Zomerland
Michael Chabon

Michael Chabon heeft al zijn fantasie losgelaten in dit boek!
Er is een boom, de boom van het leven, die gesplitst is in vier takken. Die vier hoofdtakken vormen met al hun zijtakken kleinere takjes, twijgjes en bladeren vier werelden. Een van die werelden is lang geleden al vergaan. De andere drie werelden zijn de zomerlanden, de winterlanden en de middellanden. En in een uithoek van de middellanden, het land van de mensen, ligt een stukje land, dat een vlechtstuk is. Als de takken door de wind steeds maar tegen elkaar schuren ontstaat er een wondplek, en dan groeien de takken aan elkaar. Er zijn meer vlechtplekken, waar de  werelden met elkaar verbonden zijn, maar wij gaan kennis maken met Ethan Feld die bij dat ene stukje land woont. Hij woont daar samen met zijn vader, die zich bezig houdt met aerodynamica.
Ze gaan ieder hun eigen gang, vader bezig met allerlei uitvindingen  en dan vooral met een luchtschip; Ethan op school. Maar op zaterdag is er de honkbalcompetitie. Dat is het vader-zoonmoment. Ethan vindt het dan ook vreselijk moeilijk om nu eindelijk eens te zeggen tegen zijn vader dat hij een hekel heeft aan honkbal en wil stoppen. Maar nu moet het maar eens gebeuren, hij bakt er immers niets van, ze verliezen alle wedstrijden en dat komt door hem. Maar zijn vader wil er niets van horen en Jennifer T., een meisje uit het team, al zeker niet.
Jennifer T. en haar vreemde oom en tantes hebben een Indiaanse afkomst. Op de dag dat Ethan aankondigt wat voor een hekel hij heeft aan die sport ziet hij vreemde dingen. Een soort vos, maar het is geen vos, springt voor hun auto. En bij het honkbalveld hangt een vreemde oude man met een paardenstaart rond. Hij stelt zich voor als Chiron Brown, Jennifer T. is meteen enthousiast: hij blijkt een beroemdheid in de honkbalwereld. Hij is
een scout, en niet alleen voor honkbal. Na de wedstrijd, de volgende dag, zit de vos bij Ethan. Hij stelt zich voor als Scheerbuik, en vertelt Ethan over de boom en de andere werelden. En dat die bedreigd wordt door  ene Coyote, die van plan is de boom te vernietigen.  Ethan ontmoet op Zomerland, de vlechtplek, het Kleine Volkje, de ferieken, met hun hoofdman Tormentil. Ze zijn bewoners van de zomerlanden. Coyote is al druk bezig hun wereld te vernietigen.  Er is voorspeld dat een Feld hun wereld zou kunnen redden, maar dat die Feld een jongen van elf is, dat valt vies tegen. Ethan denkt dan ook dat ze zijn vader moeten hebben, maar er gebeurt iets waardoor duidelijk is dat Ethan de Voorspelde is. Later zal Ethans vader gerekruteerd worden door Coyote.
Maar dan zijn Ethan, Jennifer T en Thor, ook een jongen met vreemde eigenschappen, al onderweg in de luchtmobiel van Ethans vader. Ze moeten de wereld redden, ze moeten voorkomen dat Coyote zijn gif kan strooien in de bron waaruit de takken groeien.

Of hen dat zal lukken vertel ik natuurlijk niet, maar dat het een avontuurlijke reis wordt, dat is zeker. Er is een zonnebril waardoor Ethan ziet wat de vijand ziet; er is een stuk wondhout, een tak van de levensboom, met wonderlijke krachten; er zijn wezens zoals we ze kennen uit sprookjes, of legendes; mythische figuren, uitgestorven dieren, verschijnselen zoals je die kunt kennen uit Tolkiens werelden, of zelfs Harry Potter.
Al die fantasieën worden overeind gehouden door de mensenkinderen, en door de rode draad die onontbeerlijk is in dit verhaal: het honkbal. Ik kan wel zeggen dat honkbal een van de hoofdrollen speelt, en zelfs wie niets om die sport geeft, vindt de beschrijvingen van de wedstrijden erg boeiend. Het verhaal is ondanks al die verschillende figuren niet overdone, het blijft consistent, en dus is het een ongelooflijk spannend boek!

