Alleen bestaat niet

Erik doet een gooi naar het toppunt van zinloosheid. Hij wil niet in dienst, zoals je dat in de jaren zeventig/tachtig de tijd waarin het boek speelt, nog moest. Maar echt protesteren tegen het leger doet hij ook niet. Willoos laat hij zich oppakken en als dienstweigeraar in de gevangenis zetten. Hij krijgt een opdracht mee van zijn vriendin Gap:
'Ik moest alles opschrijven. Het maakte haar niet uit wat.'
Dat blijkt een onmogelijke opdracht. Nu ze hem vraagt om te kiezen, al is het zoiets simpels als wat je op moet schrijven, raakt ze zijn probleem: hij kan niet kiezen.
Als hij niet volledig kan zijn, dan maar niet, en gooit zijn pogingen weg. En daar hebben we de persoon Erik in een notendop: een eenling, hij kan geen contact maken, hij kan niet delen met een ander mens, hij lijkt niet in staat om van iemand te houden.
Gap is juist een warm mens, zij doet haar best om Erik voor zich te winnen, maar het ziet er niet naar uit dat zij zal slagen. Haar vasthoudendheid versus zijn gebrek aan een richting, het valt niet mee. Het enige waarmee het lijkt te lukken is seks. Daar is Erik wel voor te porren, het lijkt het enige waar hij zich aan overgeeft. Al wordt het hem ook op dit gebied wel makkelijk gemaakt, doordat hij vrouwen treft die het initiatief nemen. Dat hardlopen, een eenzame sport, de zijne is, is ook al niet verwonderlijk.

Waar het in dit boek om draait is de vraag of het Gap zal lukken Erik voor zich te winnen. Zal Erik in staat zijn om te accepteren dat alleen niet bestaat?
Toegegeven, het onderwerp is niet een thema waar ik graag over lees. Een zoektocht naar liefde, nee, niets voor mij. Ik vind het einde ook ongeloofwaardig. Alsof een kind, een man die twintig jaar lang niet heeft kunnen liefhebben, dat dan ineens wel zou kunnen. Quatsch.
Maar al staat het onderwerp mij niet aan, de manier van schrijven zou veel goed kunnen maken. Helaas kan de schrijver mij niet bij de les houden. Hij speelt zodanig met de chronologie dat ik soms de tijd en de plaats kwijt ben, en moet gaan zoeken hoe het zit. Het lijkt logisch om er van uit te gaan dat als Erik ouder is bepaalde gebeurtenissen bekend zijn, maar even later vindt de schrijver het dan toch nodig om terug in de tijd te gaan en het nog even uit te leggen. Dat leest niet prettig, je hebt als lezer je eigen conclusies al getrokken.
Maar om met een positieve noot te eindigen: bij de beschrijvingen zie je mensen als het ware voor je. Dat maakt dan wel een deel goed!

'Zo nu en dan opende hij zijn mond en kon ik een blik tussen zijn tanden en kiezen werpen. Ongehavend ivoor stak helder af tegen de oranje brij. Zijn adamsappel verdween even in de ongeschoren plooien van zijn hals toen hij zijn volle mond leegslikte.'

© Marjo, juli 2009

Lees de reacties op het forum, klik HIER