Michel Quint: een liefde die schrijnt
Het is het vervolg op 'tuinen der herinnering', waarin een jongetje vertelt over zijn vader, die altijd de clown speelde. Het waarom daarvan blijkt een familiegeheim te zijn, een oorlogsdrama.
Het jongetje uit "tuinen der herinnering' is nu een student van 22. Hij doet in Duitsland onderzoek naar het nazi-verleden van sportclubs, en komt daar toevallig de man tegen die verantwoordelijk was voor de arrestatie van zijn vader. Hij ontmoet er ook de vrouw die de enige ware voor hem is. Maar die relatie eindigt nogal plotseling als ze beiden betrokken raken bij de terroristische aanslag in München in 1972. En ook in dit boek is er weer een geheim..
De stijl van Quint spreekt mij aan, het is kort door de bocht, duidelijke taal. In dit boek spreekt hij zijn inmiddels overleden vader aan, en zo verwerkt hij nog een extra thema. Het is veel, en allemaal erg toevallig en toch is het mooi. Het belangrijkste thema van dit boek is ook dat van het vorige boek: een vijand is niet anders dan je zelf bent. Het is ook een mens van vlees en bloed, met een vader en een moeder, met een vrouw en kinderen.
Een mens zoals je zelf bent.
En dat maakt alles zo moeilijk, is het niet alleen de liefde die schrijnt.
Amsterdam : De Bezige Bij, 2003. – 104 p Oorspr. titel : Aimer à peine. – ISBN 90-234-1083-1
Marjo
Het is een bookcrossboek, dus als iemand het wil lezen voor de abclijst?