ISBN  9789076341453 Paperback 422 pagina's | Anthos | januari 2003
Vertaald door Irving Pardoen

© Marjo, 26 juli 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Luchtreiziger
Geert van Maele

Als je het levensverhaal wilt schrijven van iemand die bijzonder was, maar toch niet de annalen gehaald heeft, kun je daar van alles omheen verzinnen. Een fictieroman gebaseerd op feiten. Geert van Maele doet dat wel, maar dan heel summier. Het boekje dat voor me ligt is klein, en heeft slechts 140 pagina's, waarvan dan ook nog enkele de verantwoording bevatten. Want de hoofdfiguur, Vincent de Groof heeft geleefd, en wilde beroemd worden. Dat het hem niet gelukt is, en dat er dus niet veel bekend is, daar maakt het erg lastig. Wat wilde hij?
Vliegen! De eerste ballonvluchten waren er al geweest, Daar hebben Pilatre de Roziers en markies d'Arlandes naam mee gemaakt in 1783. Vincent wil op eigen kracht vliegen. Hij berekent en doet proeven, en in mei 1867 gaat hij dan de eerste vlucht in het openbaar doen. Maar nog niet zelfstandig. Hij hangt aan een ballon. In Vlaanderen, Brugge, wordt hij verguisd, en hij wijkt uit naar Londen. Daar vliegt hij echt met een klapvliegtuig, in 1874, maar helaas vindt hij daarbij de dood.

Van Maele maakt van de man een eigenzinnig persoon, die nauwelijks oog heeft voor de wereld om hem heen, maar bezeten is van dat vliegen. Op school zit hij in de klas bij Adriaan, die journalist wordt en verslag doet van Vincents avonturen. Hij vertelt het verhaal. Op de achtergrond speelt de opkomst van het socialisme en vrouwenemancipatie, maar slechts summier. En Adriaan wordt verliefd op de vrouw van Vincent. Zij op hem, maar zij, afkomstig uit Zeeland, is gereformeerd, en peinst er niet over op zijn avances in te gaan. Zelfs niet al is haar eigen man haar ontrouw.
Het had best wat meer gekund, meer achtergrond misschien? Over dat socialisme bijvoorbeeld, Adriaan schrijft er wel over. Maar van Maele heeft daar niet voor gekozen en heeft een mager verhaal geschreven.

ISBN 978 90 76297 44 6 Paperback 140 pagina's Uitgeverij Van de Wiele 2009

© Marjo, 23 juli 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

De weg
Cormac McCarthy

Een man en een jongen. Vader en zoon. Samen lopen - het is vaak meer strompelen-  ze over de Amerikaanse wegen. Op weg naar het Zuiden. Waarom? Wie zijn ze? Waar zijn ze? Waarom zijn ze daar? Wat is er gebeurd?  Zijn er nog andere mensen? Welk jaar is het? Deze en nog veel meer vragen komen in je op als je begint te lezen. Maar er zijn geen antwoorden. Zelfs de zoon, die toch door zijn vader 'genoemd' kan worden, blijft 'de jongen', ook voor hem.
De vader is gekozen als verteller, maar er is ook niemand anders die zou kunnen vertellen. Het kind? Hoe oud is hij? Hij kan een beetje lezen, hij lijkt best wijs in de gesprekjes die hij en zijn vader hebben, maar hoe kun je in deze absurde omstandigheden bepalen hoe oud een kind is? Af en toe en alleen in het begin zijn er nog herinneringen aan een vrouw, de moeder. Een vrouw die er voor koos om zelfs niet een poging te wagen om te overleven. Dus trekken de twee samen naar het Zuiden, in barre weersomstandigheden, want niet alleen de omgeving is veranderd in een dor en doods landschap. Steden zijn vervallen en verbrand, auto's zijn achtergelaten op de wegen of zijn blijven steken met de chauffeurs er nog in, verkoolde, verdroogde resten. Er is overal al geplunderd, gewassen zijn er niet meer, geen fruit aan de bomen, slechts af en toe vinden de twee nog
wat waarmee ze zich in leven kunnen houden. Schuilplaatsen zijn schaars, moderne gemakken zijn er natuurlijk helemaal niet meer.
De man heeft een pistool. Met twee kogels. Bedoeld als zelfbescherming. Zou hij het wel kunnen gebruiken? En als er later nog maar één kogel in de lader zit, wat zou hij dan moeten doen?
Soms komen ze andere mensen tegen, meestal zijn dat 'slechten' zoals de jongen ze noemt. Ze proberen hen te ontwijken. Soms komen ze ook mensen tegen die net als zijzelf proberen te overleven. De man wil ook hen ontwijken, in dit soort omstandigheden wordt iedereen een overlever, een egocentrisch iemand. Maar de jongen is zijn geweten.

