbelaar en een drugsdealer. Maar waarom is de leraar Duits dan zo van hem gecharmeerd dat hij hem helpt met school?  En is iemand die niet deugt wel in staat om zo liefdevol voor een veel jonger zusje te zorgen?
Hun moeder is verdwenen, en Abel heeft er alles voor over om te voorkomen dat de zesjarige Micha in handen van jeugdzorg valt.


Als Anna hen beter leert kennen luistert ze naar het sprookje dat Abel aan zijn zusje vertelt. En Anna ontdekt dat hij eigenlijk vertelt over hun leven, en over de mensen met wie zij te maken hebben. Ook die geheimzinnige personen die hen lijken te volgen, spelen een rol. Is het er misschien maar een? Er vallen doden… is een van de deelnemers aan het sprookje ook de dader? Is het Abel zelf?


Binnen het kader van een romantische jeugdthriller vertelt de Poolse straatventer zijn sprookje, een hartverwarmend verhaal dat enigszins parallel loopt met de werkelijkheid, en daardoor ook spannend wordt. Zal het een sprookje worden met een happy end? Een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’? Het ziet er niet naar uit…


Niet alleen het verhaal dat Abel zijn zusje vertelt vergroot de spanning, er is ook de wisseling van perspectieven: er zijn onbekenden die aan het woord komen. Er is ook het ontwikkelingsaspect: Anna ontdekt dat niet zij, maar de anderen in die zeepbel leven. Anna is op deze manier een herkenbare tiener. Er is school, maar vooral de liefde en die buitenwereld die zo anders is als die ze kent vanuit haar eigen wereld.


Antonia Michaelis
heeft al verscheidene kinder- en jeugdboeken op haar naam staan waarmee ze diverse prijzen won. Ze verwerkt hedendaagse problematiek in haar boeken: het anders zijn, drugsgebruik en traumatische ervaringen.
Erg mooi boek!


ISBN 9789047704355 | paperback | 366 pagina's | Lemniscaat | februari 2017
Vertaald uit het Duits door Merel Vink | Leeftijd vanaf 15 jaar.

© Marjo, 17 mei 2017

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER