Overleven in 4B
Anna Woltz

Het boek “Overleven in 4b” gaat over gymnasium Haganum in Den Haag, de school waar Anna inmiddels ruim vier jaar met veel plezier heengaat. „Het is een leuke school, maar ze komt in mijn boek niet alleen maar positief naar voren. School is niet alleen maar leuk. Misschien wordt dat door oudere mensen die terugkijken op hun jeugd zo gezien, maar scholieren zien dat niet zo. We komen om in de proefwerken, werkstukken en als je je vrienden ziet, dan is dat in de klas waar je je mond moet houden. Tijdens de les dagdromen we dan ook volop van de periode dat we van school zijn, dat we bijvoorbeeld een jaar in het buitenland zitten of gaan studeren”. 

Veel mensen die het boekje lezen, vertellen Anna dat het herkenbaar is. „Niet alleen veel jongeren vinden dat, ook mensen van veertig reageren zo. Hoe dat komt? Scholen lijken veel op elkaar. Ook al zijn er veel dingen veranderd, de omgang tussen jongeren is in vele jaren bijna zo goed als hetzelfde gebleven”. Alhoewel zaken zoals spieken, roddelen en het treiteren van leraren niet echt een schoonheidsprijs verdienen, zal het boek –wellicht mede daardoor– bij veel jongeren herkenning oproepen. Soms lijkt het alsof de schoolwereld in het boek een totaal andere is dan die in veel jongerenbladen staat beschreven. Volgens Anna is dat bewust zo gedaan. „Het was van tevoren mijn bedoeling de jongerencultuur niet zo chichématig af te schilderen als vaak gebeurt. Jongeren zijn meer dan seks en drugs”, zegt Anna. Ze ergert zich geregeld aan de manier waarop dit stereotype in de media naar buiten komt. „Maar het kan ook aan ons liggen, hoor. Misschien zijn wij wel een heel ouderwetse school”.


Ik las van Anna Woltz ook "alles kookt over" een leuk verhaal over een stel tieners, die alleen in huis achterblijven en het samen zien te redden. Had dus verwachtingen voor dit eerste boek van haar, maar het viel tegen. Overleven in 4B is een verzameling stukjes (verschenen in de Volkskrant) over het schoolleven van een meisje in de vierde klas van een scholengemeenschap. Voor jongeren misschien wel herkenbaar, het is een verzameling ditjes en datjes.


ISBN 90 388 84087 Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar, veschenen 1998
Geschikt voor kinderen vanaf 12 jaar

© Marjo, oktober 2004

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Tien dagen in een gestolen auto
Anna Woltz

Bij zo'n titel verwachtte ik eigenlijk een lekker spannend verhaal zoals dat van Bonny en Clyde. Anna Woltz heeft er veel meer van gemaakt. Het gaat over liefde en kameraadschap, en is ook nog een Bildungsverhaal. Zeker is het ook spannend en gebeuren er dingen waarvan je niet verwacht  dat het kan, maar ach, de werkelijkheid is soms vreemder dan een verzonnen verhaal!

We hebben een ik-persoon, Camilla heet het meisje, ze is elf jaar oud en zit -onder tijdelijke begeleiding- op een boot naar Zweden.

' Come with me, Camilla!' riep ze stralend.
En dat deed ik toen maar, want ze had mijn paspoort in haar hand en ik ben dus inderdaad Camilla.'

Ze vergelijkt haar situatie met de boeven die naar Australië gestuurd werden, bedoeld als straf, maar misschien, denkt ze, was dat helemaal niet zo erg. In haar nog maar korte leventje is duidelijk iets gebeurd waarover zij zich schuldig voelt, maar ze lijkt er niet echt rouwig om te zijn dat ze deze reis moet maken.

'Camilla!'
Dat hadden die boeven in Australië natuurlijk niet gehad; iemand die hun naam riep wanneer ze de haven binnenkwamen. Iemand met magere bruine armen die naar hen zwaaide en op hen stond te wachten. Man, wat wilde ik op dat moment graag zo'n misdadiger van vroeger zijn.'

Wat er allemaal gebeurd is, dat ontdekken we in stukjes en beetjes naarmate het verhaal vordert.
Ze laat in Nederland haar moeder achter, met een nieuwe man, die samen een kind verwachten. Ze schijnt al te weten dat het een meisje zal zijn, want ze heeft het steeds over een zusje. In Zweden moet ze naar het gezin van een goede vriendin van haar moeder. Die vriendin is al drie jaar dood, en haar man met haar twee zoons zullen Camilla voor drie weken huisvesten. Degene die haar roept is Ben, dertien jaar. Zijn broer Jonas, zestien jaar, wacht in de auto. Een felblauwe cabriolet waar Camilla meteen voor valt. Maar haar enthousiaste commentaar wordt genegeerd. Er is iets aan de hand, begrijpt ze uit het raar klinkende Nederlands dat de jongen nu met elkaar spreken omdat zij erbij is. En in de auto wacht een verrassing op haar: er ligt een baby in een verhuisdoos!

' Ik leunde tegen de cabrio en streek met mijn wijsvinger zachtjes over de blauwe lak. Ik kon n iet geloven dat ik een uur geleden nog had gedacht aan moordenaars en boeven van lang geleden. Wat nu gebeurde was veel beter. De vader van Ben en Jonas was weg. En in zijn schildersatelier hadden de kinderen een baby gevonden. Prima begin van een vakantie.'

En meer ga ik niet verklappen. Het is inderdaad een prima begin van een haast ongelooflijk avontuur. De laconieke toon - waarin humor niet  ontbreekt - die Anna Woltz haar hoofdpersoon laat hanteren maakt het geheel nog smeuïger. Je hoort echt een meisje van elf. Hoe ze de wereld bekijkt en haar ideeën steeds bijstelt.  Het is een ontzettend leuk verhaal!

' Ik zuchtte. Tien minuten onderweg en we waren al getrouwd. Want dat ben je dus, wanneer je ruziemaakt over de kaart. Fedde snauwt echt nooit naar mijn moeder, behalve in de auto. Dan doet ze opeens alles fout. En nu was ik dus de vrouw met de kaart die altijd de schuld krijgt'

ISBN 978 90 258 5223 8 Hardcover 169 pagina's | Leopold B.V. | mei 2008
leeftijd 10+

© Marjo, 30 augustus 2010

Lees de reacties op het forum, klik HIER