Zijn wij nog steeds de goeden? zei hij.
Ja. Wij zijn nog steeds de goeden.
En dat zullen we ook blijven.
Ja. Dat zullen we ook blijven.
Oké

Een gruwelijk maar indrukwekkend verhaal. En vooral ook een menselijk verhaal. Het is de waarheid, de ultieme waarheid die overblijft als de beschaving verdwijnt.

'Toen hij opstond en zich omdraaide om terug te gaan was de jongen wakker geworden en was het dekzeil van binnen verlicht. Daar in het donker zag het fragiele blauwe vlekje er uit als het bivak van een laatste expeditie aan de rand van de wereld. Een onderneming die nauwelijks uit te leggen viel. En dat was het ook.'

ISBN 9789029572453 Paperback 176 pagina's | Arbeiderspers | Filmeditie | januari 2010
Vertaald door Vertaald door Guido Golüke

© Marjo, 23 juli 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Mijn hart van hout
Sarah Stovell

In 1855 werd een slavin, Celia, veroordeeld voor de moord op haar 'Baas'. Celia was vanaf haar veertiende slavin bij Newsom, door wie ze vijf jaar lang mishandeld werd. Op Newsoms plantage had Celia een negerslaaf leren kennen, met wie ze trouwde. Ze kreeg ook een kind van Newsom. Op dit verhaal is 'hart van hout' gebaseerd. Sarah Stovell laat haar verhaal beginnen in Afrika, op het moment dat het  meisje dat later Hunny zal heten (soort afkorting van haar nummer: honderd) gevangen genomen wordt en op een schip naar Amerika getransporteerd wordt. Haar gezellin springt overboord. Een van de vele ellendige dingen die het meisje mee maakt aan boord van het schip. Later hoort ze dat de mannen en jongens het nog veel zwaarder hadden. Als ze na die lange en zware reis aankomen in Amerika worden ze verkocht.
Het meisje en een van de jongens zijn niet in trek en gaan vrij goedkoop over in de handen van De Baas. Hij wil 'fokken', en hun werk is daardoor niet al te zwaar. Hij hanteert de zweep nauwelijks, zoals vele andere planters, omdat hij in toom gehouden wordt door zijn vrouw die niet voor slavernij zegt te zijn. Toch blijkt ook zij er vreemde denkbeelden op na te houden: ook zij ziet de zwarten niet als mensen zoals ze zelf is. Daarmee  wordt aangetoond hoezeer het concept slavernij ingebakken zat bij de Amerikanen. In die tijd waren de Yanks en de Engelsen druk doende om de handel in slaven te stoppen. In 1861 zou de burgeroorlog uitbarsten. Maar voor Hunny en haar medeslaven is dat te laat.
De Baas wordt gemener als zijn vrouw overleden is, en haar dood heeft nog andere vervelende gevolgen voor Hunny. Zij is intussen de partner van  Joseph geworden en ze hebben ook al kinderen 'gefokt'.
Dit verhaal, dat Hunny, die niet kan lezen of schrijven, vertelt aan haar advocaat, terwijl ze in de gevangenis zit, wordt onderbroken door een heel
ander verhaal.

In Engeland is een handelaar in slaven veroordeeld tot zes jaar gevangenis. Zijn dochter, Rose, moet haar verloving verbreken, en ze wordt met de  nek aangekeken. Ze wordt gouvernante, en op haar beurt reist ze naar Amerika. Zij zal de kinderen van de Baas les gaan geven, twee meisjes, die tijdens hun lessen koelte toegewuifd moeten worden. Door Hunny natuurlijk. Rose heeft niet die Amerikaanse ideeën en voelt zich bovendien erg schuldig vanwege haar vaders gedrag. Ze vat genegenheid op voor het jonge meisje en probeert op haar manier de slaven te helpen. Niet helemaal zonder eigenbelang overigens. Haar verhaal wordt opgetekend in een dagboek.

Wij weten wel het een en ander over slavernij uit geschiedenisboeken, maar niettemin is dit een schokkend verhaal. Het schetst de achtergrond van de burgeroorlog. De wetenschap dat het verhaal echt gebeurd is, gedeeltelijk in ieder geval, maakt het des te schrijnender. Sarah Stovell schreef een goed verhaal over een onmogelijke vriendschap.

'Het was ook heel moeilijk om nog gelukkig te zijn, na alles wat er was gebeurd, maar er zijn veel ergere plekken om te wonen dan de Baas z'nboerderij. De blanken zijn slecht, maar de slaven zijn oké, en het is goed als we zondags allemaal samenkomen en onze levens oppakken zonder al dat gepraat over God en hoe je Jezus moet gehoorzamen. Ik dacht wel eens dat de Baas zichzelf en Jezus door elkaar haalde. Hij is er zo zeker van dat hij de aardigste man op aarde is, en hij weet alles altijd het beste, en hij bidt zoveel tegen God over goed zijn, terwijl ik dacht: hij is helemaal  vergeten dat hij mensen heeft gekocht die uit hun eigen land weg zijn geroofd en op een boor zijn gestopt waar je zelfs nog geen beesten op zou laten sterven. Hoewel hij natuurlijk dacht dat hij ons een enorme gunst had bewezen door ons uit Afrika naar hier te halen. Dat weet ik, omdat ik hem eens op een ochtend met mevrouw hoorde praten, toen zij in de eetkamer aan de thee zaten en dachten dat ik boven aan het poetsen en stoffen was.'

Isbn 978 90 325 1170 8 Hardcover 320 pagina's | Kern De | juni 2010
vertaald door Anna Livestro

© Marjo, 20 juli 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

1q84
Haruki Murakami

Ongelofelijk blij was ik met de eerste twee - prachtige verzorgde hardcovers-  in het Nederlands vertaalde delen van de nieuwe Murakami getiteld 1q84.  Selexyz Amsterdam had er zelfs, à la Harry Potter, een nachtfeest van gemaakt. Op de dag van uitgifte gingen op klokslag 24.00 uur de deuren open en konden mensen de boeken aanschaffen. Omdat het zulke dikke boeken zijn had ik er tijd voor vrijgemaakt om ze te lezen en heerlijk  in de zon genesteld in de lekkere rieten tuinstoel begon ik in 1q84.

Het begint met een moord... een kille, koele moord... door een vrouw, Aomame, gepleegd. We lopen met haar mee naar de plek waar het moet gebeuren. Ze stond in een file en had een afspraak met de later door haar omgebrachte man. Ze zat in een taxi. de chauffeur wijst haar op een trap, die kan ze aflopen en dan is ze in de buurt van een station en kan ze nog op tijd zijn voor haar afspraak.  Aomame besluit dit te doen. De taxichauffeur waarschuwt haar...
'En dan nog iets,' zei de chauffeur in het spiegeltje. 'Onthoud dit vooral goed: schijn bedriegt.'
Schijn bedriegt, herhaalde ze bij zichzelf. En toen, met een lichte frons tussen haar wenkbrauwen; 'Wat bedoelt u daarmee?'
'Ik bedoel dit.' De chauffeur koos zijn woorden zorgvuldig. 'U gaat nu iets doen dat niet egwoon is. Vindt u niet? Gewone mensen lopen niet op klaarlichte dag de noodtrap van een snelweg af. Vooral dames niet.'
'Daar hebt u waarschijnlijk gelijk in, 'beaamde ze.
'Dus als u zoiets doet, kan het gebeuren dat de dingen om u heen - hoe zal ik het zeggen?  - er een tikkeltje anders gaan uitzien dan eerst. Iets dergelijks is mij ook ooit overkomen. Maar laat u door die schijn niet bedriegen. Er is altijd maar één realiteit.

Dit gedeelte kondigt de verdere loop van het verhaal aan. Nadat Aomame haar taak, de moord, volbracht heeft merkt ze vreemde dingen op. Ze constateert dat de politie andere uniformen dragen, ze ziet twee manen in plaats van één. Ze komt tot de ontdekking dat ze in een parallelle wereld leeft en noemt het 1q84 de q staat voor vraagteken.  In werkelijkheid is het 1984. Maar wat is de werkelijkheid?

Tengo is een wiskundeleraar en is eindeloos bezig met zijn te schrijven boek. Hij had meegedongen naar de Debutantenprijs van uitgever Komatsu's tijdschrift. Komatsu had zijn manuscript met plezier gelezen, er moest wel het een en ander aan veranderd worden maar als Tengo dat gedaan heeft dan wil Kumatsu als eerste dat manuscript weer lezen. Tengo gaat accoord en herschrijft en herschrijft en herschrijft.
Inmiddels heeft Kumatsu hem een baantje bij zijn uitgeverij bezorgd en uiteindelijk mag hij ook de inzendingen voor de Debutantenprijs lezen. En dan is daar het debuut dat opvalt. Het heet Een pop van lucht, geschreven door ene Fukaeri. De stijl is belabberd maar de inhoud origneel. Of Tengo ghostwriter wil worden? Of hij dat manuscript wil herschrijven? Met toestemming van Fukaeri natuurlijk... Komatsu wil geen nee horen en eigenlijk wil Tengo ook wel, het verhaal fascineert hem.
En hiermee begint voor Tengo een bizar avontuur. Hij bezoekt de schrijfster en alles blijkt heel anders dan hij aanvankelijk gedacht had. Zij is een zeventienjarig dyslectisch meisje die geschreven heeft over een commune waarin een meisje opgesloten wordt met een dode geit. Het was immers haar schuld dat die geit dood is. Maar 's nachts komen uit die geit 'Little people'  gekropen...
De commune blijkt echt te bestaan, en daar gebeuren heel akelige dingen met heel jonge meisjes. Ook de 'Little people' blijken echt te bestaan.


Mijn aanvankelijke vreugde over de nieuwe Murakami zakte behoorlijk in. Ligt het aan mij? Ik houd niet van verhalen over moord, dat ten eerste, maar ja het is wel een Murakami, dacht ik toen nog. Aomame leidt een erg bizar leven, de verhalen over haar staan me tegen. Ze neemt wraak op mannen die zich vergrijpen aan vrouwen. Ze vermoord deze 'heren'. Maar ja, het is een Murakami, waarschijnlijk heeft het een functie, en dat is ook zo. Tengo is nog de meest 'normale'  in het boek. De schrijfster van Een pop van lucht is ook wel erg bizar en wat moet ik met die Little people? Ik las in een recensie dat ‘Little people’ moet worden gelezen als Murakami’s tegenhanger van Big Brother uit George Orwell’s 1984. Ze zijn net zo alwetend en sturend op de achtergrond aanwezig.'
Ik houd niet van de wezens als  In de ban van de ring Tolkien, en daar lijken ze veel op las ik ook in een recensie.  Daar staat ook in dat Murakami met zijn personage Aomame verwijst naar Stieg Larsons boeken.

Ik kan me helaas niet verplaatsen in deze personages (zij wel in elkaar) en voel niets van nieuwsgierigheid over hoe het verder zal gaan.
Maar ja het is wel een Murakami fluisterde steeds dat stemmetje in mijn hoofd. In zijn vorige boeken accepteerde je ook de onwaarschijnlijk mooie oren, het verhaal over dat ene schaap enz. enz. Waarom ging dit me dan steeds meer tegen staan? Opeens wist ik het! Wat ik in dit boek mis is de speciale humor van Murakami. Alles wordt bloedserieus gebracht. Waar je bij zijn andere verhalen regelmatig kon glimlachen en kon genieten van zijn onwaarschijnlijke maar ook menselijke personages met hun bijzondere karakters ontbreekt nu die subtiele, milde ondertoon, die verfijnde stijl en respectvolle benadering van Murakami mét die humor. Aomame is een wraakmachine die alleen voor Tengo gevoelens heeft. Zij en Tengo beleefden ooit één, secondendurend, speciaal moment. Beiden leven ze in de parallele wereld 1q84.

Het verhaal is bizar, het gaat anders dan in Murakami's  andere boeken, in mijn ogen, te ver. In zijn andere boeken denk je nog, het zou zomaar eens kunnen. Murakami kon de gekste situaties, de meest vreemde mensen geloofwaardig neerzetten maar in deze twee boeken blijven het (voor mij) boekpersonages.  Natuurlijk is de fantasie van Murakami weer enorm, dat staat buiten kijf. Zijn stijl is er natuurlijk ook weer prachtig. Maar echt enthousiast ben ik dit keer niet.  Ik heb met veel pijn en moeite verder gelezen, het boeide me niet, maar dat ligt volledig aan mij, ik houd niet van dit soort verhalen.  De boeken gaan naar iemand anders die denkelijk meer geniet van deze boeken dan ik... wordt vervolgd.

ISBN 9789045023304 Hardcover deel 1 429 pagina's,  deel 2 382 pagina's Uitgeverij Atlas juni 2010
Vertaald door Jacques Westerhoven

© Dettie, 15 juli 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Het ijzig hart
Almudena Grandes

Monumentaal, want het is achthonderdvijftig pagina's dik.
Monumentaal, want het omspant bijna 75 jaar geschiedenis.
Monumentaal, want het is een prachtig geschreven meeslepend verhaal, dat overeind staat zoals 'oorlog en vrede' nog steeds overeind staat.
In een nawoord legt Almudena Grandes uit waarom ze het boek wilde schrijven. Hoe de burgeroorlog die in Spanje plaatsvond nog steeds doorwerkt in het leven van de Spanjaarden. 'praat maar niet over het verleden,' zeggen de Spanjaarden. Er zouden wonden opengereten worden, zo verdeeld is Spanje geweest. Republikeinen, mensen die koningsgezind waren, falangisten, communisten en socialisten, de partijen leefden zo door elkaar dat je je leven niet zeker was. Je kon maar beter niet weten tot welke partij de buurman hoorde, en gewoon stilletjes je eigen gang gaan.
Maar dat deed niet iedereen. Er waren spionnen en verraders, er werden mensen in kampen opgesloten, of om hun overtuiging op gruwelijke wijze
vermoord. Maar de tijden zijn veranderd. De kleinkinderen en achterkleinkinderen willen weten. En Almudená Grandes heeft er vijf jaar over gedaan om alles op te schrijven, en te verwerken in een meeslepende, historische verantwoorde roman over twee families.
Als je eenmaal in het verhaal zit, wil je doorgaan met lezen, ook al is het door zijn omvang niet makkelijk hanteerbaar, ook al geeft de schrijfster ons een geschiedenisles zoals we die niet in onze boekjes op school lazen.  Oorlog is niet simpel, er zijn zoveel partijen, zoveel belangen, op grote schaal, en individueel. Het valt niet mee om dat allemaal uit elkaar te houden. Grandes probeert het te vereenvoudigen door er een meeslepend liefdesverhaal omheen te weven. Twee families staan centraal, hun verhaal wordt om en om verteld, met steeds een break naar het heden. Gelukkig bevat het boek ook de stambomen van die families, het zou haast onmogelijk zijn om het verhaal te volgen, temeer daar voor ons Nederlanders de samenstelling van namen in Spanje vreemd is. In het kort- huh, hoe vat je een boek als dit samen??

Het begint op de begrafenis van Julio Carrión González. Diens zoon ziet achteraf op het kerkhof een onbekende vrouw. Als de erfenis afgehandeld moet worden komt hij deze vrouw weer tegen. Het begin van een onmogelijke liefde.
Alvaro is getrouwd, en Raquel Fernandez Perea was de minnares van zijn vader. Ze blijken elkaar al eerder in hun leven tegen gekomen te zijn. Terwijl hun relatie zich ontwikkelt, lezen we over de achtergrond van hun families. Beginnend in 1937, tot nu. En langzaam valt alles op zijn plaats. Het is ook erg goed geschreven, het tempo versnelt of vertraagt met het verhaal mee.  Deze ellenlange zin, bijvoorbeeld werkt heel goed. Alvaro heeft de eerste ontmoeting met Raquel en is in de war.

'Ik knikte en zij pakte de telefoon, vroeg om twee koffie met melk, u wilt toch welsuiker, ja graag, en twee mineraalwater, en begon toen te  praten, ik weet dat het moeilijk is om je met zakelijke dingen bezig te moeten houden na het overlijden van een dierbaar persoon, maar uw vader was cliënt bij deze bank, en het is onze plicht om over zijn belangen te waken, zowel vroeger als nu, en ze was mooi, veel mooier dan ik had gedacht toen ik haar op het kerkhof zag, mijn neefje Guille had het wel gezien, ik niet, daarom hebben we contact met u opgenomen, in de eerste plaats om u te informeren over de stand van zaken met betrekking tot de fondsen waarop uw vader via onze bank had ingeschreven en waarvan de rentes momenteel een zodanig saldo opleveren dat het voor de erfgename interessant is om er kennis van te nemen, ze was veel knapper dan ze leek, een geheimzinnige schoonheid, raadselachtig in al haar eenvoud, want in haar gezicht was niets specifieks moois behalve het gezicht zelf, de verrassende harmonie van haar zachte maar heel gewone ogen, haar kleine maar heel gewone neus, haar mooi gevormde maar heel gewone mond, haar  regelmatige maar heel gewone kin, en haar roze, gladde huid, fluwelig als van een heel bijzondere perzik, ik neem aan dat u, dat wil zeggen uw moeder, uw broers en zussen en uzelf uw vaders erfgenamen zijn en in dat geval is het aan u om te besluiten wat er met de fondsen moet gebeuren, oké, dan moet ik u allereerst vertellen dat de investering waar wij het over hebben een fiscale voorkeursstatus heeft, waarvan de voordelen eindigen op het moment dat u ervoor kiest het kapitaal op te nemen, zij had de situatie onder controle, niet ik, en haar voordeel groeide met de seconde dankzij die geleerde uiteenzetting die ze eerder bij evenzoveel andere erfgenamen had geperfectioneerd en die, te oordelen naar het groeiende vertrouwen dat uit haar stem sprak, al eerder waren gecapituleerd, zij wist niet dat ik de verkeerde zoon was, de broer die nooit de definitieve beslissing zou nemen, maar ook niet dat ik haar enige getuige was, de enige die haar had gezien, die zich haar naderhand kon herinneren, en toen werd er op de deur geklopt en er kwam iemand binnen met de koffie en het water, hij zette het blad op de tafel en vertrok, en ik merkte dat ik hardop een grapje maakte, maar goed dat het Marivi niet was, ze glimlachte, tussen haar middelste boventanden zat een spleetje, net als bij mijn moeder, ik stond al doodsangsten uit, voegde ik er aan toe, en ze begon te lachen, als ze lachte was ze nog veel mooier, en ik voelde me bijna trots dat ik haar aan het lachen had gebracht, voordat ik me afvroeg wat ik op het spel zette, wat er met me aan de hand was, wie ben je, herinnerde ik mij, waarom heb je contact met me gezocht, waarom was je op de begrafenis van mijn vader, kortom, ging zij verder op de zachte, precieze toon van de zakenvrouw die eraan gewend is dat haar cliënten proberen haar te versieren en dat efficiënt wil afwimpelen, dat is de reden waarom ik contact met u heb gezocht, ik begrijp uiteraard dat dit een delicate kwestie is en dat u op dit moment wellicht nog niet helemaal in de stemming bent om een beslissing te neen, maar het heeft niet zoveel haast, ik zou u alleen willen vragen, in uw eigen belang, er aan te denken...'

Isbn 978 90 5672 288 3 Hardcover 854 pagina's | Signatuur | juni 2010
Vertaald door Mia Buursma en Ans van Kersbergen

© Marjo, 14 juli 2010

Lees de reacties op het forum en/of reageer, klik HIER

Drakenogen
Bernardo Fernández

Een apart en heerlijk boek om lekker buiten in het zonnetje te lezen. Het is een avonturenroman over... draken!
Geen science-fiction, geen non-fictie verhaal over draken maar een boeiend verhaal over deze dieren.

Het begint allemaal met Lorenzo Cassanova (niet DE Cassanova) die dieren vangt voor de 'dierentuin' van Carl Hagenbeck. - Hagenbeck was de eerste die dieren niet opsloot in kooien maar in hun 'natuurlijke' omgeving toonde. - Cassanova stuit op een dier dat hij niet kent, tot zijn verbazing blijkt het een draak te zijn. Hij zal en moet het dier hebben maar helaas het beest is ernstig ziek en Casaanova wordt eveneens erg ziek en sterft. Hagenbeck  krijgt de draak nog wel te zien maar weet niet waar Casanova het dier gevonden heeft. De draak zal nooit meer uit Hagenbecks gedachten verdwijnen.